Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

"Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο". Ο Στέφανος Ροζάνης συζητά με τη δημοσιογράφο Πόλυ Κρημνιώτη με άξονα τη νέα μας έκδοση με τις διαλέξεις του για τον Γνωστικισμό στο βιβλιοπωλείο


Στέφανος Ροζάνης: "Αυτή η δημοκρατία είναι κοινωνία ομοιωμάτων"

Πάντα απορούσα πού βρίσκει τον χρόνο να κάνει τόσα πράγματα. Διδάσκει ασταμάτητα. Γράφει το ένα βιβλίο μετά το άλλο. Συναντάει τους φοιτητές του, δραστηριοποιείται έντονα στο Nosotros, τον γνωστό κοινωνικό χώρο, παρακολουθεί παραστάσεις, είναι ενημερωμένος για την τέχνη, τα καινούρια βιβλία, τις ατάκες των πολιτικών... Και πάντα αφήνει ελεύθερο χώρο για ένα ποτήρι κρασί και κουβέντα με φίλους. Φαίνεται πως οι φιλόσοφοι έχουν βρει την απάντηση για τον χρόνο. Ο Στέφανος Ροζάνης, πάντως, μπορεί να τα χωρέσει όλα σε ένα 24ωρο κι ένα χαμόγελο...
Ακόμη και τις προτροπές του να τ' αλλάξουμε όλα, "να επιχειρήσουμε μια καινούρια ριζοσπαστική επαναμύθευση του κόσμου", τις απευθύνει με τέτοια νηφαλιότητα, που σκέφτεσαι πως έχει βρει το μυστικό. Ίσως και να το έχει βρει, για να μιλά τόσο επίμονα για "την ανάγκη της επιστροφής σε μια ηθική άνευ όρων". Καπνίζει το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο καθώς μιλά για τα προτάγματα που αναδεικνύει η εποχή της κρίσης για τον δυτικό πολιτισμό. Και αφήνει με το βλέμμα να φανεί η ένταση των λόγων του όταν διαγνώνει την κατάρρευση του διαφωτιστικού - πραγματιστικού μοντέλου. Ακόμη περισσότερο όταν θέτει μια σαφή κάθετη γραμμή στο "ομοίωμα δημοκρατίας" που βιώνουμε και δείχνει ευθέως προς την "αυτοδιαχειριζόμενη δημοκρατία".
Ανάμεσα στο εκδοθέν "Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο" (εκδ. Σύγχρονη Έκφραση) και το υπό έκδοση "Ομοίωμα δημοκρατίας" (εκδ. Εξάρχεια), ο Στέφανος Ροζάνης, καθηγητής Φιλοσοφίας, συγγραφέας, κριτικός, διανοούμενος, σε μια εποχή που ο όρος εκλείπει, μας μίλησε για όσα θέτει στην κρίση μας μέσα από τα βιβλία του και όσα θέτει υπό κρίσιν η εποχή μας.

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

* Διαβάζοντας τις διαλέξεις σας για τον Γνωστικισμό στο βιβλίο σας "Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο", ο αναγνώστης διαπιστώνει σαφή κριτική στα εργαλεία του διαφωτιστικού πνεύματος. Ήρθε η ώρα να επανεφεύρουμε τον Διαφωτισμό, να συνθέσουμε τον Διαφωτισμό της εποχής μας;
Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος, δηλαδή το ανθρώπινο υποκείμενο της φιλοσοφικής μας γλώσσας, έχει πλήρως αποξηρανθεί ψυχικά, συναισθηματικά, ιδεολογικά και κοινωνικά. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η προφητεία του Μαξ Βέμπερ για έναν κόσμο απομυθευμένο, με ειδικούς χωρίς πνεύμα και ηδονοθήρες χωρίς καρδιά, έχει σχεδόν πλήρως επαληθευτεί. Είναι λοιπόν ανάγκη σήμερα, περισσότερο από ποτέ, να επιχειρήσουμε, σε αντίθεση με το διαφωτιστικό - πραγματιστικό πρόταγμα της εποχής μας, μια καινούρια ριζοσπαστική επαναμύθευση του κόσμου, προκειμένου ο κόσμος να μην είναι πλέον άκαρδος, κατά τη διατύπωση του Καρλ Μαρξ, αλλά να ανασυγκροτήσει την καρδιά του και να εμψυχώσει τη δράση του. Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο μου είναι μάλλον μια αναζήτηση στις ρίζες αυτή της επαναμύθευσης μέσω μιας πανίσχυρης εικόνας που μας παρέχει ο Γνωστικισμός, μιας εικόνας η οποία επιβιώνει στον σύγχρονο κόσμο μας μέσα από τη σύγχρονη επιστήμη, τη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση και τη λογοτεχνία.

