H μοναδική περίπτωση του Ιάκωβου Καμπανέλλη (1921 – 2011). (Ή, αλλιώς, πώς ένα φτωχόπαιδο από τη Νάξο, το έκτο από τα εννέα παιδιά της οικογένειας, δίχως καν το εφόδιο της υποχρεωτικής εκπαίδευσης, όρισε και καθόρισε τη νεοελληνική δραματουργία).

 Αγγελική Ρουμπιέ

Αμφιβάλλω εάν υπάρχει περίπτωση πνευματικού δημιουργού, όπως αυτή του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Και, αμφιβάλλω επίσης, εάν η νεότερη γενιά έχει ακούσει, έχει διαβάσει, ή έχει δεί θεατρικό του έργο. Δυστυχώς.

Το 2022 έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού ως Έτος Ιάκωβου Καμπανέλλη, με αφορμή τα εκατό χρόνια από τη γέννησή του. Το παιδί από τη Νάξο που δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση λόγω βιοπορισμού, έγινε νεαρός άνδρας  που φυλακίστηκε στο Μαουτχάουζεν κατά τη γερμανική κατοχή και, ακολούθως, μαγεύτηκε από την υπέροχη ψευδαίσθηση του θεάτρου, με αφορμή μια παράσταση του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, οπότε και αφοσιώθηκε στη συγγραφή θεατρικών έργων. Μετουσίωσε τα βιώματά του με μοναδική ευαισθησία στα θεατρικά του κείμενα, απέδωσε αριστοτεχνικά την ελληνική πραγματικότητα της μεταπολεμικής Ελλάδας και αναδείχθηκε ως σύμβολο αντιπολεμικό. Άνθρωπος γλυκύς, προσηνής, ευαίσθητος, οξύνους, ακατάπαυστα δημιουργικός (συνέγραψε περισσότερα από 40 θεατρικά έργα), πολυβραβευμένος, εγκαινίασε και κατείχε για δώδεκα χρόνια την έδρα - για πρώτη φορά, 1999- της θεατρικής δραματουργίας στην Ακαδημία Αθηνών.

Το τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών διοργάνωσε επιστημονικό συνέδριο νέων ερευνητών στις 29 /9 – 01/10 στη Φιλοσοφική Σχολή, με θέμα:  ‘Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης στον 21^ο αιώνα’. Η συμμετοχή μου στο πλαίσιο των μεταπτυχιακών μου σπουδών, αφορούσε τα κοινά πατήματα, τις επιρροές μεταξύ Καμπανέλλη και Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, του λυρικού ποιητή και δραματουργού της Ισπανίας. Ειδικότερα, τις επιρροές μεταξύ δύο σπουδαίων κειμένων που συνδιαλέγονται με σύμβολα. Από τη μία πλευρά, ‘Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια’ (1954), πιο γνωστή σε όλους, όμως, ως κινηματογραφική ταινία - θρίαμβο της Μελίνας Μερκούρη - άλλωστε πάνω σε κείνη γράφτηκε ο ρόλος - σε σκηνοθεσία του σημαντικού και βραβευμένου, Μιχάλη Κακογιάννη. Πράγματι, πρώτα γράφτηκε το θεατρικό έργο, αλλά η σαρωτική επιτυχία της ταινίας το επισκίασε. Από την άλλη, το γνωστότερο έργο του Λόρκα, έργο μύθος, "Ο ματωμένος γάμος".   Κοινός άξονας και στα δύο, το φεγγάρι. Ρόλος εμβληματικός και μυστηριώδης, με λειτουργία διττή, ίσως και λυτρωτική για τους ήρωες εκατέρωθεν. Λίγα λόγια από τη μικρή μου έρευνα, διασκευασμένα:

‘Τα μυθολογικά αρχέτυπα της σελήνης (από το ‘σέλας’, το φως, δηλαδή) είναι πλείστα και αποτέλεσαν πρόσφορο έδαφος, προκειμένου οι ποιητές και οι συγγραφείς να συμβολίσουν και να ερμηνεύσουν πρόσωπα και γεγονότα μέσα στα έργα τους.

Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα στην παγκόσμια δραματουργία (και πολύ αγαπητό σε μελετητές και θαυμαστές του θεάτρου) είναι ο ρόλος του φεγγαριού, ‘La Luna’, στο ‘Ματωμένο Γάμο’. Εκεί, ονομάζεται και προσωποποιείται, κατά κάποιο τρόπο, υπενθυμίζοντας την παρουσία του. Είναι αυτό που θα οδηγήσει στη λύση του δράματος, στο θάνατο, τον οποίο φωτίζει. Μας προειδοποιεί, άλλωστε, με το μονόλογό του: "…κανείς δε μου γλυτώνει εμένα…"!

Να, το μυθολογικό αρχέτυπο: το φεγγάρι είναι ο θάνατος, το τέλος και, συνάμα, η αρχή. Είναι η σκοτεινή πλευρά όλων μας, η αόρατη, η διαισθητική και, κυρίως, η θηλυκή! Είναι η γυναικεία δύναμη που ενυπάρχει στο γυναικείο κύκλο, κύκλος ζωής και δύναμη δημιουργίας, γέννησης. Η γυναίκα, λοιπόν, αυτό το θείο και σκοτεινό πλάσμα και η μυστήρια δύναμή της, κινούν τα νήματα εδώ. Για χάρη της, ο γάμος της ματώνει, είναι σφιχταγκαλιασμένος με το θάνατο. Η γυναίκα και η θέλησή της να σπάσει τα κοινωνικά δεσμά, να ελευθερωθεί, υπογραμμίζεται στα έργα του Λόρκα. Τα περίφημα έργα του, της "ισπανικής υπαίθρου", μαζί με τη "Γέρμα" και "Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα", καταδεικνύουν τη γυναικεία επιθυμία μεν, τη ματαίωσή της δε.

