Το Σύνταγμα της Hδονής: Κ.Π. Καβάφης

Henri Matisse : Le Bonheur de vivre (η χαρά της ζωής) 

… Ο έρωτας κι ο θάνατος συμβασιλεύουν. Κι οι άγγελοι χάνονται ψηλά μέσα στο δειλινό που λογαριάζεται σαν ένα από τα  ωραιότερα του κόσμου, αφήνοντας πίσω τους τον απόηχο από μια λεπτή, σχεδόν σβησμένη, μουσική. Ξαφνικά τότε αρχίζει να χιονίζει χαρτιά.

Χιλιάδες χαρτιά όπου πάνω τους είναι αποτυπωμένα με λέξεις περίεργα εικονίσματα. Κι οι άνθρωποι τα μαζεύουν και τα διαβάζουν σαν λασπωμένες και άχρηστες προκηρύξεις. Ή σαν χαμένα χειρόγραφα που τα σκορπίζει του κόσμου η περιφρόνηση...

Από την εισαγωγή του Στρατή Πασχάλη

στο βιβλίο ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ

Το Σύνταγμα της Hδονής

Mη ομιλείτε περί ενοχής, μη ομιλείτε περί ευθύνης. Όταν περνά το Σύνταγμα της Ηδονής με μουσικήν και σημαίας· όταν ριγούν και τρέμουν αι αισθήσεις, άφρων και ασεβής είναι όστις μένει μακράν, όστις δεν ορμά εις την καλήν εκστρατείαν, την βαίνουσαν επί την κατάκτησιν των απολαύσεων και των παθών.
      Όλοι οι νόμοι της ηθικής - κακώς νοημένοι, κακώς εφαρμοζόμενοι - είναι μηδέν και δεν ημπορούν να σταθούν ουδέ στιγμήν, όταν περνά το Σύνταγμα της Ηδονής με μουσικήν και σημαίας.
      Mη αφήσης καμίαν σκιεράν αρετήν να σε βαστάξει. Mη πιστεύεις ότι καμία υποχρέωσις σε δένει. Tο χρέος σου είναι να ενδίδεις, να ενδίδεις πάντοτε εις τας Eπιθυμίας, που είναι τα τελειότατα πλάσματα των τελείων θεών. Tο χρέος σου είναι να καταταχθείς πιστός στρατιώτης, με απλότητα καρδίας, όταν περνά το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.
      Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου και πλανάσαι με θεωρίας δικαιοσύνης, με τας περί αμοιβής προλήψεις τής κακώς καμωμένης κοινωνίας. Mη λέγεις, Tόσον αξίζει ο κόπος μου και τόσον οφείλω να απολαύσω. Όπως η ζωή είναι κληρονομία και δεν έκαμες τίποτε δια να την κερδίσεις ως αμοιβήν, ούτω κληρονομία πρέπει να είναι και η Hδονή. Mη κλείεσαι εν τω οίκω σου· αλλά κράτει τα παράθυρα ανοικτά, ολοάνοικτα, δια να ακούσης τους πρώτους ήχους της διαβάσεως των στρατιωτών, όταν φθάνει το Σύνταγμα της Hδονής με μουσικήν και σημαίας.Mη απατηθείς από τους βλασφήμους όσοι σε λέγουν ότι η υπηρεσία είναι επικίνδυνος και επίπονος. H υπηρεσία της ηδονής είναι χαρά διαρκής. Σε εξαντλεί, αλλά σε εξαντλεί με θεσπεσίας μέθας. Kαι επί τέλους όταν πέσεις εις τον δρόμον, και τότε είναι η τύχη σου ζηλευτή. Όταν περάσει η κηδεία σου, αι Mορφαί τας οποίας έπλασαν αι επιθυμίαι σου θα ρίψουν λείρια και ρόδα λευκά επί του φερέτρου σου, θα σε σηκώσουν εις τους ώμους των έφηβοι Θεοί του Oλύμπου, και θα σε θάψουν εις το Kοιμητήριον του Iδεώδους όπου ασπρίζουν τα μαυσωλεία της ποιήσεως.