* Να επαναφέρουμε, πάει να πει, την ηθική στον πυρήνα των γνωστικών πεδίων, στην καθημερινότητά μας, αλλά και στην πολιτική μας έκφραση;
Το πρόταγμα της ηθικής ως θεμελίου του ανθρώπινου πράττειν, δηλαδή της δράσης του ανθρωπίνου υποκειμένου προκειμένου να μεταβάλει το περιβάλλον του και να μην επιτρέψει στην πραγματιστική καθημερινότητά του να το συνθλίψει, κατά την αντίληψή μου έχει την καταγωγική του περιοχή μέσα σε αυτό που ονόμασα "μύθευση του κόσμου". Ο Διαφωτισμός δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να ακυρώσει αυτήν την καταγωγική περιοχή της ηθικής και να παραδώσει το ανθρώπινο υποκείμενο στις γνωστικές του διαδικασίες και δυνατότητες, αφαιρώντας ουσιαστικά τον ίδιο τον πυρήνα της ηθικής. Μια περιπλάνηση αίφνης μέσα στο έργο του κατ' εξοχήν δυτικού φιλοσόφου Ιμάνουελ Καντ θα μπορούσε να μας δείξει την ανάγκη της επιστροφής σε μια ηθική άνευ όρων, μια ηθική που υποκινεί το ανθρώπινο υποκείμενο να δρα βασιζόμενο πάνω σε αξιακές κλίμακες, οι οποίες, κυρίως σήμερα και κάτω από το καθεστώς αυτού που αποκαλούν κρίση, έχουν καταρρεύσει παντελώς.

* Τι είδους επαναμύθευση επιδιώκουμε υπό το καθεστώς των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της ραγδαίας εξέλιξης της τεχνολογίας την οποία βιώνει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός;
Ο Άντονι Γκίντενς, όταν μιλά για την αξία της παράδοσης, λέει πως "η παράδοση αποτελεί τον πολιορκητικό κριό ενάντια στην αυταρέσκεια της νεωτερικότητας, αρκεί την παράδοση να μην τη μεταχειριζόμαστε με παραδοσιακά μέσα". Αλλά η παράδοση είναι ισοσθενής με τη μύθευση του κόσμου, αρκεί να μην τη θεωρούμε με παραδοσιακά μέσα. Αυτό το οποίο έχει "κατορθώσει" το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα είναι να οδηγήσει τον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό σε αυτό που ο Μάρτιν Χάιντεγκερ ονόμαζε "υπολογιστική σκέψη". Κατά συνέπεια αυτό που επιδιώκουμε είναι η άρση της υπολογιστικής σκέψης ώστε να αποφύγουμε τον κίνδυνο τον οποίο επεσήμανε ο Μαξ Χορκχάιμερ, η σκέψη να γίνει μηχανή η οποία αναπαράγει διαρκώς τον εαυτό της, χωρίς την απαραίτητη προϋπόθεση της δράσης των ανθρώπινων υποκειμένων.
Ως επίκουρος αυτής της υπολογιστικής σκέψης εμφανίζεται η ραγδαία άνοδος της τεχνολογίας, η οποία κατ' αρχάς δεν έχει κανένα ηθικό πρόταγμα, σε αντίθεση με την ίδια την επιστήμη, η οποία εδράζεται πάνω στα όρια της ανθρώπινης σκέψης ως όρια της ηθικής του ανθρώπου. Η υψηλή τεχνολογία δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να κατατάσσει και να ταξινομεί ψυχρά γνωστικά πεδία και έτσι να επιβεβαιώνει πλήρως τη ρήση του Χάιντεγκερ: "Ποτέ ο άνθρωπος δεν είχε συσσωρεύσει τόσες πολλές γνώσεις όσο σήμερα. Ποτέ ο άνθρωπος δεν μπορούσε να διαδώσει αυτές τις γνώσεις με τόση ταχύτητα όσο σήμερα. Και ποτέ ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα για τον εαυτό του όσο είναι σήμερα".