Η κόκκινη "Στέλλα" του Καμπανέλλη, είναι ένα ατίθασο, διαβολεμένο σχεδόν, θηλυκό, ανεξάρτητη, τολμηρότατη για την εποχή της. Επιδίωξή της να την αγαπούν, όπως ακριβώς είναι. Ελεύθερη, επαναστάτρια για την εποχή της. Η θεατρολογική μελέτη υποστηρίζει ότι ο συγγραφέας έγραψε το έργο πάνω στο χαρακτήρα και τα εξωτερικά χαρακτηριστικά της Μελίνας. Τα μεγάλα μάτια, το μεγάλο στόμα. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Κακογιάννης τολμά πλάνο κοντινό στο στόμα της Μελίνας. Είναι μια γυναίκα που γελά πολύ, δυνατά.

Το φεγγάρι στο θεατρικό αυτό έργο (και όχι στην ταινία του Κακογιάννη), παρακολουθεί και είναι μάρτυρας του φονικού. Στέκεται μάρτυρας της πρώτης τους γνωριμίας, αλλά και υπό το φως του "σβήνει" η Στέλλα. Αποφασισμένη, ουσιαστικά, να πεθάνει, δίχως να έχει μετανιώσει για την απόφασή της να μην παντρευτεί, να μην πάει στην εκκλησία την τελευταία στιγμή. Η πρωταγωνίστρια σφάζεται από τον αγαπημένο της Μίλτο με το μαχαίρι (άλλο σύμβολο διαχρονικό κι αυτό) από τον άντρα που τη λάτρεψε και η ίδια αγαπά, τη νύχτα. Ο συμβολισμός, μόνο τυχαίος δεν είναι.

Ως επίλογο παραθέτω λόγια από την τελευταία συνέντευξή του κατά την οποία συμβούλευσε τους νέους: ‘Αγαπάτε τον διπλανό σας, αγαπάτε κι αυτόν που είναι πιο πέρα, ν’ αγαπάτε και τον εχθρό σας, που αν τον αγαπάτε από πριν, μπορεί να μη γίνει ποτέ εχθρός σας. Ο δρόμος που μας πάει εκεί είναι ο πολιτισμός. Ο πολιτισμός πρέπει να είναι η ζωή του ανθρώπου πάνω στη γη.

( Περισσότερα για τον γενάρχη της νεοελληνικής δραματουργίας στην επίσημη ιστοσελίδα:  http://www.kambanellis.gr/ )

Η συντάκτρια του κειμένου 

Αγγελική Ρουμπιέ είναι φιλόλογος - θεατρολόγος

Παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του Κώστα Ακρίβου «Ανδρωμάχη» και συζήτηση με θέμα: «Ανδρομάχη: Από τον μύθο στη λογοτεχνία τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου στις 7 μ.μ.

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου στις 7 μ.μ.

Το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

σας προσκαλούν στην παρουσίαση

του νέου μυθιστορήματος του Κώστα Ακρίβου

ΑΝΔΡΩΜΑΧΗ

και σε συζήτηση με θέμα

«Ανδρομάχη: Από τον μύθο στη λογοτεχνία»

τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2022, στις 7 μ.μ.,

στον χώρο του βιβλιοπωλείου

(Δημάρχου I. Ανδρεαδάκη 49, Λιβαδειά).

Με τον Κώστα Ακρίβο συνομιλεί

η φιλόλογος-θεατρολόγος Αγγελική Ρουμπιέ.

Ο συγγραφέας θα απαντήσει σε ερωτήσεις του κοινού

και θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου του.

Ιστορίες ταβανοθεραπείας: Πως η γραφή από θεραπευτική έγινε δημιουργική. Τη Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2022 και ώρα 19.00

Το βιβλιοπωλείο “Σύγχρονη Έκφραση” & οι Εκδόσεις Αρμός

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου

της Χριστίνας Πανταζή

Ιστορίες ταβανοθεραπείας

Πως η γραφή από θεραπευτική έγινε δημιουργική

Τη Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2022 και ώρα 19.00

στο βιβλιοπωλείο “Σύγχρονη Έκφραση”

(Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, Λιβαδειά)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

• Ελίνα Τρωγάδα, B.Sc Ψυχολόγος Ψυχοθεραπεύτρια Gestalt

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας παιδιών, εφήβων και ενηλίκων

• Μαργαρίτα Καραβασίλη, Εκπαιδευτικός, Ειδική Παιδαγωγός
• Ζωή Λαμπροπούλου, Εκπαιδευτικός, Ειδική Παιδαγωγός
• Εύα Ρέντζου, Εκπαιδευτικός Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευση & Εικαστικός, Απόφοιτος της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών Αθήνας

και η συγγραφέας του βιβλίου Χριστίνα Πανταζή

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου στις 7:00 μμ ο Ήρκος Αποστολίδης στο βιβλιοπωλείο μας μιλά με θέμα: Σωκράτης: κριτής ή κρινόμενος;

 Τη Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2022 και ώρα 7:00 μμ

ο Ήρκος Αποστολίδης θα μας μιλήσει με θέμα 

Σωκράτης: Κριτής ή κρινόμενος 

παρουσιάζοντας τη νέα έκδοση «Απολογίας Σωκράτουςκαι δίκη» 

με εισαγωγή, απόδοση, φιλοσοφικά ερμηνευτικά και ιστορικά σχόλια 

του αδελφού του Στάντη Αποστολίδη.

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΙ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ. Μεγάλη βραδιά με την παρουσίαση του νέου βιβλίου της Ρέας Γαλανάκη στη "σύγχρονη έκφραση"

Μεγάλη βραδιά η Δευτέρα 24/10/2022 στη Σύγχρονη Έκφραση βιβλιοπωλείο - εκδόσεις όπου η Ρέα Γαλανάκη καθήλωσε το κοινό που γέμισε ασφυκτικά την αίθουσα, τιμώντας τη σπουδαία συγγραφέα μας, στην παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΚΑΙ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ. Με συνομιλήτρια την εξαιρετική φιλόλογο - συγγραφέα Κατερίνα Δημόκα αλλά και τις καίριες ερωτήσεις - τοποθετήσεις του κοινού η Ρέα Γαλανάκη ξεδίπλωσε με γλαφυρότητα και σαφήνεια τους στόχους του νέου της μυθιστορήματος ενώ θα πρέπει να κάνουμε και ιδιαίτερη μνεία στην εξαιρετική ανάγνωση αποσπασμάτων του βιβλίου από τη φίλη Γεωργία Τσέλιου.