(Κ.Π. Καβάφης από τα Kρυμμένα Ποιήματα 1877; - 1923)

Ακολουθήθηκε η ορθογραφία από το βιβλίο

«Όταν οι άγγελοι περπατούν» επιλογή κειμένων Στρατής Πασχάλης, εκδ. ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Καλή Ανάσταση φίλοι αγαπημένοι με υγεία και Ειρήνη στον κόσμο όλο

 Όπως άνθισε η μεγαλοβδομαδιάτικη τουλίπα μας ευχόμαστε να ανθίσει και η ειρήνη στον κόσμο όλο, να γαληνέψει η ψυχή μας.

Καλή Ανάσταση φίλοι αγαπημένοι με υγεία.

'Ολες οι αναρτήσεις μας για τα πάθη του Χριστού στα γράμματα και στις τέχνες

Με κλικ ΕΔΩ όλες οι αναρτήσεις μας για τα πάθη του Χριστού στα γράμματα και στις τέχνες.

"Mια στιγμή ανυπακοής ήταν αρκετή. Για ν' αλλάξουν "τα δεδομένα της ζωής τους". Για να γελάσουν ξανά". Βιντεοσκοπημένη ομιλία παρουσίαση του Άρη Μαραγκόπουλου στη σύγχρονη έκφραση

 "Mια στιγμή ανυπακοής ήταν αρκετή. Για ν' αλλάξουν τα δεδομένα της ζωής τους. Για να γελάσουν ξανά".

Η ανακάλυψη ενός χαμένου σκληρού δίσκου μας έφερε ένα απρόσμενο δώρο. Την χαμένη βιντεοσκοπημένη ομιλία του Άρη Μαραγκόπουλου στην παρουσίαση του βιβλίου του «ΤΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ».

Τι κι αν αυτή έγινε το 2015, παραμένει διαχρονική και επίκαιρη.

Τότε είχαμε γράψει.

Μιάμιση ώρα συζήτησης  με έναν χαρισματικό ομιλητή, εξαιρετικό συγγραφέα και ταυτόχρονα  διορατικό αλλά και μάχιμο διανοούμενο, τον ΑΡΗ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟ, στο βιβλιοπωλείο ήταν αρκετή για να ξαναδούμε δημιουργικά τις αιτίες και τα αποτελέσματα της κρίσης αξιών που προηγήθηκαν της οικονομικής, να απολαύσουμε τον έξοχο χειρισμό της ελληνικής γλώσσας και να ανεβάσουμε τη ψυχολογία μας με την ελπίδα ότι η σπίθα που ανάβουν φωνές σαν τη δική του κάποια στιγμή θα γίνουν πυρκαγιά. 

Γιορτάσαμε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2026 με αφιέρωμα στους ποιητές Γιώργο Χ. Θεοχάρη & Κώστα Καναβούρη, μαζί με τραγούδια που αγαπάμε.

📍 Από το Σάββατο 14/3/2026 το📚 Βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση ανήκει στη συλλογική μνήμη των χιλιάδων φίλων του. 

Μια ξεχωριστή βραδιά που έκλεισε έναν κύκλο 16 χρόνων κοινών γιορτασμών με το Τροφώνιο Ωδείο. 

Μια βραδιά που έβαλε ΤΕΛΟΣ στην δραστηριότητα 34 χρόνων εκδηλώσεων και 44 χρόνων λειτουργίας του βιβλιοπωλείου. 

Το Τροφώνιο Ωδείο και το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ μαζί τους φίλους τους, γιόρτασαν και φέτος την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης με αφιέρωμα στους ποιητές Γιώργο Χ. Θεοχάρη και Κώστα Καναβούρη. 

📕Ποιήματα διάβασαν οι: Βάσω Κατσικογίαννη, Γεωργία Τσέλιου, Γιώργος Αγραφιώτης. 

🎵Το αφιέρωμα πλαισιώθηκε με τραγούδια που αγαπήσαμε από καθηγητές και μαθητές του Τροφωνίου Ωδείου. 

🎼Καθηγητές: 🎤Τραγούδι – 🎹Πιάνο: Μαρία Δούκα 

🎤Τραγούδι: Άννα Μουζάκη 

🪈Φλάουτο: Μαρία Κουτσοθόδωρου 

🎼Μαθητές (Τμήμα Σύγχρονου Τραγουδιού – τάξη Μαρίας Δούκα): 

🎤 Ζαχαρίας Δημήτρης, 

Χατζηπαναγιώτου Διαμαντής, 

Χονδρός Δημήτρης Συμμετείχαν: 🎤

Τραγούδι: Πέπη Θεοχάρη 🎸🎤Τραγούδι – Κιθάρα: Κωνσταντίνος Παπασωτηρίου 

📆Σάββατο 14/3/26, 19:00, στον χώρο του βιβλιοπωλείου.

