Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Πού, πώς, πότε και γιατί ο έρωτας γίνεται λογοτεχνία. Τέσσερις φίλες "Εκεί και πάντα αλλού" συζητούν στο Βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ τη Δευτέρα 2 Μαρτίου στις 8.00 το βράδυ



 
Τέσσερις φίλες
"Εκεί και πάντα αλλού" συζητούν στο
Βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ
Για το πού, πώς, πότε και γιατί ο έρωτας γίνεται λογοτεχνία

Δευτέρα 2 Μαρτίου στις 8.00 το βράδυ

Ρένια Λουϊζίδου, ηθοποιός
Εριφύλη Μαρωνίτη, δημοσιογράφος
Μαρία Παναγιωτοπούλου, δημοσιογράφος
Μαρία Παπαγιάννη, συγγραφέας




ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΛΛΟΥ
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗ

Μια ιστορία δεν είναι ποτέ μια ιστορία. Είναι πολλές μικρές παράλληλες ιστορίες που μπλέκονται σαν ιστός αράχνης άλλοτε σε φωτεινά κι άλλοτε σε σκοτεινά μονοπάτια.
Η ιστορία της Δώρας και του Γρηγόρη.  Η σχέση τους μετράει πολλά χρόνια όταν η κόρη τους περνάει στο Πανεπιστήμιο. Καθώς αλλάζει η ισορροπία μέσα στο σπίτι, η Δώρα ανακαλύπτει ότι τίποτα δεν είναι όπως θα ήθελε. Στη δουλειά της συνδέεται με μια ηλικιωμένη γυναίκα, τη Σαπφώ. Όταν εκείνη πεθαίνει, της αφήνει το ημερολόγιό της. Μέσα από τις σελίδες του η Δώρα θα κάνει ένα ταξίδι στον χρόνο, σε μια Ελλάδα που δε γνώρισε, και θ’ ακολουθήσει τα ίχνη μνήμης που άφησε πίσω της η Σαπφώ. Η ιστορία όπως τη θυμάται και τη γράφει εκείνη, η ιστορία όπως τη διαβάζει η Δώρα στο μέσο της δικής της διαδρομής, μικρές πτυχές στη σκιά της μεγάλης Ελλάδας που παραπαίει ανάμεσα σε πολέμους, ηρωικές στιγμές και σκοτεινούς εφιάλτες. Ποιος θα ενδιαφερθεί για τον νεαρό Αχιλλέα που έρχεται στην Αθήνα από το νησί του γεμάτος προσδοκίες και όνειρα; Η ζωή του θα συνδεθεί με τον ερχομό της σοκολάτας, που θα τον μαγέψει και θα τον κάνει να βλέπει τα κανονικά σαν θαύματα. Τσοκολάτα φώναζε τη γυναίκα του και σοκολατάκι την εγγονή του τη Σαπφώ, που θα προσπαθήσει να της γνωρίσει τον κόσμο για να έχει και να θυμάται, θα την περπατήσει σε όλες τις στράτες, στην Αθήνα των προσφύγων και των ποιητών, των  αμανέδων και του τανγκό, των πρώτων θερινών κινηματογράφων κάτω από την Ακρόπολη. Όταν ο παππούς Αχιλλέας τής αφήσει το χέρι, η Σαπφώ μεγαλώνοντας στα χρόνια της διάψευσης θα γνωρίσει τον έρωτα, αλλά δεν θα μπορέσει να ξεπεράσει τα όρια και να παλέψει γι’ αυτόν.
 Μια λεπτή γραμμή χωρίζει τη ζωή στα δύο. Την πατάς ή όχι; Κι αν από την άλλη πλευρά βρίσκεται ό,τι αγάπησες περισσότερο; Το ακολουθείς; Ένα λεπτό νήμα, η κλωστή, το όριο, τα σύνορα. Σ’ αυτά που αγαπάς και σ’ αυτά που ποθείς. Στη ρουτίνα και στο όνειρο. Στην ασφάλεια και στην περιπέτεια.


Το ημερολόγιο της Σαπφώς θα βοηθήσει τη Δώρα να αναμετρηθεί με τη ζωή της. Σαν να ξεκόλλησε μια μικρή πετρούλα που εμπόδιζε το νερό να τρέξει και τα μάτια να δουν. Και κύλησε το ποτάμι και παραδόθηκαν τα χρωστούμενα και κλείσανε τα τεφτέρια. Κι ένιωσε η Δώρα ανάλαφρη κι ελεύθερη να τολμήσει, να τρέξει, κι ας πέσει. Δεν ήταν η τελευταία μέρα που θα έβλεπε το φεγγάρι, κι αυτό ξαφνικά είχε πιο πολλή σημασία απ’ όλα. Ήξερε ποιο δρόμο ήθελε να πάρει, και θα τον τολμούσε χωρίς να αναρωτιέται αν θα την οδηγούσε στον απολεσθέντα της παράδεισο. Ήξερε πως θα έπαιρνε τον δρόμο που οδηγούσε στη θάλασσα, κι εκεί θα κολυμπούσε.