* Είναι σε θέση, λοιπόν, ο σύγχρονος άνθρωπος να επανεγκαθιδρύσει τον μύθο;
Το βιβλίο μου έχει ως αντικείμενό του τον Γνωστικισμό. Για τον Γνωστικισμό στην Ελλάδα υπάρχει βαθιά άγνοια. Όμως, αν επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε το έργο σπουδαίων επιστημόνων και φιλοσόφων του καιρού μας, θα διαπιστώσουμε ότι π.χ. πίσω από την αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζεμπεργκ, πίσω από τις ψυχαναλυτικές ενοράσεις του Φρόιντ, πίσω από τις φιλοσοφικές εναισθήσεις του Χάιντεγκερ, βρίσκεται αναμφισβήτητα η μύθευση του κόσμου την οποία έχει εγκαθιδρύσει από τον 2ο μ.Χ. αιώνα ο Γνωστικισμός. Να, λοιπόν, μια πανίσχυρη επαναμύθευση του κόσμου, η οποία ποτέ δεν έπαψε να λειτουργεί, αλλά η οποία ενταφιάστηκε μέσα από τα διαφωτιστικά προτάγματα, παλαιά και νέα, στον βαθμό ώστε, ενώ υπάρχει ως επιστήμη και φιλοσοφία, έχει αποκρυβεί, έχει λησμονηθεί και τελικά κινδυνεύει να αφανιστεί. Παρ' όλα αυτά η σύγχρονη επιστήμη και η σύγχρονη φιλοσοφία όχι μόνο εδράζονται στη μύθευση του κόσμου, αλλά και αξιώνουν την επανεγκαθίδρυση αυτής της μύθευσης με άλλα μέσα. Δηλαδή μέσω αυτού που εμείς, εθελοτυφλώντας, δεν ανακαλύπτουμε στις ρίζες της σύγχρονης επιστήμης και της σύγχρονης φιλοσοφίας, αλλά εν τέλει και του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού.

* Μας αρκεί η ηθική γι' αυτή την επαναμύθευση ή χρειαζόμαστε κι άλλα συστατικά;
Ο λόγος για την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία υπήρξε και είναι ένας κατ' εξοχήν ηθικός λόγος. Διαχωρίζοντας την επιστήμη από τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία, έχει ήδη απαξιωθεί η ηθικότητα του ανθρώπου. Στόχος είναι αυτή η ηθικότητα, η οποία είναι μια διευρυμένη ηθική, να επαναπροσδιοριστεί έτσι ώστε να επανασυνδέσει αυτό που η υπολογιστική σκέψη του αιώνα μας έχει διαχωρίσει. Άρα εκείνο το οποίο είναι το κατ' εξοχήν πρόταγμά μας είναι η επανασύσταση της ενότητας ανάμεσα στην επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία.

