Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Ο βιασμός της Παρθένας


Την είδα με χάρη να λικνίζεται ένα πορφυρό ηλιοβασίλεμα παίζοντας με τα τελευταία χρώματα της μέρας και τις λάγνες σκέψεις επίδοξων επιβητόρων.
Κι ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος.
Όταν μάλιστα πλησιάζοντας την είδα να διαλαλεί πως ήταν και Παρθένα εξιταρίστηκα ακόμα περισσότερο.
Έκτοτε επιμόνως  την αναζήτησα στις αραιές μου επισκέψεις στο λιμανάκι αλλά φευ ... οπτασία ήταν και πάει ...
Ευτυχώς είχα προλάβει στα κλεφτά να της πάρω μια φωτογραφία ... για παρηγοριά ...
Σκέψεις πολλές και κακές ομολογώ πέρασαν από το μυαλό μου για την τύχη της αλλά η ελπίδα όπως ξέρετε ...
Μέχρι χθες όπου οι χειρότεροι των φόβων μου επιβεβαιώθηκαν. Στην άλλη άκρη του Γαλαξιδιού, εκεί που δεν πηγαίνει ο πολύς κόσμος τη βρήκα !!! βιασμένη, ξεγυμνωμένη, διαμελισμένη.
Δεν ήθελα να πιστέψω ότι είναι αυτή αλλά στ’ απομεινάρια είχε μείνει ξεκάθαρο τ’ όνομά της και ο «αριθμός αδείας»...
Σαν τα ονόματα στους σταυρούς των μνημάτων.
Δεν χρειάστηκε να ρωτήσω, να ψάξω για εξηγήσεις.
Τον ένοχο τον γνώριζα.
Λέγεται «απόσυρση των επαγγελματικών καϊκιών» ή αλλιώς ξεπούλημα της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Έτσι σήμερα με λίγα αργύρια και με τη «σύμφωνη γνώμη» των ιδιοκτητών τους βιάζονται οι Παρθένες των θαλασσών μας ... οι Παρθένες των αισθαντικών μας αναζητήσεων ...
Λαμπρόπουλος Νίκος

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Η Σίφνος, η Αμοργός, η Αλόννησος, η Θάσος, η Ιθάκη, η Σαντορίνη, η Κως, η Ίος, η Σίκινος ...


ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ στο πέτρινο πεζούλι
αντικρύ του πελάγους η Μυρτώ να στέκει
σαν ωραίο οκτώ ή σαν κανάτι
με την ψάθα του ήλιου στο ένα χέρι.

Οδυσσέας Ελύτης από το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ



Η Ελλάδα που αντιστέκεται.
Η Ελλάδα που δεν πληγώνει.
Η Ελλάδα που πλανεύει.

Εικόνες που ακόμα έχουμε τη χαρά να απολαμβάνουμε σε μια χώρα που αλλοτριώνεται και μεταλλάσσεται καθημερινά.
Στα τραπέζια θα σερβιριστούν γαύρος, σαρδέλα στα κάρβουνα με ουζάκι, χωριάτικη σαλάτα.

Και στο κασετόφωνο ο Εθνικός ύμνος του ελληνικού καλοκαιριού.


"...Τώρα το πλοίο έχει σαλπάρει
Κι από τα μάτια σβήνει η στεριά
Μες στα κατάρτια πετούνε οι γλάροι
Κι εγώ σου λέω «έχε γεια»..."




Τρίτη, 24 Ιουλίου 2018

Η ιστορία του γιατρού των φτωχών Πέτρου Κοκκαλη με την πένα του Κώστα Ακρίβου "Στα τελευταία νέα από την Ιθάκη"