Ευχαριστούμε τη Ρέα Γαλανάκη

Ευχαριστούμε όλους τους φίλους του βιβλιοπωλείου για την ανταπόκριση.

Σας παραθέτουμε την εισήγηση με την οποία άνοιξε την εκδήλωση η Κατερίνα Δημόκα.

Έχω πολλές φορές εντρυφήσει ως αναγνώστρια στον λογοτεχνικό κόσμο της σπουδαίας συγγραφέα κας Ρέας Γαλανάκη. Παράλληλα, έχω διδάξει ως εκπαιδευτικός απόσπασμα του έργου «Ελένη ή Ο Κανένας» για τη ζωή της πρώτης σπουδασμένης Ελληνίδας ζωγράφου, της Ελένης Μπούκουρα, που ανθολογείται στα κείμενα της Γ΄ Γυμνασίου. Σήμερα όμως στέκομαι δίπλα στην ίδια τη συγγραφέα με χαρά και με καλοδεχούμενη συγκίνηση.

Ο συνδετικός ιστός για την αποψινή μας συνάντηση είναι το τελευταίο μυθιστόρημα της κυρίας Γαλανάκη με τίτλο «Εμμανουήλ και Αικατερίνη» και υπότιτλο «ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ».

          Έχει ενδιαφέρον, από την εξωτερική ακόμα εντύπωση που δίνει το έργο, η ρητή άρση του χαρακτηρισμού παραμύθια, καθώς και η ισοζυγισμένη απεικόνιση των ασπρόμαυρων μορφών στο εξώφυλλο, που δεν αποκαλύπτονται ολομιάς, ζητώντας μας να προσφύγουμε στο ανάπτυγμα του βιβλίου. Και πράγματι, ετούτη η οικογενειακή μυθιστορία με τους γονείς της συγγραφέα στον πυρήνα της ξεδιπλώνεται πολυεπίπεδα. Είναι μία ανασκαφή της γενεαλογικής ρίζας, η ιστορική ψηλάφηση μιας εποχής για την Κρήτη και την Ελλάδα και παράλληλα η συμπλήρωση των αναπόφευκτων κενών στην κατανόηση που έχουμε για τους προγόνους. Τα χάσματα που κρυπτικά φυλάσσει ο χρόνος εδώ γεμίζουν με τη βοήθεια του ονείρου, τη φαντασιακή ανάπλαση και το συναισθηματικό δικαίωμα που μας παρέχει το ανήκειν σε μία οικογένεια.

Το πόνημα συνιστά ένα σύνθετο μυθιστόρημα, που ανατέμνει τις μορφές των γνωστών αγνώστων γονέων- όπως είναι εν πολλοίς για κάθε άνθρωπο οι γεννήτορές του. Εν προκειμένω του Εμμανουήλ Γαλανάκη και της Αικατερίνης Παπαματθαιάκη, που αποτυπώνονται και στο εξώφυλλο. Η γενναία εξιστόρηση εγκολπώνεται τρεις γενεές  και κεντράρει επιλεκτικά σε πρόσωπα που έπαιξαν τον ρόλο τους στην αντίληψη της γράφουσας για την προέλευσή της και τη διαμόρφωση της ταυτότητάς της.

Η ιστορία ξεκινά και ολοκληρώνεται με τον γάμο του Εμμανουήλ και της Αικατερίνης στο τέλος της Κατοχής, κλείνοντας μέσα στο σχήμα και την ολότητα ενός κύκλου το ιστορικό και βιωματικό φορτίο που εκλύθηκε από την αφήγηση.

          Η διάταξη των γεγονότων που παρατίθενται δεν είναι ευθύβολη, γραμμική, όπως λέμε. Ο χρόνος διασπάται, συστέλλεται ή διαστέλλεται, αφομοιώνει σκέψεις, συνειρμούς, μνήμες ή οπτικές, εναρμονιζόμενος, με τις αυθόρμητες κινήσεις του νου μας, αλλά και πολύ περισσότερο με τη δημιουργική ελευθερία που διέπει τον νου των συγγραφέων.

          Το βιβλίο είναι δομημένο σε 3 συν 1 κεφάλαια, που αντιστοιχούν διαδοχικά στον οίκο του Εμμανουήλ Γαλανάκη και των προγόνων του από την πλευρά του πατέρα, στον οίκο της Αικατερίνης Παπαματθαιάκη και τέλος στη γνωριμία και σύζευξη του Εμμανουήλ και της Αικατερίνης, που διήρκεσε 35 χρόνια. Θα λέγαμε ότι η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη προσπάθησε να ανασυστήσει την προϊστορία, τα οδοιπορικά και τις προσωπικότητες των γεννητόρων της ως τον γάμο τους, σε μια βαθιά εσωτερική ανάγκη να δει τη δική της μορφή σε έναν από τους πολλούς καθρέφτες της αυτογνωσίας μας, τους γονείς, που φτιάχνουν, όπως λέει κι η ίδια, ίσως τον πιο σκληρό αλλά και τρυφερό καθρέφτη.

          Το 1^ο κεφάλαιο ανατρέχει στην οικογένεια του πατέρα Γαλανάκη, με τη σταδιακή μετατόπισή της από τον ποιμενικό στον αγροτικό βίο (από την ορεινή καλλιέργεια της πατάτας στην πεδινή της ελιάς) κι από κει στα Γράμματα και τη λογιοσύνη. Παρενθετικά εδώ να αναφέρω ότι η κα Γαλανάκη αναψηλαφεί αρκετές μορφές της κρητικής λογιοσύνης, τον Ιωάννη Κονδυλάκη και τον Νίκο Καζαντζάκη, τους φιλολόγους Μενέλαο Παρλαμά και Στυλιανό Αλεξίου και τον έφορο της Βικελαίας Βιβλιοθήκης Ηρακλείου Νίκο Γιανναδάκη.