* Πώς στήνουμε τη νέα αφήγηση; Το υπό αφανισμόν Πανεπιστήμιο, και κατ' επέκταση η γνώση, μήπως δεν είναι μόνον επιδίωξη νεοφιλελεύθερων προταγμάτων, αλλά και μια αδυναμία και του ίδιου του Πανεπιστημίου, όπως το γνωρίζουμε ώς τώρα, να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που πλέον τίθενται;
Κατά τη γνώμη μου, η ρίζα του κακού μέσα στο Πανεπιστήμιο έχει τις απαρχές της στο Διαφωτιστικό Πανεπιστήμιο. Το Πανεπιστήμιο, από χώρος διακίνησης ιδεών, απόψεων, πολιτικών προταγμάτων, κριτικής σκέψης και κοινωνικής δραστηριότητας, έχει καταστεί ένας αποστεωμένος θεσμός, ο οποίος κατακλύζεται από τη σύγχρονη τεχνολογική αντίληψη για τον άνθρωπο και την πολιτική του ανθρώπου. Κατά συνέπεια αυτό που ονομάζετε αφανισμό του Πανεπιστημίου είναι αναγγελία ενός προσχεδιασμένου θανάτου.
Το Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να ανταποκριθεί πια στη σύγχρονη εποχή μας, για τον λόγο ότι έχει γίνει ένας στείρος καταμερισμός γνώσεων, χωρίς ηθικό και πολιτικό υπόβαθρο. Έτσι, λοιπόν, το Πανεπιστήμιο έχει αποξηρανθεί από τον κατ' εξοχήν προορισμό του, που δεν είναι άλλος παρά η ενδυνάμωση της κριτικής σκέψης, της κοινωνικής δράσης και του επανακαθορισμού, μέσω της ακαδημαϊκής κοινότητας, εννοιών, κοινωνικών προταγμάτων, πολιτικών ανορθοδοξίας, αυτοδιαχείρισης και εν τέλει πρακτικών που προωθούν τον πολίτη προκειμένου να εδραιώσει τη θέση του ως πολίτη μέσα στη σύγχρονη α-πολιτική κοινωνία.

* Να γκρεμίσουμε δηλαδή το "Ομοίωμα Δημοκρατίας" που βιώνουμε και με το οποίο ασχολείστε στο ομώνυμο βιβλίο σας, που θα κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα;

Η δημοκρατία την οποία βιώνουμε είναι η δημοκρατία του "δημοσίου πράγματος" (res publica). Αυτή η δημοκρατία είναι η κοινωνία των ομοιωμάτων, όπως θα έλεγε ο Ιταλός φιλόσοφος Περνόλα, και η κοινωνία του θεάματος, όπως την είχε προβλέψει ο Γκι Ντεμπόρ. Μέσα από τους όρους αυτούς η δημοκρατία έχει απολέσει την ουσία της ως δημοκρατίας. Έχει καταστεί ένας κενός λόγος, ένα κενό σημαίνον και εν τέλει έχει διαστραφεί σε κομματοκρατία. Αυτό σημαίνει ότι η δημοκρατία είναι πλέον ένας θερμός όρος, ο οποίος πρέπει να ανατραπεί μέσω της επαναφοράς της δημοκρατίας στην ουσία της, που δεν είναι άλλη από την αυτοδιαχειριζόμενη δημοκρατία, τη δημοκρατία εκείνη στην οποία κάθε φωνή ατομική είναι ακουστή και δεν υποτάσσεται στο διαφωτιστικό πρόταγμα της πλειοψηφίας. Ίσα - ίσα η δημοκρατία οφείλει να εδράζεται πάνω στις αξιώσεις της μειοψηφίας και όχι πάνω στη διαφωτιστική αυταπάτη της γενικής βούλησης. Άρα πρέπει να γίνουμε συνδημιουργοί της δημοκρατίας και όχι να υποτασσόμαστε στη "δημοκρατία".
πηγή ΑΥΓΗ 24-11-2013

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Οι ανασκαφικές έρευνες στη βραχοσκεπή Σεϊντί της Αλιάρτου και ο προϊστορικός πολιτισμός της Βοιωτίας το επίκεντρο μελέτης στο νέο βιβλίο του Πάρι Βαρβαρούση


Πάρις Βαρβαρούσης, 
Σεϊντί – Παλαιολιθική κατοίκηση στη Βοιωτία
εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2013, 166 σελ.
ISBN: 978-960-02-2784-0