Ο συγγραφέας Κώστας Ακρίβος στο τελευταίο του βιβλίο ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ που αποτελείται από 26 ραψωδίες εμπνευσμένες από την Οδύσσεια συνομιλεί με τον Όμηρο τοποθετώντας τους ήρωές του σε μια "σχεδία" προκειμένου καθένας του να ξανοιχτεί - όπως λέει - στο πέλαγος της ιστορίας και να φτάσει, άλλος ναυαγός και άλλος σώος, ως τις μέρες μας.
Για το blog του βιβλιοπωλείου και τους φίλους μας ο συγγραφέας επέτρεψε την αναδημοσίευση μιας ακόμα από τις ιστορίες του εμπνευσμένη από τη ζωή και τη δράση του Πέτρου Κόκκαλη ιατρού, αντιστασιακού και ακαδημαϊκού ο οποίος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Λιβαδειά.
Λευκοθέα, η νεράιδα
Οι εργάτες απ’ τον Πειραιά, οι μπετατζήδες, οι φοιτητές, εκείνοι από τα μωσαϊκά, οι εργαζόμενοι στον Ηλεκτρισμό και οι τυπογράφοι κρατούσαν στα χέρια μπουκέτα με κόκκινα λουλούδια. Οι ενώσεις θυμάτων πολέμου, οι εξόριστοι, οι ανάπηροι, οι κρατούμενοι στις φυλακές Αβέρωφ και όσοι είχαν κάνει στον Αϊ-Στράτη, γαρίφαλα. Ο Μάρκος Αυγέρης, ο Στρατής Δούκας, ο Κοσμάς Πολίτης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Κώστας Βάρναλης, ο Τάσος Λειβαδίτης, ο Αλέκος Αλεξανδράκης, η Αλίκη Γεωργούλη και ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, στεφάνια. Όλοι για να αποχαιρετήσουν τον γιατρό Πέτρο Κόκκαλη.
          Είναι Δευτέρα πρωί, με βροχή, 29 Ιανουαρίου 1962. Το προηγούμενο βράδυ αποφασίστηκε, επειδή ο κόσμος ήταν πολύς –τέτοια κοσμοπλημμύρα η Αθήνα είχε να δει από την κηδεία του Παλαμά–, η ταφή να μη γίνει την ίδια μέρα που η σορός έφτασε στην Ελλάδα αλλά την επομένη.
          Ο Πέτρος Κόκκαλης ήταν ο πιο φημισμένος γιατρός της εποχής του, κυρίως όμως ήταν γνωστός ως ο γιατρός των φτωχών. Τα ιατρικά «θαύματα» ο Κόκκαλης δεν τα έκανε μόνο την περίοδο της ειρήνης στο ιατρείο του στην Αθήνα, δωρεάν φυσικά, αλλά και αργότερα στο βουνό καθώς έσωσε κόσμο και κοσμάκη. Με τα πόδια πήγαινε στα πιο απομακρυσμένα μέρη για να περιθάλψει κάποιον ασθενή ή να κάνει μια σοβαρή επέμβαση, που κανείς άλλος γιατρός δεν μπορούσε να κάνει. Επισκεπτόταν τα πρόχειρα φτιαγμένα νοσοκομεία για να δει πώς λειτουργούν, αν έχουν ελλείψεις και εάν τηρείται η καθαριότητα. Μέχρι κι αν πλένονται οι κουβέρτες φρόντιζε.
          Τώρα έχουν περάσει δύο εβδομάδες από τη μέρα που άφησε την τελευταία του πνοή από καρδιακό έμφραγμα στο Ανατολικό Βερολίνο, όπου ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας. Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε στο Κρεματόριο του Βερολίνου, στην περίφημη Baumschulenweg, παρουσία επιστημονικών προσωπικοτήτων, εκπροσώπων του κράτους και πλήθος κόσμου. Η τελετή άρχισε με το εμβατήριο της «Ηρωικής Συμφωνίας» του Μπετόβεν και έκλεισε με το «Πένθιμο Εμβατήριο». Έπρεπε ωστόσο να περάσουν αρκετές μέρες μέχρι να δοθεί από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή η άδεια να ταφεί στην Ελλάδα. Προηγήθηκαν αλλεπάλληλα διαβήματα και, παρά το συγκινητικό τηλεγράφημα της Νίκης Κόκκαλη για την τελευταία επιθυμία του συζύγου της, ο πρωθυπουργός δεν θα υποχωρούσε αν δεν μεσολαβούσε η σύζυγός του Αμαλία Κανελλοπούλου-Καραμανλή. Ο λόγος; Η μητέρα της και πεθερά του πρωθυπουργού είχε χειρουργηθεί σωτήρια από τον γιατρό Πέτρο Κόκκαλη. Έτσι λοιπόν δόθηκε η άδεια και η σορός του Κόκκαλη μεταφέρθηκε οδικώς από το Ανατολικό Βερολίνο στην Πράγα και από εκεί, με ειδικά ναυλωμένο από την τσέχικη κυβέρνηση αεροπλάνο, έφτασε ύστερα από δεκατρείς μέρες μετά τον θάνατό του στο Ελληνικό.
          Ανάμεσα στο πλήθος που έχει κατακλύσει το Α’ νεκροταφείο Αθηνών βρίσκεται και ο γιατρός Σταμάτης Κρητικάς. Η τελετή κοντεύει να τελειώσει και ο κόσμος ψέλνει μες στη δυνατή βροχή τον εθνικό ύμνο. Στο τέλος όλοι χειροκροτούν φωνάζοντας: Πέτρο Κόκκαλη, δεν πέθανες! Ο γιατρός με την παρέα του πίνουν κονιάκ σε μια γωνιά, καπνίζουν και τον ακούνε με προσοχή να τους διηγείται πώς και πότε γνωρίστηκε με τον Πέτρο Κόκκαλη.
         
«Αρχές Απρίλη του '44 φύγαμε με τον πατέρα μου για το βουνό από τον σταθμό Λαρίσης, κάτω από τη μύτη των Ες Ες. Κάναμε δυο μέρες ταξίδι με το τρένο και τρεις μέρες πεζοπορία μέχρι να φτάσουμε στη Βίνιανη της Ευρυτανίας, την έδρα της ΠΕΕΑ. Στην αρχή με βάλανε να κάνω τον δάσκαλο στο δημοτικό σχολείο. Ένα πρωινό πήρα μήνυμα να αφήσω το σχολείο και να πάω να συναντήσω τον συναγωνιστή Πέτρο Κόκκαλη για να γίνω ο γραμματέας του. Με το που το άκουσα, άρχισαν να τρέμουν τα πόδια μου. Εγώ, ο πρωτοετής φοιτητής Ιατρικής, να συναντήσω έναν γιατρό από τους πιο σημαντικούς σε όλον τον κόσμο, έναν χειρουργό που μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε επέμβαση, από το κρανίο ως τα πόδια, μέχρι και όγκους στο μεσοθωράκιο! Γιατί ο Κόκκαλης ήταν χειρουργός για όλες τις ειδικότητες: Ουρολογία, Κοιλίας, Γυναικολογία, Επανορθωτική, τα πάντα. Με αγωνία λοιπόν βάδισα τα λίγα μέτρα για το χωριάτικο σπίτι όπου έμενε ο καθηγητής. Έφτασα, ανέβηκα την ξύλινη σκάλα και χτύπησα την πόρτα. Μου άνοιξε ο φρουρός, ένα αμούστακο αγόρι, νομίζω πως τον λέγανε Παύλο. Είπα τον λόγο και περίμενα. Δεν ξέρω τι έκφραση είχα πάρει, τι χρώμα το πρόσωπό μου, όταν εμφανίστηκε μπροστά μου ο διάσημος γιατρός που, μόλις με είδε, χαμογέλασε. ''Καλώς το παιδί. Χαίρομαι που θα έχω κοντά μου έναν συνάδελφο, έναν νέο γιατρό''. Νόμισα πως ονειρεύομαι. Γιατρός εγώ; Συνάδελφος εγώ του ξακουστού καθηγητή; Έβαλε το χέρι του στον ώμο και με συνόδεψε μέσα. Μου έκανε εντύπωση που χαμογελούσε. Είχαμε μάθει πως εκείνον τον καιρό οι Γερμανοί, επειδή τους κακοφάνηκε πολύ που ο γερμανομαθής Κόκκαλης όχι μόνο δεν συνεργάστηκε μαζί τους αλλά ανέβηκε στο βουνό, τον είχαν επικηρύξει και σαν αντίποινα είχαν συλλάβει τον ογδονταοχτάχρονο πατέρα του, τον παλιό γυμνασιάρχη Σωκράτη Κόκκαλη. Στην αρχή τον γέρο τον έκλεισαν στα φοβερά κρατητήρια της οδού Μέρλιν και στη συνέχεια τον μετέφεραν στο στρατόπεδο στο Χαϊδάρι, όπου τον τάιζαν αλμυρές σαρδέλες. Αυτή η διατροφή τού προκάλεσε αύξηση της ουρίας και μέσα σε είκοσι μέρες πέθανε. Και τώρα ο γιος του χαμογελούσε καρτερικά και ενθαρρυντικά σ’ έναν φοιτητή...
          »Κοντά στον καθηγητή έμεινα αρκετό καιρό. Εγώ ήμουν ανέκαθεν ασθενικός τύπος και με την πείνα στην Κατοχή αλλά και τώρα στο βουνό είχα αδυνατίσει πολύ. Το συσσίτιό μας ήταν πολύ φτωχό. Κάθε μεσημέρι μια κουτάλα της σούπας κατσαμάκι, δηλαδή καλαμποκάλευρο με ίχνη σπορέλαιο, και κάποιο κρεμμύδι για μυρωδιά. Το ίδιο και για βραδινό. Το πρωί πίναμε τσάι βουνού με ζαχαρίνες που πουλούσε το μπακάλικο του χωριού».