Δείτε ολόκληρη την εκδήλωση με κλικ στην εικόνα.

Το ταξίδι έφτασε στο τέλος του. Ο Κώστας Καναβούρης γράφει για τη "σύγχρονη έκφραση"

Κώστας Καναβούρης

Το ταξίδι έφτασε στο τέλος του

Αν το βιβλιοπωλείο «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ» στη Λειβαδιά ήταν θαλασσινό σκαρί, θα ήταν Δρόμωνας και καπετάνιος του, Δρουγγάριος του Πλωίμου, ο Νίκος Λαμπρόπουλος με άξιο συμπαραστάτη τη γυναίκα του τη Λουίζα.

Ας μην έχει θάλασσα η Λειβαδιά. Η «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ» για 44 ολόκληρα χρόνια ταξίδεψε στην απέραντη θάλασσα των ιδεών, της λογοτεχνίας, της ποίησης, της επιστήμης της θεωρίας. Κι είχε πάντοτε ούριο άνεμο, με τις σελίδες των βιβλίων να κυματίζουν τις λέξεις τους, ακολουθώντας τον απόλυτο κανόνα της ιστιοφορίας: για να έχεις ούριο άνεμο πρέπει να ξέρεις πού πηγαίνεις. Και η «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ» ήξερε.

Κι ύστερα το ταξίδι πλούτισε περισσότερο: για 34 χρόνια έπιανε λιμάνια και λιμάνια κι ανέβαιναν απάνω πλήθος οι καλεσμένοι για να γεμίσουν το ταξίδι με καινούργιες γνώσεις και να κάνουν, ακόμα πιο αξιόπλοο το όμορφο σκαρί.

Κι ακόμα πιο μετά, τα τελευταία 16 χρόνια ανέβηκε κι ο καθόλου μυστικός «θίασος» του «ΤΡΟΦΏΝΕΙΟΥ ΩΔΕΙΟΥ» της Παναγιώτα Καρακούση «με μουσικές εξαίσιες με φωνές», ανεβήκαμε κι εμείς με τα λόγια μας για να τιμήσουμε, κάθε χρονιά την Παγκόσμια μέρα Ποίησης.

Αύριο, Σάββατο 14/3/2026, το υπέροχο αυτό ταξίδι τελειώνει. Η «ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ» δένει τις πρυμάτσες της, γιορτάζοντας με όλο της το πλήρωμα το τέλος ενός ταξιδιού που μας έκανε σοφότερους και ναι: καλύτερους ανθρώπους. Νιώθω περήφανος και ευλογημένος που μου δόθηκε η χάρις να σταθώ κι εγώ τόσες φορές «στο πιο ψηλό κατάρτι του» και όσο μπόρεσα «να ανεμίσω ένα τραγούδι».

Αγαπημένες και αγαπημένοι μου φίλοι,τα σέβη μου, την αγάπη μου και τη βαθιά χαρά μου για την τιμή να είμαι συνταξιδιώτης σας.

Το φινάλε των συναντήσεων ποίησης και μουσικής

Σάββατο 14 Μαρτίου στις 7 μμ
Μια ξεχωριστή βραδιά που κλείνει έναν κύκλο 16 χρόνων κοινών γιορτασμών με το Τροφώνιο Ωδείο.
Μια βραδιά που βάζει ΤΕΛΟΣ στην δραστηριότητα 34 χρόνων εκδηλώσεων και 44 χρόνων λειτουργίας του βιβλιοπωλείου.
Σας καλούμε να ρίξουμε την αυλαία όλοι όσοι συμπορευτήκαμε σ' αυτό το μαγικό ταξίδι.

«Σύγχρονη Έκφραση»: Το βιβλιοπωλείο – σύμβολο της Λιβαδειάς - ρίχνει αυλαία μετά από 44 χρόνια. Ανοικτό έως τις 14 Μαρτίου

Αναρτήθηκε από Το καθημερινό βήμα της πόλης μας! της ηλεκτρονικής εφημερίδας

ORCHOMENOS-PRESS

Ύστερα από 44 χρόνια συνεχούς παρουσίας, το εμβληματικό βιβλιοπωλείο «Σύγχρονη Έκφραση» στη Λιβαδειά ετοιμάζεται να ρίξει αυλαία. Και μαζί του, κλείνει ένας κύκλος που δεν μετριέται απλώς σε χρόνια λειτουργίας, αλλά σε στιγμές, πρόσωπα, ιδέες, βιβλία, συναντήσεις και πολιτισμό.