Στο βιβλίο παρουσιάζονται οι ανασκαφικές έρευνες των Γερμανών αρχαιολόγων Rudolf Stampfuss και Elisabeth Schmid που πραγματοποιήθηκαν στα μέσα περίπου του περασμένου αιώνα στη βραχοσκεπή Σεϊντί της Αλιάρτου και βεβαίωσαν κατοίκηση από την Ανώτερη Παλαιολιθική.
Η αποκάλυψη αυτή αποδείχθηκε θεμελιώδους σημασίας, γιατί άλλαξε ουσιαστικά τον χάρτη της Ελλάδας που εμφανιζόταν μέχρι τότε χωρίς αποτύπωση παλαιολιθικών θέσεων. Το εγχείρημα Σεϊντί δεν ήταν, όμως, εύκολο να αναγνωριστεί, αφενός λόγω του ότι η πρώτη ανασκαφή πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής και αφετέρου εξαιτίας της δύναμης και του μεγαλείου του κλασικού ελληνισμού που περιόριζε το ενδιαφέρον της αρχαιολογικής κοινότητας για τόσο απομακρυσμένες χρονικά περιόδους. Νεότεροι ερευνητές υπογραμμίζουν, ωστόσο, την πρωτογενή γνώση που πρόσφεραν τα ευρήματα του Σεϊντί στην Προϊστορική Αρχαιολογία.
Παράλληλα γίνεται μια γενικότερη επισκόπηση του προϊστορικού πολιτισμού της Βοιωτίας κατά την Εποχή του Λίθου και παρουσιάζονται τα σημαντικότερα ευρήματα, τα οποία προσφέρουν και μια εικόνα για τον τρόπο ζωής και τις συνθήκες διαβίωσης των προϊστορικών κατοίκων.
Το βιβλίο προλογίζουν οι Βασίλειος Χ. Πετράκος (Γενικός Γραμματεύς της Αρχαιολογικής Εταιρείας και της Ακαδημίας Αθηνών), και Αλεξάνδρα Χαραμή (Προϊσταμένη Θ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Βοιωτίας).
Ο Πάρις Βαρβαρούσης δίδαξε μαθήματα Διεθνών Σχέσεων στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Μονάχου. Τα τελευταία χρόνια επικεντρώθηκε σε θέματα ελληνικού πολιτισμού και δημοσίευσε μελέτες με έμφαση στο χώρο της προϊστορικής και κλασικής Βοιωτίας.

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2013

Πολυτεχνείο: Η εκδίκηση των νάνων.


Πολυτεχνείο: Η εκδίκηση των νάνων

Του Νίκου Σιδέρη*
Η κατάληψη του Πολυτεχνείου είναι η τελευταία συλλογική εποποιία της Ελληνικής ιστορίας. Πέρα από τις πολιτικές της επιπτώσεις, δημιούργησε τρία στοιχεία διιστορικά, που σημαδεύουν τα πνεύματα:
Πρώτο, ένα σύμβολο: Μέχρι την κατάληψη, «Πολυτεχνείο» σήμαινε Πολιτικός Μηχανικός = Καλός Γαμπρός. Μετά την κατάληψη, «Πολυτεχνείο» σημαίνει Θυσία για την Ελευθερία.
Δεύτερο, έναν τρόπο πολιτικής πρακτικής: Πολιτική μαζικού κινήματος. Πολιτική πάλη με μόνο όπλο τον λόγο. Άμεση δημοκρατία. Ειδικά για την άμεση δημοκρατία: Την ώρα που τα τανκς της χούντας ετοιμάζονταν να επιτεθούν, στο Πολυτεχνείο πραγματοποιούνται Γενικές Συνελεύσεις κατά Σχολή, όπου συζητούνται διεξοδικά οι απόψεις και παίρνονται οι αποφάσεις για το αν θα συνεχιστεί ή όχι η κατάληψη, παρά την απειλή της αιματοχυσίας. Οι οποίες αποφάσεις είναι δεσμευτικές για τους εκπροσώπους κάθε Σχολής στη Συντονιστική Επιτροπή της κατάληψης. Που σημαίνει ότι η Δημοκρατία είναι εφικτή ακόμη και σε συνθήκες μάχης. (Κάθε σύγκριση με το παρόν των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου δεν είναι τυχαία, αλλά αναγκαία και μοιραία.)
Τρίτο, ένα μέτρο ήθους: Δόσιμο, ανιδιοτέλεια, θάρρος. Συνέπεια λόγων και έργων – τουτέστιν, λόγος που δεσμεύει αυτήν-όν που τον εκφέρει. Πάθος για την Ελευθερία. Μαχητικότητα και αυτοθυσία.