          Οι φίλοι ακούνε τον Σταμάτη Κρητικά να τους μιλάει χωρίς να τον διακόπτουν. Ο κόσμος δεν αραιώνει από το κοιμητήριο, ούτε αυτοί λένε να φύγουν. Ο γιατρός τούς εξιστορεί τώρα πως κάποια φορά έτυχε να δει να περνάει μπροστά από το σπίτι του Κόκκαλη ένας δίσκος με φλιτζάνια του καφέ, ένα πιάτο μαρμελάδα και φέτες ψωμί· τα πήγαιναν σε κάποιον υψηλόβαθμο. Πήγε αμέσως και το είπε στον καθηγητή, επειδή τον έβλεπε πόσο υπέφερε κι αυτός από την πείνα. Μάλιστα τις ώρες που πεινούσε πολύ, το καταλάβαινε γιατί έτριβε με τα δάχτυλά του το μέτωπο. Όταν λοιπόν του ανέφερε αυτό με το δίσκο, ο καθηγητής σοβάρεψε και του είπε με αυστηρή φωνή να μιλάει μονάχα για ζητήματα που τον αφορούν, για τίποτα άλλο. Ήταν η μοναδική φορά που του μίλησε απότομα.
          «Στις 10 του Μάη μετακινηθήκαμε από τη Βίνιανη προς το Καρπενήσι και από εκεί στους Κορυσχάδες. Ένα πρωί, προτού φύγει ο Καθηγητής για τις εργασίες του Εθνικού Συμβουλίου, μου έδωσε μια ωραία ολόμαλλη ελβετική κουβέρτα, καρό άσπρη και πράσινη. Μου είπε να την ανταλλάξω με κάποια τρόφιμα, χωρίς όμως να μάθει κανένας πως είναι δική του. Με τα πολλά βρήκα κάποιον χωρικό, του είπα ότι αρρώστησα από πείνα και την αντάλλαξα με τρεις οκάδες μέλι αγνό, καρύδια ψίχα και ένα μεγάλο κομμάτι τυρί φέτα. Η κουβέρτα ήταν καινούργια και ο χωρικός την πήρε για προίκα στην κόρη του. Φεύγοντας μου έδωσε κι ένα σταρένιο ψωμί αρκετά ξερό για να μη μουχλιάσει. Το σούρουπο τα μετέφερα με προφυλάξεις στο σπίτι του καθηγητή. Είχε σκοτεινιάσει όταν άκουσα τα βήματά του στη σκάλα του σπιτιού. Όλος χαρά σηκώθηκα. Μπήκε στο δωμάτιο και, όταν με είδε να χαμογελάω, μου είπε: ''Λοιπόν, Σταμάτη, τα κατάφερες;'' Του είπα τα καθέκαστα και περίμενα να τον δω να ανοίγει το δέμα με τα τρόφιμα. Στο μεταξύ εμένα με είχε πιάσει τέτοια πείνα, που δεν έβλεπα την ώρα να πέσω με τα μούτρα στα φαγώσιμα. Ο καθηγητής κάθισε στο γραφείο και άρχισε την καθημερινή του δουλειά σαν να μην έτρεχε τίποτα. Κάποια στιγμή γύρισε, με κοίταξε και είπε: ''Εσύ, Σταμάτη, μπορείς να φας, δικά σου είναι''. Παρόλο που είχα ένα κούφιο δόντι και υπέφερα από πονόδοντο, έφαγα ψωμί, έκοψα ένα μεγάλο κομμάτι τυρί και το συνόδευσα με καρύδια. Ο καθηγητής με κοίταγε χαμογελαστός. Για να μου κάνει παρέα, έβαλε σ’ ένα πιατάκι λίγο μέλι, δυο τρία καρύδια και ίσα που τα δοκίμασε με ένα μικρό κουταλάκι.
          »Ύστερα από πολλά χρόνια, όταν απέκτησα με τη δουλειά μου χρήματα, έψαξα και αγόρασα μια παρόμοια κουβέρτα. Γιατί το έκανα; Για να την έχω και να τον θυμάμαι, να θυμάμαι τι άνθρωπος ήταν. Τέτοιον άνθρωπο δεν συνάντησα ούτε θα συναντήσω άλλον ποτέ στη ζωή μου».
          Από το συγκεντρωμένο πλήθος στο βάθος του νεκροταφείου ακούγονται φωνές: Να γυρίσουν ζωντανοί! Να γυρίσουν ζωντανοί! Οι πολιτικοί πρόσφυγες από την Τσεχία, την Τασκένδη, την Ανατολική Γερμανία, την Πολωνία, την Ουγγαρία. Να προλάβουν να κλείσουν τα μάτια στην πατρίδα τους, όπως δεν πρόλαβε ο Πέτρος Κόκκαλης.
  • Με κλικ ΕΔΩ διαβάστε και την ιστορία "Αθηνά, η προστάτιδα"
  • Πληροφορίες για τη ζωή και τη δράση του Πέτρου Κόκκαλη με κλικ ΕΔΩ


Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

"Το ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως".