Επανέρχομαι στο 1^ο κεφάλαιο, όπου έχει κομβική του φιγούρα τον αδελφό του παππού, τον Αμβρόσιο, ιερωμένο και φιλόλογο, τον φωτεινό άνθρωπο που σηματοδότησε πνευματικά τον Εμμανουήλ, τον ανιψιό του και πατέρα της συγγραφέα. Η κα Γαλανάκη ευδόκησε πρόσφατα να αντικρίσει στην οθόνη του υπολογιστή τη φιγούρα του εμβληματικού προγόνου σε 2 φωτογραφίες, επικυρώνοντας τον αδιαφιλονίκητο ρόλο του Διαδικτύου στην πρόσληψη που έχει ο σύγχρονος άνθρωπος για τον κόσμο του. Ήταν 2/2/2020, με ό,τι κι αν σημαίνει η σημαδιακή τούτη ημερομηνία για τη συγγραφική διαίσθηση που ισορροπεί στον λογισμό και τ’ όνειρο.

          Το 2^ο κεφάλαιο αντιστοιχεί στην οικογένεια Παπαματθαιάκη, που ήταν το γένος της μητέρας Αικατερίνης. Μια οικογένεια που μετακινήθηκε από την Άνω Βιάννο στο Ηράκλειο κι αποκεί στη Βιέννη για σπουδές, καθώς ο παππούς της συγγραφέα είχε αταλάντευτη πίστη στην αξία της μόρφωσης. Το κεφάλαιο αυτό θεμελιώνει με την προσωπικότητά της η γιαγιά Μαριγώ, γυναίκα αγράμματη, πανέξυπνη και δοσμένη στην ανατροφή της μικρής Ρέας, που, αν και μήτρα επιστημόνων, ξεματιάζει και ξορκίζει με λαϊκή πίστη το κακό ή ερμηνεύει ως ριζιμιά κάποια συμβάντα, όπως  το αιφνίδιο σπάσιμο του καλού σερβίτσιου την ημέρα του γάμου της τριτοκόρης της Αικατερίνης.

Η γιαγιά Μαριγώ της Βιάννου πραγματοποίησε μεγάλα για τα αλλοτινά μέτρα ταξίδια, το προσκυνηματικό στη Μεγαλόχαρη της Τήνου, το ευρωπαϊκό με το τρένο στη Βιέννη του Μεσοπολέμου, το τρίτο στους Άγιους Τόπους για την εξασφάλιση της επιθανάτιας προίκας, του σάβανου δηλαδή με τη στάμπα του θριαμβευτή Χριστού, μια προεξόφληση του συγχωρητικού ελέους που αποζητούσε πριν από το ύστατό της ταξίδι.

Το κεφάλαιο ξετυλίγει και την οδοιπορία της νεαρής μικροβιολόγου Αικατερίνης, το πρώτο ματαιωμένο της αίσθημα και τη γνωριμία με τον Εμμανουήλ Γαλανάκη, που ευτύχησε να συντελεστεί στο κατοχικό καφέ-ζαχαροπλαστείο του Ρεγκινάκη μέσα στα αρώματα της βανίλιας, της σοκολάτας και του καλού καπνού, σε πείσμα της αποστειρωμένης συνθήκης που επέβαλλε το τυπικό ενός συνοικεσίου. Σε πείσμα ενός παζαρέματος.

Το 3^ο κεφάλαιο παρουσιάζει τη σχέση του Εμμανουήλ και της Αικατερίνης, που παρά τη διαφορά της ηλικίας τους οδηγούνται σε γάμο, τον οποίο η συγγραφέας δω κι εκεί προσπαθεί νοερά να αναπλάσει. Ο γάμος των γονιών είναι εξάλλου το έρεισμα, όπως είπαμε, για την αρχή και το τέλος της αφήγησης.   

Στο τρίτο αυτό κεφάλαιο παρακολουθούμε τον Εμμανουήλ στον Εθνικό Διχασμό, στον Α΄ Παγκόσμιο, στη Μικρασία ως διωκόμενο από τους Τούρκους αξιωματικό, που αφαιρεί, αλλά ωστόσο δεν παραπετάει τα παράσημά του, εύσημα γενναιότητας που θα επαυξηθούν, καθώς ο πόλεμος σημαδεύει την ιστορία του 20^ου αιώνα. Διαπιστώνουμε ακόμα τη συμμετοχή του στο αποτυχημένο κίνημα των Βενιζελικών κατά της κυβέρνησης Τσαλδάρη το 1935, τη σύλληψη και την αποχώρησή του στη Γαλλία. Τον συνοδεύουμε νοερά στο Μπορντό, όπου θα τεθεί υπό την καθοδήγηση ενός σπουδαίου γιατρού ΩΡΛ, του Πορτμάν, που θα παίξει τον ρόλο του ως ένα πρόσωπο του μυθιστορήματος. Τον βλέπουμε και το 1940 επιστρατευμένο γιατρό, στο Νοσοκομείο της Λάρισας, αμετακίνητο στο καθήκον του ακόμα και εν μέσω βομβαρδισμού. Στη Λάρισα πιθανώς ο Εμμανουήλ βίωσε και έναν μυστικό αισθηματικό δεσμό με μια νοσοκόμα, κάτι που ακροθιγώς αλίευσε η συγγραφέας από τα χείλη της μητέρας της.

Όταν πια ο Εμμανουήλ θα συναντηθεί με την Αικατερίνη, παρά την ηλικιακή τους διαφορά, θα αναδυθούν οι αναλογίες τους: η κοινή ιατρική επιστήμη που φιλόδοξα ασκούν, οι λαμπρές σπουδές τους στο εξωτερικό, η κρητική τους ρίζα, η ανάνηψη από τις ατυχείς αγάπες της πρώτης νιότης, αλλά πιο πολύ θα βαρύνουν τα τερτίπια του γυμνού θεότρελου αγγέλου, που καλείται Έρωτας και κηδεμονεύει την αιμάσσουσα ζεστή πηγή του σώματος, όπως λέει η συγγραφέας.