Ο χρόνος κύλησε. Πρώτα, οι λέξεις εξευτελίστηκαν και διαλύθηκαν (από το «Οι βάσεις φεύγουν για πάντα» στο «Λεφτά υπάρχουν»…) Μετά, το νόημα των πραγμάτων στρεβλώθηκε και πνίγηκε στο έλος του καταναλωτικού ναρκισσισμού. Τέλος, η ίδια η σκέψη κηρύσσεται υπό διωγμόν («Είναι μονόδρομος» σημαίνει «Απαγορεύεται να σκεφτείς!»). Παράλληλα, μέσω του καθεστωτικού δικομματισμού, συγκροτείται και επιβάλλει την κυριαρχία της η χειρότερη συντεχνία που έχουμε γνωρίσει – το διαπλεκόμενο σύμπλεγμα αδίστακτων πολιτικάντηδων, επιτήδειων μιντιαρχών και άπληστων κερδοσκόπων.
Το Πολυτεχνείο, παρ' όλες τις απόπειρες ιδιοποίησης και χειραγώγησης του συμβόλου, παραμένει ωστόσο αναφορά καταλυτική. Που αποκαλύπτει τον πολιτικό νανισμό και την ηθική αναπηρία των πολιτικάντηδων και των διεφθαρμένων κολαούζων τους. Παρεμποδίζοντας την ηγεμονία της αθλιότητας και την αποδόμηση της αρχοντιάς του λαού μας. Γι' αυτό ενοχλεί. Το Υψηλό και το Καλό μας θυμίζει οικεία κακά και χαμέρπειες. Δείχνει ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ότι μπορούμε να συνδυάζουμε υψηλό ήθος και αποτελεσματική πολιτική πρακτική. Το σύμβολο μας επιβάλλει μια σύγκριση που μας αποκαλύπτει. Χώρια που μόνο η Αριστερά μπορεί να το επικαλείται δίχως αναστολές: Εκμηδενίστε το!

Έτσι εξαπολύθηκε η επιχείρηση «Εκδίκηση των Νάνων». Πρώτο βήμα, η αλλοίωση του νοήματος της έννοιας «Γενιά του Πολυτεχνείου»: Η απόπειρα φυσικοποίησης και μετατροπής της, από ιστορική-πολιτική κατηγορία που δηλώνει αρετή και ήθος, συμβολιζόμενα από το Πολυτεχνείο, σε ηλικιακή-δημογραφική κατηγορία («όσοι ήταν συν-πλην είκοσι ετών το 1973»). Σβήνοντας έτσι το αντίπαλο δέος του πολιτικαντισμού. Και (δεύτερο βήμα), ενοχοποιώντας την ηλικιακή αυτή κατηγορία με την ευθύνη για τη διαφθορά και την υποβάθμιση της πολιτικής στους καιρούς μας. Είναι τόσο εξώφθαλμη η σκοπιμότητα της εν λόγω καταφοράς, που ξεπερνά τα όρια του γελοίου. Παράδειγμα: Η κυρία Ντόρα Μπακογιάννη (10/3/2012) τύπτει τα στήθη της και κραυγάζει «Η γενιά μου, η γενιά του Πολυτεχνείου» έφερε τη χώρα σ' αυτό το κατάντημα… Κατά τη λογική αυτή, λοιπόν, μάλλον έφτασε η στιγμή να βγουν μπροστά οι νεαροί εσατζήδες που βασάνιζαν τόσο τεχνικά και φιλότιμα τους (συνομήλικούς τους) φυλακισμένους φοιτητές, να υπενθυμίσουν ότι (δημογραφικά) είναι η γενιά του Πολυτεχνείου και να διεκδικήσουν αναγνώριση ενσήμων και συντάξιμου χρόνου επειδή πέρασαν τόσους μήνες ο καθένας... στα κρατητήρια της ΕΣΑ, ασκώντας βαρύ και ανθυγιεινό επάγγελμα! Άντε, εβίβα κι έξω φτώχεια και καλή καρδιά !
Δεν είναι όμως μόνο για γέλια η Εκδίκηση των Νάνων. Έχει και μια βαθύτερη διάσταση: Δείχνοντας με το δάχτυλο, λασπώνοντας, ενοχοποιώντας τη «γενιά του Πολυτεχνείου», οι πολιτικοί συνεχιστές της παράταξης της Μακρονήσου απαιτούν και σήμερα ό,τι ακριβώς και τότε: Δήλωση μετανοίας από όσους αγωνίστηκαν για την ελευθερία και την τιμή της χώρας και των πολιτών της. Ήθος ανθρώπω δαίμων. Και ο νοών, νοείτω.