Πρόκειται για το λυρικότερο ίσως βιβλίο που έχει γραφεί για ένα άθλημα: εδώ ο Γκαλεάνο αξιοποιεί το λογοτεχνικό του χάρισμα όχι για να μιλήσει για επαναστάτες και δικτάτορες, για τον ιμπεριαλισμό και την καταπίεση, μα για να μιλήσει, ως γνήσιος Λατινοαμερικάνος, για το πάθος του, για το ποδόσφαιρο. Γράφει ουσιαστικά την ιστορία της κουλτούρας του ποδοσφαίρου, τις λαμπρές του στιγμές, μα και τις σκιές του, όχι όμως από τη σκοπιά του διανοούμενου που αποστασιοποιείται από ένα μαζικό φαινόμενο και το ακυρώνει με τον λόγο του, μα από τη σκοπιά του του ανθρώπου που μιλάει γι’ αυτό που αγαπάει.
Ο Γκαλεάνο γράφει τη Βίβλο του ποδοσφαίρου. Πιάνει το νήμα από την αρχή, από τις ιστορικές απαρχές, μας μιλάει για τους κύριους πρωταγωνιστές του, για το γήπεδο, τους παίκτες και τους οπαδούς, για τις διοικήσεις, τις εφημερίδες και την τηλεόραση, για την εξέλιξη και την εξάπλωση του παιχνιδιού, τους κανόνες του, τις ιδιαιτερότητές του, τη χειραγώγησή του από τα οικονομικά συμφέροντα, τον εκφυλισμό του ενίοτε από τη σκοπιμότητα, το πέρασμά του από την εποχή της αθωότητας στη βιομηχανία του θεάματος. Σχεδιάζει όλο το πολυσύνθετο σύμπαν ενός αθλήματος-παιχνιδιού που η μαζικότητά του μόνο με το φαινόμενο της θρησκείας μπορεί να συγκριθεί. Μιλάει για τους παίκτες-μύθους, τον Γκαρίντσα, τον Πελέ, τον Πούσκας, τον Μαραντόνα, τον Εουσέμπιο, τον Κρόιφ ή τον Πλατινί, ώς και τον Ρονάλντο και τον Μέσι, περιγράφει γκολ και φάσεις που έμειναν στην ιστορία με μια παραστατικότητα που σε κάνει να νιώθεις ότι συμμετέχεις κι εσύ στο παιχνίδι, κάνει ντρίπλες ρίχνοντας ενίοτε την μπάλα στην πολιτική, ρίχνει ματιές στην ψυχολογία του ανθρώπινου μωσαϊκού του ποδοσφαιρικού σύμπαντος. Κι αυτή την ποδοσφαιρική Βίβλο τη χτίζει ψηφίδα - ψηφίδα, ιστορία - ιστορία, με ενδιάμεσους σταθμούς τις διοργανώσεις των Παγκοσμίων Κυπέλλων, με τελευταίο το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, το 2014.

Το "Ποδόσφαιρο στη σκιά και στο φως" πρωτοκυκλοφόρησε το 1995. Μα κάθε φορά που το βιβλίο επανεκδιδόταν, ο Γκαλεάνο "έπαιζε παράταση": συμπλήρωνε το κείμενο, προσθέτοντας ορισμένες νέες βινιέτες για όσα νεότερα συνέβαιναν στον κόσμο του ποδοσφαίρου, τα οποία εξάλλου παρακολουθούσε ανελλιπώς. Η παρούσα ελληνική έκδοση αποτελεί και την οριστική έκδοση αυτού του μοναδικού έργου: είναι σίγουρο πως, όταν ο αναγνώστης κλείσει και την τελευταία του σελίδα, θα βλέπει στο εξής το ποδόσφαιρο με άλλα μάτια. Καλό παιχνίδι, λοιπόν.

Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2018

Το Μουντιάλ μιας άλλης εποχής



Μουντιάλ 1970 με διοργανώτρια χώρα το Μεξικό. Το καλύτερο όλων με διαφορά. Για μένα. Θες η ηλικία – δεκαπεντάρης τότε – που έκανε όλα όσα συνέβαιναν στους αγωνιστικούς χώρους να αποκτούν διαστάσεις μαγικές.

Θες η εισβολή της τηλεόρασης, που για πρώτη φορά μετέδιδε ζωντανά ποδοσφαιρικούς αγώνες έγχρωμους και με ήχο καθώς μαθαίναμε αλλά αυτά για την Ελλάδα ήταν όνειρα κατοπινών εποχών ...

Καβαλώντας κάθε είδους οχήματα, πλημμυρίζαμε τα γύρω από την πόλη της Λιβαδειάς χωριά, εκεί που το σήμα ήταν καλό ή έστω υποφερτό και μετατρέπαμε τα καφενεία και τις ταβέρνες που διέθεταν το μαγικό κουτί σε εξέδρες, όπου αναστέναζε η Ελλάδα.


Όταν πάλι μέναμε στην πόλη, καταφεύγαμε στου θείου Λουκά, από τους λίγους που είχαν τηλεόραση στη Λιβαδειά με σπίτι κοντά στα υψώματα του Ζαγαρά και στοιχειώδη λήψη σήματος των κρατικών καναλιών.
Και τότε κατακαλόκαιρο και ντάλα μεσημέρι με 40 βαθμούς και βάλε στο Μεξικό δεν μας πολυπείραζε που η τουβούλα μας έδειχνε να χιονίζει ακατάπαυστα, αρκούσε η άμεση επαφή με το κοσμοϊστορικό γεγονός.