Η Μαρία Παπαγιάννη γεννήθηκε στη Λάρισα. Σπούδασε ελληνική φιλολογία και στη συνέχεια δούλεψε ως δηµοσιογράφος στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση, σε εφηµερίδες και περιοδικά. Συνεργάστηκε µε την Ορχήστρα των Χρωµάτων ως υπεύθυνη γραφείου τύπου. Τα τελευταία χρόνια γράφει ιστορίες για µικρά και µεγαλύτερα παιδιά και µεταφράζει παιδική λογοτεχνία. Τα βιβλία της έχουν αποσπάσει διακρίσεις, ενώ το παραµύθι της «Μια άλλη µέρα θα νικήσεις εσύ» κυκλοφορεί σε πολλές γλώσσες. Το µυθιστόρηµά της µε τίτλο «Το δέντρο το µονάχο» τιµήθηκε µε το Κρατικό Βραβείο και µε το βραβείο του λογοτεχνικού περιοδικού Διαβάζω. Έγραψε λιµπρέτα και στίχους για παραστάσεις µουσικού θεάτρου, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου («Ταξιδεύοντας µε τον Σταυρό του Νότου», «Παράξενο δεν είναι;», «Πες το µ’ ένα παραµύθι»).
 Όλα της τα βιβλία κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Πατάκη.

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

"Τσιγγάνες" των Απόκρεων τη δεκαετία του 1950

Προσφιλές θέμα η μεταμφίεση τις Απόκριες νεαρών κοριτσιών σε "τσιγγάνες¨ τη δεκαετία του 1950 στην ευρύτερη περιοχή μας.
Το επιβεβαιώνουμε με δύο φωτογραφίες.
Η πρώτη από το οικογενειακό μας αρχείο διασωθείσα την τελευταία στιγμή - φέρουσα πολλαπλά τραύματα  - . Η δεύτερη από το αρχείο του φίλου Δ. Καλπύρη.



Και ένα τραγούδι του Μάρκου Βαμβακάρη που φαντάζομαι αν και όχι αποκριάτικο θα είχε μεγάλο σουξέ με τέτοιες τσιγγάνες.

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Η αποκριά του Μίλτου Σαχτούρη

Κουδουνάς στην Άμφισσα το 2009 από τις αποκριάτικες
εκδηλώσεις του στοιχειού της Χάρμαινας (φωτο Ν.Λ.)

Μακριά, σ' ένάλλο κόσμο, γίνηκε αυτή η αποκριά·
το γαϊδουράκι γύριζε μες στους έρημους δρόμους
όπου δεν ανάπνεε κανείς·
πεθαμένα παιδιά ανέβαιναν ολοένα στον ουρανό,
κατέβαιναν μια στιγμή να πάρουν τους αετούς τους που τους είχαν ξεχάσει·

έπεφτε χιόνι, γιάλινος χαρτοπόλεμος
μάτωνε τις καρδιές·
μιά γυναίκα γονατισμένη
ανάστρεφε τα μάτια της σα νεκρή,
μόνο περνούσαν φάλαγγες στρατιώτες, ενδυό
,
ενδυό, με παγωμένα δόντια
.
Το βράδυ βγήκε το φεγγάρι
,
αποκριάτικο
,
γεμάτο μίσος

το δέσαν και το πέταξαν στη θάλασσα,
μαχαιρωμένο
!
Μακριά, σ' ένάλλο κόσμο, γίνηκε αυτή

η αποκριά.

Μίλτος Σαχτούρης

Ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης (1919-2005) γεννήθηκε στην Αθήνα. Η καταγωγή του ήταν από την Ύδρα, καθώς ήταν δισέγγονος του ναυάρχου της Επανάστασης του 1821 καπετάν Γιώργη Σαχτούρη. Το 1937 εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά το 1940 την εγκαταλείπει για να αφοσιωθεί στην ποίηση. Εμφανίζεται στα γράμματα το Μάιο 1944 με ποιήματα στο περιοδικό "Τα Νέα Γράμματα". Συνεργάστηκε με τα περιοδικά: "Τα Νέα Γράμματα", "Τα Νέα Ελληνικά" και "Νέα Εστία". Μετέφρασε ποιήματα του Μπρεχτ. Τιμήθηκε με τρία Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας. Το 1956, τιμήθηκε με το Α΄ Βραβείο "Νέοι Ευρωπαίοι Ποιητές" από την ιταλική ραδιοφωνία και τηλεόραση για την συλλογή του "Όταν σας μιλώ", το 1962 με το Β΄ Κρατικό βραβείο ποίησης για την συλλογή του "Τα στίγματα", το 1987 με το Α΄ Κρατικό βραβείο ποίησης για το έργο του "Εκτοπλάσματα", και η τελευταία βράβευσή του ήταν το 2003, με το Μέγα Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου του. Έγραψε, μεταξύ άλλων, τις ποιητικές συλλογές: "Οι λησμονημένοι" (1945), "Παραλογαίς" (1948), "Με το πρόσωπο στον τοίχο" (1952), "Όταν σας μιλώ" (1956), "Τα φάσματα ή η χαρά στον άλλο δρόμο" (1958), "Ο περίπατος" (1960), "Τα στίγματα" (1962), "Σφραγίδα ή η όγδοη Σελήνη" (1964), "Το σκεύος" (1971). Τα ποιήματα του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Πέθανε στην Αθήνα την Τρίτη 29 Μαρτίου 2005.