* Ο Νίκος Σιδέρης είναι ψυχίατρος και συγγραφέας (υπήρξε εκπρόσωπος της Ιατρικής στη Συντονιστική Επιτροπή κατάληψης του Πολυτεχνείου το '73).


πηγή:ΑΥΓΗ 17.11.2013

Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

ΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ;



«Εδώ Πολυτεχνείο! «Εδώ Πολυτεχνείο!
Ελληνικέ λαέ, το Πολυτεχνείο θα μείνει το προπύργιο και η εστία του αγώνα… 
Το Πολυτεχνείο είναι οχυρωμένο με τα στήθη των φοιτητών… 
Ο αγώνας μας είναι κοινός:
  • Είναι αγώνας αντιχουντικός.
  • Είναι αγώνας αντιδικτατορικός.
  • Είναι αγώνας αντιιμπεριαλιστικός.
  • Κάτω η δικτατορία.
  • Ζήτω η δημοκρατία.

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ και θα ΖΕΙ στις καρδιές των άδολων αγωνιστών και της ανώνυμης μάζας που τους συνέδραμε με κάθε τρόπο.

Το Πολυτεχνείο ΕΚΕΙΝΟ όμως ΔΕΝ ΖΕΙ και πολύ περισσότερο ούτε ΕΚΕΙΝΟΣ "ο αγώνας συνεχίζεται" στα πανηγύρια που στήθηκαν μεταπολιτευτικά.

Το Πολυτεχνείο ΕΚΕΙΝΟ ΔΕΝ ΖΕΙ στις σημερινές εκδηλώσεις μνήμης γιατί φρόντισαν πολύ γρήγορα να το απογυμνώσουν από τις πραγματικές του διαστάσεις, τους συμβολισμούς και τη δυναμική του όλοι αυτοί που απέτυχαν να το χαλιναγωγήσουν όταν εξερράγει, αλλά θέλησαν να πατρονάρουν κατ’ αποκλειστικότητα μετά.
Το Πολυτεχνείο ΕΚΕΙΝΟ ΔΕΝ ΖΕΙ γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστών έκανε σιωπηλά και ταπεινά στην άκρη όταν έπεσε ο κουρνιαχτός κι αρχίσανε στη διαπασών να παίζουν τα όργανα των μικροπολιτικών συμφερόντων και ο διαγωνισμός των πολιτικών νεολαιών για την ιδιοποίησή του.
Να πώς, τους παραπάνω ισχυρισμούς συνέλαβε η ευαίσθητη κεραία δυό ποιητών μας.

Των παρόντων καιρών ΙΙ
(ή επίγραμμα για το Πολυτεχνείο)

Εδώ παλαίψανε οι φοιτητές με το μεγάλο δράκο.
Τα χρόνια πέρασαν κι οι πρώτοι τη βολέψανε.
Άλλος στο βουλευτήριο,
άλλος στη δημαρχία,
άλλος κλειδούχος στο κοινό ταμείο
κι άλλος παρατρεχάμενος στου αρχηγού τη βίλλα.

Οι δεύτεροι, παρέμειναν ανώνυμοι,
σαν τους λοιπούς οπλίτες.
Της επταετίας αγωνιστές,
κορόιδα της μεταπολίτευσης,
σαν τα σφαχτάρια κρέμονται
απ’ το τσιγκέλι των ιδανικών τους.