Η συμμετοχή όλων, μικρών και μεγάλων «ψυχή τε και σώματι». Να πανηγυρίζουν τα γκολ, να χτυπιούνται στα δοκάρια και τις χαμένες ευκαιρίες. Και όταν πλέον τα είχαν δώσει όλα , είχαν περάσει τα πειράγματα και η έξαψη του αγώνα και άρχιζαν οι αποχαιρετισμοί, οι πιο ηλικιωμένοι που με ενθουσιασμό συμμετείχαν στους πανηγυρισμούς  ρωτούσαν ποιός τελικά ήταν ο κερδισμένος.



Και ύστερα ο τελικός των τελικών.
Η σελεσάο  κόντρα στους Ατζούρι.
Η Βραζιλία των Πελέ, Τοστάο, Ριβελίνο, Ζαιρζίνιο, Κάρλος Αλμπέρτο αντιμέτωπη της Ιταλίας των Ματσόλα, Ρίβα, Ριβέρα, Μπονισένια, Φακέτι.

4-1 το σκορ υπέρ των Βραζιλιάνων.
Οι μπύρες καταναλώθηκαν από όλους αλλά χρεώθηκαν στους χαμένους υποστηρικτές της Ιταλίας, και όλοι, νικητές και ηττημένοι γυρίσαμε στα σπίτια μας,  με την στενάχωρη διαίσθηση ότι αυτή η ομορφιά και η πρωτόγνωρη αγνότητα ένα διάλλειμα ήταν, στης ζωής τις ανηφόρες.
Λαμπρόπουλος Νίκος


Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Θουκυδίδη Ιστορία: Aπόσπασμα από τον διάλογο Αθηναίων και Μηλίων


 (Θουκυδίδη «Ιστορία», Ε 86 - 111)

ΜΗΛΙΟΙ: Η καλή σας διάθεση να δώσουμε αμοιβαία εξηγήσεις σε ήρεμο κλίμα δεν είναι κατακριτέα, όμως αυτές οι πολεμικές ενέργειες,  που δεν είναι κάτι μελλοντικό αλλά γίνονται ήδη, βρίσκονται σε προφανή αντίφαση με την πρότασή σας.  Γιατί βλέπουμε ότι έρχεστε ως δικαστές όσων πρόκειται να ειπωθούν και, όπως είναι το πιο πιθανό, η έκβαση αυτού του διαλόγου, εάν υπερισχύσουμε με το δίκαιο που έχουμε και ως τούτου δεν ενδώσουμε, θα σημάνει για μας πόλεμο, εάν αντιθέτως πεισθούμε και υποχωρήσουμε, θα σημάνει υποταγή.
ΑΘΗΝΑΙΟΙ: […] ξέρουμε και ξέρετε πως κατά την ανθρώπινη λογική μπορούμε να μιλάμε για δίκαιο όταν και τα δύο μέρη έχουν ίση ισχύ και ότι οι  ισχυροί πράττουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύναμοι υποχωρούν και το αποδέχονται. […]
Θέλουμε όμως να σας κάνουμε σαφές ότι βρισκόμαστε εδώ για τα συμφέροντα της ηγεμονίας μας και ότι αυτά που θα πούμε θα αποσκοπούν στη σωτηρία της πόλης σας, διότι βούλησή μας είναι να σας εξουσιάσουμε χωρίς να υποβληθούμε σε κόπους και να σωθείτε κι εσείς προς όφελός και των δυονών μας.
ΜΗΛΙΟΙ: Δεν θα δεχόσασταν, έτσι, να είμαστε ουδέτεροι, και φίλοι αντί για εχθροί σας, χωρίς να έχουμε συμμαχία με κανέναν από τους δύο;
ΑΘΗΝΑΙΟΙ: Όχι, διότι η εχθρότητά σας δεν μας βλάπτει όσο η φιλία σας, η οποία στα μάτια των υπηκόων μας είναι ένδειξη αδυναμίας, ενώ το μίσος σας απόδειξη της δύναμής μας.
ΜΗΛΙΟΙ: Και πώς θα  ήταν συμφέρον μας να υποδουλωθούμε, όπως είναι για σας να μας υποτάξετε;
ΑΘΗΝΑΙΟΙ: Διότι με την υποταγή θα αποφεύγατε τις χειρότερες συμφορές, εμείς πάλι θα είχαμε όφελος να μη σας καταστρέψουμε. […]
Μην παρασύρεστε από το αίσθημα της τιμής, που τόσο συχνά καταστρέφει τους ανθρώπους όταν βρίσκονται μπροστά σε ταπεινωτικούς και προφανείς κινδύνους. Γιατί είναι πολλοί αυτοί που, ενώ βλέπουν ακόμα καθαρά προς τα πού φέρονται, τους παρασύρει με τη μαγική δύναμη του ονόματος η λεγόμενη τιμή και τους κάνει να πέφτουν με τις πράξεις τους σε συμφορές πραγματικά ανήκεστες και ντροπιάζονται χειρότερα – από ανοησία παρά από ατυχία. Αυτό ακριβώς θα αποφύγετε, εάν σκεφθείτε σωστά και δεν θεωρήσετε εξευτελιστικό να υποκύψετε στη μεγαλύτερη πόλη».
( μετάφραση  Ν. Μ. Σκουτερόπουλου, εκδ. Πόλις, Αθήνα 2001).

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

Παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του Γιάννη Καλπούζου "ΓΙΝΑΤΙ" στο βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ τη Δευτέρα 4 Ιουνίου στις 8:30 μμ




Ο Γιάννης Καλπούζος στη Λιβαδειά 

Το Βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ 

(Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, Λιβαδειά, τηλ.: 22610 23136) 

και οι Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ 

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος 

"ΓΙΝΑΤΙ " του Γιάννη Καλπούζου, 

στον χώρο του βιβλιοπωλείου. 

Ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με το κοινό

και θα υπογράψει αντίτυπα των βιβλίων του.

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

«Τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας» τη Δευτέρα 16 Απριλίου στις 8:15 μμ στο βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση



Τη Δευτέρα 16 Απριλίου στις 8:15 μμ

το βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση και οι Εκδόσεις Πατάκη

σας προσκαλούν σε μία συζήτηση

με τον Κώστα Κωστή 

με αφορμή τη νέα, συμπληρωμένη έκδοση του βιβλίου του

 «Τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας».