Στην οδό Δημάρχου Ανδρεαδάκη 49, σε έναν χώρο που για δεκαετίες υπήρξε σημείο αναφοράς για τη Βοιωτία και όχι μόνο, η «Σύγχρονη Έκφραση» δεν λειτούργησε ποτέ ως ένα απλό εμπορικό βιβλιοπωλείο. Υπήρξε πνευματικό καταφύγιο. Ένας τόπος όπου το βιβλίο συνομιλούσε με τον άνθρωπο και η σκέψη έβρισκε βήμα.

Με τη σφραγίδα του Νίκου Λαμπρόπουλου και της συζύγου του, το βιβλιοπωλείο εξελίχθηκε σε μια πραγματική πολιτιστική εστία. Περισσότεροι από 500 συγγραφείς, ποιητές, διανοούμενοι και δημιουργοί πέρασαν το κατώφλι του. Περίπου 800 διαλέξεις, παρουσιάσεις βιβλίων και εκδηλώσεις γράφτηκαν στη δική του ιστορία. Και σχεδόν κάθε φορά, η αίθουσα ήταν κατάμεστη.

Για τους παλαιότερους, η «Σύγχρονη Έκφραση» ήταν ο τόπος όπου έβρισκαν βιβλία που σε άλλες εποχές δύσκολα έφταναν στην επαρχία. 

Για τους νεότερους, ένας χώρος πρώτης επαφής με τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη φιλοσοφία, την ιστορία. 

Για τις οικογένειες, ένα σημείο αναφοράς, με επιλογές για όλες τις ηλικίες. 

Για τους τοπικούς δημιουργούς, ένα βήμα στήριξης και προβολής. 

Για την πόλη, ένα κομμάτι της πολιτιστικής της ταυτότητας.

Δεν είναι τυχαίο ότι η «Σύγχρονη Έκφραση» συνδέθηκε με μερικές από τις πιο ουσιαστικές βιβλιοπαρουσιάσεις που έγιναν ποτέ στη Λιβαδειά. Ονόματα σημαντικών Ελλήνων λογοτεχνών, ποιητών και πεζογράφων τίμησαν τον χώρο και τους ανθρώπους του, ενώ το κοινό στάθηκε σταθερά παρόν, δημιουργώντας μια σπάνια σχέση εμπιστοσύνης και ουσιαστικής συμμετοχής.

Ακόμη και στις πιο δύσκολες εποχές για το βιβλίο, το βιβλιοπωλείο παρέμεινε ζωντανό, επίκαιρο, με νέες εκδόσεις, επιλεγμένους τίτλους, ειδικές θεματικές προτάσεις, στήριξη στις τοπικές εκδόσεις ... 

Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά τους, οι άνθρωποι της «Σύγχρονης Έκφρασης» μιλούν με ευγνωμοσύνη: «Η αυλαία αρχίζει να πέφτει… πώς πέρασε η ώρα… πώς πέρασαν τα χρόνια… Ευγνώμονες προς όλους όσοι μας στήριξαν επί 44 χρόνια».

Το βιβλιοπωλείο θα συνεχίσει να λειτουργεί κανονικά έως τις 14 Μαρτίου, με προσφορές και δράσεις, κορυφώνοντας τον κύκλο του με την τελευταία μεγάλη εκδήλωση: τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης, για 16η συνεχή χρονιά, σε συνεργασία με το Τροφώνιο Ωδείο. Ένα συμβολικό φινάλε, αντάξιο της πορείας του.

Η «Σύγχρονη Έκφραση» φεύγει από τον φυσικό χώρο, αλλά μένει βαθιά χαραγμένη στη συλλογική μνήμη της πόλης. Στις βιβλιοθήκες, στις αφιερώσεις, στις φωτογραφίες από παρουσιάσεις, στις γνωριμίες που έγιναν ανάμεσα σε ράφια, στις συζητήσεις που άνοιξαν δρόμους σκέψης...