Γιώργος Χ. Θεοχάρης
Από τη συλλογή Αμειψισπορά 1996

Εν Έτει 2000

Όταν μεγάλωσε, έμαθε

πως ο πατέρας του


ήταν κι αυτός,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο.


Η θεία του η Λιλή,

ο θείος του ο Μιχάλης,

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο.


Όλοι οι γνωστοί του μπαμπά,

όλες οι γνωστές της μαμάς,

ήταν κι αυτοί,

«τη νύχτα εκείνη»,

στο Πολυτεχνείο…


Τώρα, κάθε πρωί,

καθώς κατηφορίζει την οδό Πατησίων

κι αντικρύζει την καγκελλόπορτα

την κλεισμένη «εις μνήμην»,

στριφογυρίζει στο νου του 
η ίδια απορία:

«Πώς διάβολο χώρεσαν 
όλοι αυτοί εδώ μέσα;…»

Φαίδρος Μπαρλάς
Από τη συλλογή "το μελάνι φωνάζει” εκδ. Μεταίχμιο


Τετάρτη, 6 Νοεμβρίου 2013

«Η σημασία του μύθου στην εποχή της κρίσης» η διάλεξη του Στ. Ροζάνη τη Δευτέρα 11 Νοεμβρίου και ώρα 8.00 μμ στο βιβλιοπωλείο μας με αφορμή το βιβλίο του ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ - ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟ


Τη Δευτέρα  11 Νοεμβρίου και ώρα 8.00 μμ

ο Στέφανος Ροζάνης στο βιβλιοπωλείο μας

παρουσιάζει το νέο του βιβλίο

ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ
ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟ

και εισηγείται το θέμα

«Η σημασία του μύθου στην εποχή της κρίσης»



ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ
ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟ
του Στέφανου Ροζάνη.
Εκδόσεις : βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ
Τιμή πώλησης 10.00 €


Μια περιήγηση στο σημαντικό αυτό φιλοσοφικό ρεύμα από τις απαρχές έως την επιρροή του στη σύγχρονη αντίληψη της ζωής.

Μετά το θάνατο του Χριστού, αναπτύχθηκε ένα ισχυρότατο φιλοσοφικό ρεύμα. Το ρεύμα αυτό έμεινε στην ιστορία της φιλοσοφίας με το όνομα Γνωστικισμός, από την Ελληνική λέξη ΓΝΩΣΙΣ. Εδώ, σε αυτό το ρεύμα, δεν θα δούμε να εμφανίζονται πρόσωπα όπως του Χριστού ή των Αποστόλων, ούτε καν του Παύλου. Δεν θα δούμε να εμφανίζεται μια τριαδική ουσία του Θεού, πολύ περισσότερο ομοούσια. Ο Γνωστικισμός αγνοεί την ύπαρξη του Χριστού ως θεού, κι όμως είναι το πρώτο και το σημαντικότερο οικοδόμημα, πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν όλοι οι πατέρες της Εκκλησίας, άλλοτε εξορκίζοντάς το και άλλοτε τολμώντας, που και που, να αναγνωρίσουν τον Μυστικισμό, τουλάχιστον σε μερικά θεμελιώδη στοιχεία του.


Τα τέσσερα από τα πέντε κείμενα που συνθέτουν τον ανά χείρας τόμο αποτελούν διαλέξεις που δόθηκαν στο Βιβλιοπωλείο της Λιβαδειάς «Σύγχρονη Έκφραση», εξ αφορμής συγκεκριμένων εκδόσεων βιβλίων, τα οποία έχουν συμβάλλει σημαντικά στον εμπλουτισμό της σχετικής με το θέμα τους ελληνικής βιβλιογραφίας.


Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΟΖΑΝΗΣ γεννήθηκε το 1942 στην Κάρυστο της Εύβοιας. Είναι ποιητής και δοκιμιογράφος. Έχει συνεργασθεί με το Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης και τη New Philosophy Sociery του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Δίδαξε επί δέκα χρόνια φιλοσοφία στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Διδάσκει φιλοσοφία και δραματουργία στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού «Σημειώσεις». Βιβλία, άρθρα και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά.
Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο με κλικ ΕΔΩ