Ο βασικός άξονας γύρω από τον οποίο στρέφεται το παρόν βιβλίο είναι η μετατροπή μιας μικρής επαρχίας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Από ορισμένες απόψεις τα προβλήματα που προέκυψαν κατά τον σχηματισμό του σύγχρονου ελληνικού κράτους θα μπορούσαν να εξομοιωθούν με τα αντίστοιχα προβλήματα που απαντώνται αυτή τη στιγμή στις προσπάθειες του δυτικού κόσμου να επιβάλει το δικό του πολιτικό και πολιτισμικό μοντέλο σε κοινωνίες ξένες, αν όχι εχθρικές προς αυτό. Το γεγονός ότι οι Έλληνες του 19ου και 20ού αιώνα είναι χριστιανοί, ενώ οι κοινωνίες που αποτελούν σήμερα αντικείμενο πειραματισμού της Δύσης μουσουλμανικές, μικρή σημασία έχει στον βαθμό που και οι δύο αντιμετωπίστηκαν ή αντιμετωπίζονται, ρητά ή όχι, ως πεδία εκπολιτισμού και σε καμιά περίπτωση ως ισότιμοι εταίροι του πολιτικού εγχειρήματος στο οποίο αποδίδεται, μάλλον άκριτα, ο όρος εκσυγχρονισμός. Εξάλλου ο χριστιανισμός των Ελλήνων δεν έπαψε ποτέ να αντιπροσωπεύει το σχίσμα, δηλαδή μια ιδιαιτερότητα σε σύγκριση με τις δυτικοευρωπαϊκές αντιλήψεις, όχι πάντοτε συμπαθή και ακόμη λιγότερο κατανοητή.
Ωστόσο, σε μια τέτοια σύγκριση υφίσταται μια διαφορά που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Αντικείμενο του βιβλίου είναι η Ελλάδα και οι Έλληνες και αυτή η -εθνικού χαρακτήρα πλέον- κατηγορία εκ των πραγμάτων συνειρμικά αναφέρεται σε ό,τι οι Δυτικοευρωπαίοι θεωρούν θεμέλια του πολιτισμού τους. Από την άποψη αυτή μπορεί εύκολα να ερμηνευθεί η ιδιαίτερη, ως έναν βαθμό τουλάχιστον, μεταχείριση που έτυχαν εκ μέρους της Δύσης οι πληθυσμοί εκείνοι που δεν εξεγέρθηκαν απλώς εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο όνομα του χριστιανισμού, αλλά επικαλέστηκαν μέσω του ονόματός τους μία σύνδεση με ένα παρελθόν, στο οποίο η Ευρώπη βλέπει τις ρίζες της δικής της ταυτότητας. Πρόκειται για μία αντίληψη που ανακαλείται πολύ συχνά από όλους όσοι θέλουν να υποστηρίξουν ή να πολεμήσουν τις εξεζητημένες συχνά επιλογές των Ελλήνων και που κατά τον 19ο αιώνα θα τους προσδώσει από τους Ευρωπαίους τον χαρακτηρισμό των "κακομαθημένων παιδιών της Ιστορίας".


 O Κώστας Κωστής γεννήθηκε το 1957 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, και οικονομική ιστορία στην Ecole des hautes etudes en sciences socials στο Παρίσι, όπου το 1985 υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή του με θέμα "Economie agricole et banque agraire. Aspects de l' economie de la Grece entre les deux guerres, 1919-1927". Δίδαξε στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, από το 1988 μέχρι το 2003. Από το 2004 είναι καθηγητής οικονομικής και κοινωνικής ιστορίας στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Από το 2006 ως το 2009 κατείχε την Έδρα Σπουδών για τη Νεότερη και Σύγχρονη Ελλάδα στην Ecole des hautes etudes en sciences socials, στο Παρίσι.

Σάββατο, 24 Μαρτίου 2018

ΘΟΥΡΙΟΣ: Ρήγας "Φεραίος" Βελεστινλής

-->
ΘΟΥΡΙΟΣ: Ρήγας "Φεραίος" Βελεστινλής
Ως πότε παλικάρια, θα ζούμε στα στενά,                                                μονάχοι σα λιοντάρια, στις ράχες στα βουνά;                                        Σπηλιές να κατοικούμε, να βλέπουμε κλαδιά,                                                να φεύγωμ’ απ’ τον κόσμον, για την πικρή σκλαβιά;
Να χάνωμεν αδέλφια, πατρίδα και γονείς,
τους φίλους, τα παιδιά μας, κι όλους τους συγγενείς;
Κάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια, σκλαβιά και φυλακή.
Τι σ’ ωφελεί αν ζήσεις, και είσαι στη σκλαβιά;
στοχάσου πως σε ψένουν, καθ’ ώραν στην φωτιά.
Βεζύρης, δραγουμάνος, αφέντης κι αν σταθής
ο τύραννος αδίκως σε κάμνει να χαθής.
Δουλεύεις όλη ημέρα, σε ό,τι κι αν σε πει,
κι’ αυτός πασχίζει πάλιν, το αίμα σου να πιει.
Ο Σούτζος, κι ο Μουρούζης, Πετράκης, Σκαναβής
Γκίκας και Μαυρογένης, καθρέπτης, ειν’ να ιδής.
Ανδρείοι καπετάνοι, παπάδες, λαϊκοί,
σκοτώθηκαν κι αγάδες, με άδικον σπαθί.
Κι αμέτρητοι άλλοι τόσοι, και Τούρκοι και Ρωμιοί,
ζωήν και πλούτον χάνουν, χωρίς καμμιά αφορμή.
Ελάτε με έναν ζήλον, σε τούτον τον καιρόν,
να κάμωμεν τον όρκον, επάνω στον σταυρόν.
Συμβούλους προκομμένους, με πατριωτισμόν
να βάλωμεν εις όλα, να δίδουν ορισμόν.
Οι νόμοι να ‘ν’ ο πρώτος, και μόνος οδηγός,
και της πατρίδος ένας, να γένει αρχηγός.
Γιατί κι η αναρχία, ομοιάζει την σκλαβιά,
να ζούμε σαν θηρία, ειν’ πιο σκληρή φωτιά.
Και τότε με τα χέρια, ψηλά στον ουρανόν
ας πούμ’ απ’ την καρδιά μας, ετούτα στον Θεόν.