Το βιβλίο έχει κι ένα τέταρτο κεφάλαιο, όπως δηλώνεται στα περιεχόμενά του, που αφορά στο φωτογραφικό υλικό που επενδύει την αφήγηση. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες εποχής συνομιλούν με τις αναμνήσεις της κας Γαλανάκη και την ιστόρηση των γεγονότων, κατέχουν οργανικό μέρος στην αντίληψη της γράφουσας για τις εποχές και τις ψυχικές ή κοινωνικές περιστάσεις που κατοπτρίζουν. Η αναδίφηση του οικογενειακού και του ιστορικού παρελθόντος βασίζεται εν πολλοίς στις εικόνες αυτές, όπως και σε έγγραφα, επιστολές, ιστορικές μελέτες, αντικείμενα. Να μην παραλείψω και τις μαρτυρίες προσώπων που ήταν σύγχρονα με τα γεγονότα, της μητέρας Αικατερίνης, της θείας Κυριακούλας, μαρτυρίες που αυθόρμητα εκστομίστηκαν, όταν ακόμα ο ζήλος της ανασύστασης του προγονικού κόσμου δεν ήταν κρυσταλλωμένος.

Θα ήταν παράλειψη, τελειώνοντας, αν δεν επεσήμαινα ότι το κείμενο συνδέεται καίρια με προηγούμενες γραφές, όπως «Ο βίος του Ισμαήλ Φερίκ πασά», «Ελένη ή Ο Κανένας», «Ο αιώνας των λαβυρίνθων» ή συλλογές διηγημάτων της κας Γαλανάκη. Συγκοινωνούντα δοχεία, λοιπόν, πρότερα έργα με το «Εμμανουήλ και Αικατερίνη», κάτι που έχει το νόημά του στην ανίχνευση των συγγραφικών τεχνικών και των μοτίβων που οιστρηλατούν την έμπνευσή της.

Βιογραφία των προγόνων, αυτοβιογραφία, όταν ανακαλούνται οι επιλογές και στάσεις της ίδιας της συγγραφέα, ενατένιση κρίσιμων καμπών της Μεγαλονήσου, αναμόχλευση της ελληνικής ιστορίας του 20^ου αιώνα κι όλα αυτά μέσα  στη σαγήνη του μύθου, που έντεχνα μετουσιώνει το χρονικό σε μυθιστόρημα. Σε κάθε περίπτωση ένα μαεστρικό πεζογράφημα, με γλαφυρότητα, στοχαστικό βάθος, εκφραστική δύναμη και πλούσια γλώσσα, που θα ήθελα πολύ να μάθω ποια συναισθήματα ανακίνησε στην κα Γαλανάκη η συγγραφή του.

Κατερίνα Δημόκα

Το νέο μυθιστόρημα της Ρέας Γαλανάκη «Εμμανουήλ και Αικατερίνη - Τα παραμύθια που δεν είναι παραμύθια» τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2022 και ώρα 7 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο μας.

 Οι Εκδόσεις Καστανιώτη και το βιβλιοπωλείο «Σύγχρονη Έκφραση»

σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος της Ρέας Γαλανάκη

«Εμμανουήλ και Αικατερίνη - Τα παραμύθια που δεν είναι παραμύθια»

τη Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2022 και ώρα 7 μ.μ. στον χώρο του βιβλιοπωλείου.

Με τη συγγραφέα θα συνομιλήσει η φιλόλογος και συγγραφέας Κατερίνα Δημόκα.

Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό και η Ρέα Γαλανάκη θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.

Μαγικός Ξανθούλης στη "σύγχρονη έκφραση" μας ταξίδεψε στην ονειρική του Σανγκάη

Χρύσα Τσεπραηλίδου

Στο βιβλιοπωλείο“Σύγχρονη ‘Έκφραση” δόθηκε το καθορισμένο ραντεβού. Εδώ και τριάντα χρόνια συναντιούνται ο δημιουργός του βιβλίου και ολόκληρη η πόλη, ένα γεγονός που σου ανοίγει καινούργιες πόρτες κάθε φορά για τον συγγραφέα του οποίου θα διαβάσεις το βιβλίο. 

Μετά τον κορονοϊό και την “καθίζηση” που πάθαμε ξεκίνησε η νέα χρονιά με το κύριο Γιάννη Ξανθούλη που μας μετέφερε την λογική του  πώς έγραψε το νέο του βιβλίο με τίτλο “ Ονειρεύτηκα τη Σαγκάη” με τον αστείρευτο λόγο του και το χιούμορ του. 

Ο κ. Νίκος Λαμπρόπουλος ανοίγοντας την εκδήλωση είπε: 

Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι της ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗΣ 

40 χρόνια – κιόλας, λειτουργίας του βιβλιοπωλείου.  

30 χρόνια – κιόλας, εκδηλώσεων. 

Σας καλωσορίζουμε σήμερα στο ξεκίνημα της νέας περιόδου των εκδηλώσεών μας. Εκδηλώσεις που άρχισαν ως πείραμα, εξελίχθηκαν σε σταθερό δρώμενο και δέθηκαν άρρηκτα με τη συνολική εικόνα και προσφορά του βιβλιοπωλείου στην πόλη μας.  

Για όλους εμάς, τους αναζητητές της γνώσης, τους εραστές του λόγου και του αντίλογου, κάθε Οκτώβριο στο βιβλιοπωλείο μας ξεκινά μια σκυταλοδρομία εκδηλώσεων. Καυχιόμαστε ότι απ’ αυτό το βήμα του βιβλιοπωλείου έχει περάσει σχεδόν όλη η πνευματική αφρόκρεμα της χώρας, καυχιόμαστε ότι τους ακούσαμε και τους ακούμε όλους με σεβασμό, αντιμετωπίζοντας τις διαφωνίες μας με το τρόπο που αρμόζει στο χώρο αυτό – με την αποδοχή ότι ο καθένας δικαιούται να έχει τις δικές του απόψεις – καυχιόμαστε ότι επί 30 χρόνια πραγματοποιήσαμε πάνω από 600 εκδηλώσεις με σχεδόν 800 ομιλητές, και δώσαμε βήμα σε όλους όσους κρίναμε ότι θα μας βοηθούσαν να κάνουμε ένα βήμα πάρα πέρα στη γνώση χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς σκοπιμότητες. 

Σήμερα έχουμε τη χαρά και την τιμή να φιλοξενούμε για πολλοστή φορά έναν αγαπημένο φίλο, έναν εξαίρετο λογοτέχνη, ένα χαρισματικό ομιλητή που ήταν και από τους πρώτους που αναγνώρισαν τη μοναδικότητα του εγχειρήματός μας – εκδήλωση στο βιβλιοπωλείο – και που πολλά χρόνια αργότερα αντέγραψε όλη η Ελλάδα. 

Μετά από την ομιλία του και την καθιερωμένη υπογραφή και αφιέρωση στους αναγνώστες του βιβλίου του ο κύριος Ξανθούλης είχε την καλοσύνη να μας απαντήσει σε κάποιες ερωτήσεις. Θα ήθελε να μεγαλώσει το αναγνωστικό κοινό και να μάθει να γνωρίζει τους κώδικες του βιβλίου, όπως τις σελίδες του που μυρίζουν όταν το πρώτο ανοίγεις κάτι που η εποχή των εικόνων που ζούμε μας αποπροσανατολίζει από αυτό. Ενώ για την σημερινή κρίση μας δήλωσε ότι “… ζούμε στην εποχή μιας άγριας φάρσας…” 

 Ας ελπίσουμε να γελάσετε με το βιβλίο του, να ξεχαστείτε και έπειτα να αναρωτηθείτε αν όλα αυτά συμβαίνουν γύρω μας και ίσως όχι στην μακρινή Σαγκάη η στο όνειρο.Αυτή είναι και μια από τις μεγαλύτερες μαγικές δυνάμεις του βιβλίου, ο καθένας από εμάς που θα διαβάσει το βιβλίο θα το αφομοιώσει με το δικό του μοναδικό τρόπο, θα το “ζήσει” μοναδικά. 

Ο Γιάννης Ξανθούλης τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου στις 7.οο μμ στη Σύγχρονη έκφραση

Το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ 

σας προσκαλεί σε συζήτηση 

με τον ΓΙΑΝΝΗ ΞΑΝΘΟΥΛΗ 

με αφορμή τα 40 χρόνια 

της συγγραφικής του πορείας 

και το νέο του βιβλίο 

”Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη” 

Τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 2022 
στις 7 μμ
στο χώρο του βιβλιοπωλείου
Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49

Τα σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδειά. Μια νέα εκδοχή με πολλά νέα στοιχεία που προκύπτουν από πολύχρονη έρευνα πάνω στο τραγούδι από τον Αντώνη Κόντο

Τα σαράντα παλικάρια από τη Λιβαδειά

Ποια είναι η Λιβαδειά του τραγουδιού; 

Υπήρξαν τα 40 παλικάρια; 

Ποιος ήταν ο Γέροντας του τραγουδιού; 

Πως το τραγούδι έγινε γνωστό στο πανελλήνιο; 

Μια νέα εκδοχή με πολλά νέα στοιχεία που προκύπτουν από πολύχρονη έρευνα πάνω στο τραγούδι. 

Και οι λαογράφοι… που ο σκοπός τους ήταν να καταγράψουν και να βρουν το ιστορικό των τραγουδιών; Πόση σχέση είχαν με τα τραγούδια και την γνώση της ιστορίας; 

Από τα πρώτα χρόνια της επανάστασης ως τις μέρες μας…

Οι δημοτικιστές και η καθαρεύουσα. 

Η λογοκρισία στα τραγούδια.

Από τον Claude Fauriel και Passow στην Σπανδωνίδη τον Σ. Καρά και την Δόμνα Σαμίου.

Ο ρόλος της δισκογραφίας, από την πρώτη ηχογράφηση με την Εστουντιαντίνα Ζουναράκη το 1912 θα ηχογραφηθεί 23 φορές στις 78 στροφές, με τον Στέλιο Καζαντζίδη θα συνεχίσει την πορεία του στις 45 στροφές ως τις μέρες μας…

Πολλά ερωτήματα που έχουν την απάντηση τους μέσα στις σελίδες του νέου μου βιβλίου…

Αντώνης Κόντος

Λιβαδειά, Αύγουστος 2022

Ελικώνας - Αρβανίτσα: το παρόν κατεδαφίζεται

 

Με αφορμή τις μουσικές εκδηλώσεις του φεστιβάλ Αρβανίτσας (15-17 Ιουλίου), το Δίκτυο Βοιωτών δημοσιοποίησε ενημερωτικό κείμενο, στο οποίο περιγράφεται με γλαφυρό τρόπο το τοπίο του άμεσου μέλλοντος της ευρύτερης περιοχής της Αρβανίτσας. Για την ακρίβεια, ότι θα έχει απομείνει από το τοπίο, στο βαθμό που θα ολοκληρωθούν όσα περιλαμβάνει η ενεργειακή «λαίλαπα», που σαρώνει τον Ελικώνα και τη Βοιωτία, γενικότερα.

Ιδιαίτερους αποδέκτες έχει το κείμενο τους καλλιτέχνες που συμμετέχουν στο φεστιβάλ, αλλά και τις χιλιάδες των επισκεπτών που συγκεντρώνονται για να τους παρακολουθήσουν, καθώς η πρόσκαιρη ευωχία των ημερών του φεστιβάλ δεν μπορεί -και δεν πρέπει- να παραγνωρίζει το δυστοπικό μέλλον. Ένα μέλλον στο οποίο δύσκολα θα βρίσκει θέση η καλλιτεχνική δημιουργία και η ικανοποίηση των περιβαλλοντικών αναγκών, αλλά και οι ήπιες οικονομικές δραστηριότητες, οι μόνες βιώσιμες σε μεσομακροπρόθεσμη βάση.