Εδώ σηκώνονται οι πατριώτες όρθιοι, και υψώνοντας τα χέρια προς τον ουρανόν, κάνουν τον όρκον.

Ω βασιλεύ του κόσμου, ορκίζομαι σε Σε,
στην γνώμην των τυράννων, να μην έλθω ποτέ.
Μήτε να τους δουλεύσω, μήτε να πλανηθώ,
εις τα ταξίματά τους, για να παραδοθώ.
Εν όσω ζω στον κόσμον, ο μόνος μου σκοπός,
για να τους αφανίσω, θε νάναι σταθερός.
Πιστός εις την πατρίδα, συντρίβω τον ζυγόν,
αχώριστος για να ‘μαι, υπό τον στρατηγόν.
Κι αν παραβώ τον όρκον, ν’ αστράψ’ ο ουρανός,
και να με κατακάψη, να γένω σαν καπνός.
Τέλος του όρκου
Σ’ ανατολή και δύση, και νότον και βοριά,
για την πατρίδα όλοι, να ‘χωμεν μια καρδιά.
Στην πίστιν του καθ’ ένας, ελεύθερος να ζη,
στην δόξαν του πολέμου, να τρέξωμεν μαζί.
Βουλγάροι κι Αρβανήτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί,
Αράπηδες και άσπροι, με μια κοινήν ορμή,
Για την ελευθερίαν, να ζώσωμεν σπαθί,
πως είμαστ’ αντριωμένοι, παντού να ξακουσθή.
Όσα απ’ την τυραννίαν, πήγαν στην ξενητιά
στον τόπον του καθ’ ένας, ας έλθη τώρα πιά.
Και όσοι του πολεμου, την τέχνην αγροικούν
Εδώ ας τρέξουν όλοι, τυρράνους να νικούν.
Η Ρούμελη τους κράζει, μ’ αγκάλες ανοιχτές,
τους δίδει βιό και τόπον, αξίες και τιμές.
Ως ποτ’ οφφικιάλος, σε ξένους Βασιλείς;
έλα να γένης στύλος, δικής σου της φυλής.
Κάλλιο για την πατρίδα, κανένας να χαθή
ή να κρεμάση φούντα, για ξένον στο σπαθί.
Και όσοι προσκυνήσουν, δεν είναι πιά εχθροί,
αδέλφια μας θα γένουν, ας είναι κ’ εθνικοί.
Μα όσοι θα τολμήσουν, αντίκρυ να σταθούν,
εκείνοι και δικοί μας, αν είναι, ας χαθούν.
Σουλιώτες και Μανιάτες, λιοντάρια ξακουστά
ως πότε σταις σπηλιές σας, κοιμάστε σφαλιστά;
Μαυροβουνιού καπλάνια, Ολύμπου σταυραητοί,
κι Αγράφων τα ξεφτέρια, γεννήστε μια ψυχή.
Ανδρείοι Μακεδόνες, ορμήσετε για μια,
και αίμα των τυράννων, ρουφήξτε σα θεριά.
Του Σάββα και Δουνάβου, αδέλφια Χριστιανοί,
με τα άρματα στο χέρι, καθ’ ένας ας φανή,
Το αίμα σας ας βράση, με δίκαιον θυμόν,
μικροί μεγάλοι ομώστε, τυρράννου τον χαμόν.
Λεβέντες αντριωμένοι, Μαυροθαλασσινοί,
ο βάρβαρος ως πότε, θε να σας τυραννή.
Μην καρτερήτε πλέον, ανίκητοι Λαζοί,
χωθήτε στο μπογάζι, μ’ εμάς και σεις μαζί.
Δελφίνια της θαλάσσης, αζδέρια των νησιών,
σαν αστραπή χυθήτε, χτυπάτε τον εχθρόν.
Της Κρήτης και της Νύδρας, θαλασσινά πουλιά,
καιρός ειν’ της πατριδος, ν’ ακούστε την λαλιά.
Κι οσ’ είστε στην αρμάδα, σαν άξια παιδιά,
οι νόμοι σας προστάζουν, να βάλετε φωτιά.
Με εμάς κι εσείς Μαλτέζοι, γεννήτε ένα κορμί,
κατά της τυραννίας, ριχθήτε με ορμή.
Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί,
ζητά την συνδρομήν σας, με μητρική φωνή.
Τι σκέκεις Παζβαντζιόγλου, τόσον εκστατικός;
τινάξου στο Μπαλκάνι, φώλιασε σαν αητός.
Τους μπούφους και κοράκους, καθόλου μην ψηφάς,
με τον ραγιά ενώσου, αν θέλης να νικάς.
Συλήστρα και Μπραίλα, Σμαήλι και Κιλί,
Μπενδέρι και Χωτήνι, εσένα προσκαλεί.
Στρατεύματα σου στείλε, κ’ εκείνα προσκυνούν
γιατί στην τυρραννίαν, να ζήσουν δεν μπορούν.
Γκιουρντζή πιά μη κοιμάσαι, σηκώσου με ορμήν,
τον Προύσια να μοιάσης, έχεις την αφορμήν.
Και συ που στο Χαλέπι, ελεύθερα φρονείς
πασιά καιρόν μη χάνεις, στον κάμπον να φανής.
Με τα στρατεύματά σου, ευθύς να συκωθής,
στης Πόλης τα φερμάνια, ποτέ να μη δοθής.
Του Μισιριού ασλάνια, για πρώτη σας δουλειά,
δικόν σας ένα μπέη, κάμετε βασιλιά.
Χαράτζι της Αιγύπτου, στην Πόλη ας μη φανή,
για να ψοφήσει ο λύκος, όπου σας τυραννεί.
Με μια καρδιά όλοι, μια γνώμη, μια ψυχή,
χτυπάτε του τυράννου, την ρίζα να χαθή.
Να ανάψουμε μια φλόγα, σε όλην την Τουρκιά,
να τρέξει από την Μπόσνα, και ως την Αραπιά.
Ψηλά στα μπαϊράκια, σηκώστε τον σταυρόν,
και σαν αστροπελέκια, χτυπατε τον εχθρόν.
Ποτέ μη στοχασθήτε, πως είναι δυνατός,
καρδιοκτυπά και τρέμει, σαν τον λαγόν κι αυτός.
Τριακόσιοι Γκιρτζιαλήδες, τον έκαμαν να ιδή,
πως δεν μπορεί με τόπια, μπροστά τους να εβγεί.
Λοιπόν γιατί αργήτε, τι στέκεσθε νεκροί;
ξυπνήστε μην είστε ενάντιοι κι εχθροί.
Πως οι προπάτορές μας, ορμούσαν σα θεριά,
για την ελευθερία, πηδούσαν στη φωτιά.
Έτσι κι ημείς, αδέλφια, ν’ αρπάξουμε για μια
τα άρματα, και να βγούμεν απ’ την πικρή σκλαβιά.
Να σφάξουμε τους λύκους, που στον ζυγόν βαστούν,
και Χριστιανούς και Τούρκους, σκληρά τους τυραννούν.
Στεργιάς και του πελάγου, να λάμψη ο σταυρός,
και στην δικαιοσύνην, να σκύψη ο εχθρός.
Ο κόσμος να γλυτώση, απ’ αύτην την πληγή,
κ’ ελεύθεροι να ζώμεν, αδέλφια εις την γη.

πηγή: http://night-flights.pblogs.gr/

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΒΙΟΥ μια διάλεξη του καθηγητή Φιλοσοφίας Θεοφάνη Τάση με αφορμή το βιβλίο Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΑΥΤΟΥ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ στο βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ τη Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018



Οι Εκδόσεις Αρμός σε συνεργασία με το 

Παράρτημα Λιβαδειάς της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας 

και το Βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση 

σας προσκαλούν σε ομιλία 

με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου του Θεοφάνη Τάση:

 «Πολιτικές του Βίου ΙΙ:
Η επιμέλεια εαυτού στην εικονιστική κοινωνία»

Ο Θεοφάνης Τάσης συζητά για την τέχνη του βίου!

Την Δευτέρα 12 Μαρτίου και ώρα 20:00 στο Βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση (Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, Λιβαδειά).


Ο Θεοφάνης Τάσης γεννήθηκε το 1976 στο Μόναχο. Όπου και μεγάλωσε. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Έλαβε το διδακτορικό του στην Φιλοσοφία με άριστα μετ’ επαίνου στο Freie Universität Berlin. Διδάσκει Σύγχρονη Φιλοσοφία στο Alpen-Adria Universität. Είναι μέλος της Ανθρωπιστικής Ακαδημίας του Βερολίνου. Διετέλεσε Stanley J. Seeger Fellow στο Πανεπιστήμιο του Princeton. Marie Curie Fellow στο Université Saint-Louis στις Βρυξέλλες και Erasmus Fellow στο Freie Universität Berlin.

Έχει διδάξει σε πανεπιστήμια στην Ελλάδα, στην Αυστρία και στην Γερμανία. Η ερευνά του αφορά την σχέση πολιτικής, ηθικής και ψηφιακής τεχνολογίας και περιστρέφεται γύρω από τις έννοιες εικόνα, θνητότητα και τέχνη του βίου. Τα έργα του «Πολιτικές του Βίου: Η Ειρωνεία» (Εκδόσεις Ευρασία, 2012) και «Καστοριάδης, μια φιλοσοφία της αυτονομίας» (Εκδόσεις Ευρασία, 2007) έχουν βραβευθεί με το Καυταντζόγλειο βραβείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στα ελληνικά κυκλοφορούν ακόμη τρία έργα του: «Φάρμακον» (Εκδόσεις Ευρασία) και οι ποιητικές συλλογές «Φυσιολογικά ευρήματα» (Εκδόσεις Κέδρος) και «Απογεύματα στον καπιταλισμό» (Εκδόσεις Τυπωθήτω). Το μεταφραστικό του έργο περιλαμβάνει βιβλία των Martin Heidegger και Roberto Mangabeira Unger. Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί τακτικά στην Athens Review of Books, στην Καθημερινή και στο Liberal.
 Δευτέρα ώρα 8:00 μ.μ.
Βιβλιοπωλείο «Σύγχρονη Έκφραση»
Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, Λιβαδειά 32100

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

Ευχαριστούμε που δε μας ενοχλήσατε απόψε ... Σας περιμένουμε και στα βουνά μας! Θάνατος στο Φασισμό! Ζήτω η Ελευθερία! Ζήτω η Ελλάδα!


Η ομάδα των ανταρτών που εισήλθε το Μάρτιο του 1943 στη Λεβάδεια, άνοιξε τις φυλακές και απελευθέρωσε τους κρατουμένους μεταξύ των οποίων και τον πατέρα του Νικηφόρου. Όσοι έλαβαν μέρος στην επιχείρηση φωτογραφίζονται στη Δαύλεια, την 8ην Μαρτίου 1943.
Διακίνονται μεταξύ άλλων ο ο Νικηφόρος και ο αδελφός του Σόλων (Ι. Δημητρίου) δεξιά και αριστερά του απελευθερωμένου πατέρα τους.

Επέτειος μιας σημαντικής επιχείρησης του ΕΛΑΣ Παρνασίδος. Στις 6-3-1943 ο ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ με τους Ελασίτες του μπαίνει στη Λιβαδειά, ανοίγει τις φυλακές που φρουρούσαν οι Ιταλικές δυνάμεις κατοχής και ελευθερώνει τους κρατούμενους μεταξύ των οποίων ήταν και ο πατέρας του.
Ας δούμε πως περιγράφει ο ίδιος στο βιβλίο του ΑΝΤΑΡΤΗΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΡΟΥΜΕΛΗΣ την εξέλιξη ολόκληρης της επιχείρησης.
Μεγενθύνετε με κλικ σε κάθε εικόνα σελίδας.