Ελικώνας - Αρβανίτσα: το παρόν κατεδαφίζεται

Ο χώρος που σας φιλοξενεί σήμερα βρίσκεται στην τελική ευθεία πριν την καταστροφή. Η πανέμορφη Αρβανίτσα θα περικυκλωθεί από γιγάντια αιολικά και θα πάψει να είναι πόλος έλξης για ορειβάτες και περιηγητές, όπως συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια. Σε ακτίνα 5-7 χιλιόμετρων είναι υπό αδειοδότηση 38 μεγάλες αιολικές και φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις με εκατοντάδες ανεμογεννήτριες και χιλιάδες πάνελ.

 

Την ίδια τύχη θα έχει όλο το βουνό, πάνω στο οποίο εξελίσσεται με καταιγιστικούς ρυθμούς η εγκατάσταση ολοένα και περισσότερων φαραωνικών αιολικών και φωτοβολταϊκών, μέσα σε δασικές εκτάσεις, σε αρχαιολογικούς και ιστορικούς χώρους, δίπλα σε οικισμούς, πάνω στις ακτογραμμές του. Σε όλες τις κορυφογραμμές του Ελικώνα, ακόμη και στις ψηλότερες, αδειοδοτούνται συνεχώς νέες ανεμογεννήτριες ύψους 150, 180  έως και 220 μέτρων! Κάθε νέα εγκατάσταση προσελκύει τις επόμενες. Για να αντιληφθεί κανείς την μελλοντική εικόνα του βουνού, αρκεί να ρίξει μια ματιά στην διπλανή περιοχή του Διστόμου, που έχει ήδη μετατραπεί σε βιομηχανικό τοπίο, ενώ συνεχίζεται η διαρκής κατάθεση νέων αιτήσεων.

 

Οι ανεμογεννήτριες δεν ξεφυτρώνουν μόνες τους ανάμεσα στα έλατα και στις βουνοκορφές. Συνοδεύονται από:

·     εκσκαφές και μεγάλης έκτασης χωματουργικά,

·     διαβρώσεις πλαγιών,

·     ισοπέδωση κορυφογραμμών και καταστροφή του φυσικού ανάγλυφου, από το οποίο καθορίζονται οι απορροές των νερών και ο σχηματισμός ρεμάτων,

·     θεμελίωση βάσεων μεγέθους γηπέδου ποδοσφαίρου, με χιλιάδες τόνους μπετόν, προκειμένου να στερεωθούν οι γιγάντιες ανεμογεννήτριες

·     κατασκευή υποσταθμών, πυλώνων και γραμμών μεταφοράς ρεύματος, που -εκτός των άλλων- πολλαπλασιάζουν και τους κινδύνους πυρκαγιάς

 

Δεν είναι μόνο στην Αρβανίτσα. Όλοι οι ορεινοί όγκοι και οι δασικές εκτάσεις του νομού Βοιωτίας, τόσο από την πλευρά του Κορινθιακού (Παρνασσός, Ελικώνας, Κιθαιρώνας, παρυφές Πάρνηθας), όσο και από την πλευρά του Ευβοϊκού κόλπου, δέχονται ολομέτωπη επίθεση από τη ενεργειακή βιομηχανία, που οδηγεί σε πλήρη αλλοίωση του φυσικού περιβάλλοντος. Η δημόσια δασική γη παραχωρείται σε ιδιωτικές εγκαταστάσεις, με ριζική αλλαγή των χρήσεων γης. Όλες οι άλλες ανθρώπινες δραστηριότητες μελισσοκομία, μη σταβλισμένη κτηνοτροφία, αγροτική παραγωγή, τουρισμός, αναψυχή, υποβαθμίζονται ή χάνονται. Τα δέντρα, οι θάμνοι, τα ζώα και τα πουλιά βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο. Στις βουνοκορφές αετοί, γεράκια και άλλα αρπακτικά υπό εξαφάνιση αποδεκατίζονται από τις ανεμογεννήτριες.

 

Όσο πολλαπλασιάζονται αιολικά και φωτοβολταϊκά, τόσο περισσότερο φυσικό αέριο απαιτείται για να εξισορροπεί την αστάθεια, όταν δε φυσάει ή όταν έχει συννεφιά. Στην περιοχή μας έχουν, ήδη, εγκατασταθεί τα μισά εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής από φυσικό αέριο της Ελλάδας και πρόσφατα αδειοδοτήθηκε άλλο ένα, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό σε επτά.  Στους πρόποδες του Ελικώνα, δίπλα στο Αλουμίνιο, ο όμιλος Μυτιληναίου έχει δημιουργήσει ένα νέο τεράστιο ενεργειακό κέντρο με τρία εργοστάσια συνολικής ισχύος 1,6 GW, που αντιστοιχεί στο 20% των συνολικών αναγκών ενέργειας της χώρας. Το σύνολο των ενεργειακών εγκαταστάσεων που σχεδιάζονται στη Βοιωτία θα αρκούσαν θεωρητικά για να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος των αναγκών όλης της χώρας. Όμως εμείς γνωρίζουμε ότι εκτός από τη Βοιωτία και η Εύβοια και πολλές άλλες περιοχές σε όλη την Ελλάδα δέχονται συνεχή επίθεση από την ακόρεστη βιομηχανία της ενέργειας.

Γιατί όλα αυτά; Η κατακόρυφη αύξηση των τιμών της ενέργειας, η οποία ξεκίνησε εδώ και δύο χρόνια περίπου, πολύ πριν τον πόλεμο στην Ουκρανία, δίνει μια προφανή εξήγηση για την χωρίς μέτρο και πέρα από κάθε λογική φρενήρη ανάπτυξη ενεργειακών μονάδων κάθε είδους, μια κατάσταση που -κατά καμία έννοια- δεν ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες για ενέργεια.

 

Κράτος και εταιρείες, νομίζουν ότι μπορούν να κρύψουν αυτό που καταλαβαίνουν και τα μικρά παιδιά: ότι όσα έγιναν στον τομέα της ενέργειας ήταν τελείως λάθος. Υποσχέθηκαν ότι θα έχουμε πολύ και φτηνό ηλεκτρικό ρεύμα, αν αφήσουμε τις εταιρείες να αλωνίζουν, αν προσθέσουμε πολλές ακόμα μονάδες φυσικού αερίου και αν γεμίσουμε βουνά, λαγκάδια, δασικές εκτάσεις, βοσκοτόπια και χωράφια με ανεμογεννήτριες και φωτοβολταϊκά. Αποδείχτηκαν όλα ψέματα.

 

Οι ίδιοι όμιλοι που κατακρεουργούν τα βουνά με ανεμογεννήτριες έχουν και τα εργοστάσια φυσικού αερίου. Όμιλοι που συμπεριφέρονται στις περιοχές σαν τσιφλικάδες, επηρεάζουν την εκλογή των τοπικών παραγόντων, χορηγούν αθλητικούς, πολιτιστικούς, ορειβατικούς ή κοινωφελείς συλλόγους και ομάδες πολιτών, συντρίβουν τις όποιες αντιστάσεις, χειραγωγούν την τοπική κοινωνία.

 

Ως κάτοικοι και συλλογικότητες θα συνεχίσουμε να ενημερώνουμε και να κρατάμε ζωντανή την αντίσταση απέναντι στην ενεργειακή λαίλαπα, κόντρα στη στάση εφησυχασμού και αδράνειας που καλλιεργεί το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος και των τοπικών παραγόντων.

 

Σας καλούμε να πολλαπλασιάσετε το μήνυμα, για να δυναμώσουν οι αντιστάσεις που μας αφορούν εξίσου όλους. Όλοι μαζί πληρώνουμε το υπέρογκο οικονομικό και οικολογικό κόστος της ασυδοσίας των ιδιωτικών ενεργειακών δραστηριοτήτων. Όλοι μαζί μπορούμε να τους σταματήσουμε!

 

6.7.2022

ΔΙΚΤΥΟ ΒΟΙΩΤΩΝ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟ «ΠΑΡΟΞΥΣΜΟ»

viotia-sos.blogspot.com  - viotiasos@gmail.com - f/b: Δίκτυο Βοιωτών

 

Συνάντηση με τον Ισίδωρο Ζουργό στο βιβλιοπωλείο «Σύγχρονη Έκφραση» το Σάββατο 28 Μαΐου 2022, ώρα 20:00 για το βιβλίο του «Περί της εαυτού ψυχής»

 

Το βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση και οι Εκδόσεις Πατάκη

σας προσκαλούν το Σάββατο 28 Μαΐου 2022 στις 20:00 

σε μια συνάντηση στον χώρο του βιβλιοπωλείου 

με τον Ισίδωρο Ζουργό

με αφορμή το βιβλίο του «Περί της εαυτού ψυχής».

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του Μανουήλ Α΄ Κομνηνού, σε μια ερημική ακτή της Προποντίδας, ο Σταυράκιος Κλαδάς αναθυμάται τη μακρόχρονη ζωή του. Νοτάριος και αντιγραφέας ο ίδιος όλα του τα χρόνια, έχοντας μεταγράψει εκατοντάδες συγγράμματα αγίων και ελλόγιμων ανδρών, αποφασίζει, ελεύθερος πια, να συντάξει τη δική του χρονογραφία.

Η γραφίδα του αφηγείται τη ζωή του, μια ιστορία εφηβικής μοναξιάς και χειρογράφων, μια περιδίνηση σε διανοητικά διλήμματα, διωγμούς, έρωτες και αγωνίες στην αυγή της δυναστείας των Κομνηνών στα τέλη του 11ου αιώνα. Η ζωή των απλών ανθρώπων κατά τη βασιλεία των Ρωμαίων, ο πολιτισμός του λόγου και της εικόνας, μα πάνω απ’ όλα η αφή της μνήμης. Όλη η αγωνία του ανθρώπου σε ένα βιβλίο, που δεν αφηγείται μόνο την αναζήτηση της ουράνιας βασιλείας, αλλά μνημονεύει και την επίγεια ζωή και τη χοϊκή ψυχή.

Μέσα από τις σελίδες του κατοπτρίζεται η Βυζαντινή Αυτοκρατορία την εποχή που πληθαίνουν οι απειλητικές σκιές από Ανατολή και Δύση. Στο μυθιστόρημα τον πρώτο λόγο δεν έχουν οι αυλικές συνωμοσίες και οι πολύνεκρες μάχες, αλλά το φως απ’ τα λυχνάρια των αντιγραφέων, που σκύβουν πάνω από τα συναξάρια των αγίων και τις διατριβές των γραμμάτων. Μέσα από τις σελίδες του αναδύονται ο ύπατος των φιλοσόφων Μιχαήλ Ψελλός, ο όσιος Νικήτας Στηθάτος, λόγιοι, μοναχοί, αγιογράφοι… Όμως στο κέντρο όλων βρίσκεται ο στίχος ενός αινιγματικού ποιήματος και μια γυναίκα, το εσώτερο ρούχο της ψυχής του ήρωα, το ένδυμα που υποκαθιστά το βασανιστικό ράσο.

Το «Περί της εαυτού ψυχής» είναι ένα εσωτερικό χρονικό για τον τρόπο που ένας αντιγραφέας γίνεται συγγραφέας, ένα μυθιστόρημα οικογένειας, περιπέτειας και ελευθερίας, για το άλλο Βυζάντιο. Ένα βιβλίο για τη δύναμη της γραφής και της μνήμης, γι’ αυτήν την ορμή που απαιτεί να ονοματίσουμε τα πράγματα του κόσμου εξαρχής με ανάδοχο τη δική μας ψυχή.