Παρουσίαση του βιβλίου του Οδυσσέα Ιωάννου «Το νερό να γίνεις» στη Λιβαδειά Δευτέρα 4 Απριλίου στις 20:15 στο βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση

Εκδήλωση

Παρουσίαση του βιβλίου του Οδυσσέα Ιωάννου

«Το νερό να γίνεις» στη Λιβαδειά

Το βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση και οι Εκδόσεις Πατάκη
σας προσκαλούν τη Δευτέρα 4 Απριλίου 2016 στις 20:15
σε μία συνάντηση με τον Οδυσσέα Ιωάννου 

με αφορμή το βιβλίο του

Το νερό να γίνεις

Ο συγγραφέας θα συνομιλήσει με τον
δημοσιογράφο-ραδιοφωνικό παραγωγό του ΒΗΜΑ FM 99,5
Νίκο Θρασυβούλου 

Βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση
Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, Λιβαδειά, Τηλ.: 22610.23136

Να ξαναψάξω για φύτρες σκοταδιού και κόμπους νερού στα βιβλία του Ντοστογέφσκι και του Καμύ.
Να πάρω το μέρος των λέξεων.
Να κάνω βόλτες με εκείνους που βουβάθηκαν τον τελευταίο χρόνο, που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.
Να πάρω το μέρος της πραγματικότητας.
Να σαλιαρίζω με τον ήλιο όπου τον πετυχαίνω.
Να πάρω το μέρος του ξελογιάσματος.
Να ονειρεύομαι. Να πάρω το μέρος της μαστροπείας.
Να ξαναβάλω βινύλια στο πικάπ. Να πάρω το μέρος των απόντων.
Να κάνω ένα ακόμη μπάνιο στη θάλασσα.
Να πάρω το μέρος της πατρίδας μου.
Να φροντίσω εκείνα τα λουλούδια που έτσι κι αλλιώς δε βγάζουν χειμώνα. Να πάρω το μέρος του αίματος.
Να ζήσω με τις αναθυμιάσεις της επαναστατικότητάς μου.
Να πάρω το μέρος των χαρταετών.
Να συμμαζέψω το ντουλάπι με τα φάρμακα και τα δηλητήρια.
Να πάρω το μέρος των ζωγραφιών.
Να πω την αλήθεια για την πίστη, ψιλοβαρέθηκα...
Να πάρω το μέρος των πολύχρωμων μπαλονιών.
Να ησυχάσω λίγο, παρατράβηξε. Να πάρω το μέρος των παιδιών.
Να χαζεύω στον μεγάλο δρόμο.
Να πάρω το μέρος των παράξενων σχημάτων.

Να πάρω ένα παιχνιδάκι για τη μικρή.
Να πάρω το μέρος της. Οριστικά.

 «Ας φτιάξει ό,τι της πει η καρδιά της»

ΓΙΟΥΛΗ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ

Αν αναζητήσουμε ένα νήμα να συνδέσουμε όλα αυτά με τα οποία κατά καιρούς έχει καταπιαστεί ο Οδυσσέας Ιωάννου, αυτό είναι σίγουρα η γραφή. Ναι, τον μάθαμε από τα ερτζιανά όπου είχε την τύχη –κι εμείς– επί σχεδόν 22 χρόνια να κάνει ραδιόφωνο με τους δικούς του όρους και αισθητική, σίγουρα επίσης έχουμε τραγουδήσει στίχους του από συνεργασίες που έκανε και κάνει με σημαντικούς καλλιτέχνες, αλλά –προσωπικά τουλάχιστον– η ιδιότητα που θα του απέδιδα είναι αυτή του γραφιά. Ετσι, με χαρά έπιασα στα χέρια μου το τελευταίο του βιβλίο, «Το νερό να γίνεις. Λόγια επί προσωπικού...» (εκδ. Πατάκης), που όπως μαρτυρεί και ο τίτλος, είναι μια επιλογή κειμένων με έντονο το στίγμα - βλέμμα του συγγραφέα, ο οποίος με το χάρισμα του οξυδερκούς παρατηρητή της εποχής και των ανθρώπων, σε συνδυασμό με την ευαισθησία που διαθέτει ως δημιουργός, καταθέτει πυκνά αφηγήματα, άλλοτε εξομολογητικά και άλλοτε σχολιαστικά, τρυφερά, αισιόδοξα μα και πικρά.

Τέχνη, μπάλα, πολιτική, τα χρόνια της κρίσης και η επικαιρότητα, η γενιά της μεταπολίτευσης και οι σημερινοί εικοσάρηδες, o καινούργιος κόσμος που του ανοίχτηκε με τον ερχομό της κόρης του, ξεπηδούν από τις 390 σελίδες του βιβλίου με ορμή και με τη σπίθα της στιγμής που γράφτηκαν και ας έχουν περάσει μέχρι και τέσσερα χρόνια από κάποια κείμενα. 140 συνολικά βρίσκονται στο βιβλίο, από τα περίπου 350 που είχε να επιλέξει, δημοσιευμένα στην «Καθημερινή», στην «Ελευθεροτυπία», στο «Δίφωνο», στην «Αυγή», στο περιοδικό «Μετρό», στο protagon.gr. Ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου του λέει ότι αυτή η σούμα κειμένων, η δεύτερη μετά τα «Κέρματα» το 2004, μάλλον είναι η τελευταία. Δεν τον πολυπιστεύω. Το μικρόβιο της γραφής είναι πολύ ανθεκτικό...

Προς το παρόν, διαβάζω αυτό το βιβλίο ως μια συλλογή αποτυπωμάτων. Βρίσκομαι στον Ιούνιο του ’12: «Είναι μεγάλο και ωραίο παιχνίδι ο κόσμος. Και ας είναι ακόμη στην αρχή. Ας πάρει όλα τα υλικά και ας φτιάξει ό,τι της πει η καρδιά της. Ετσι θα μάθει πως δεν υπάρχουν ταπεινά υλικά, ούτε δευτερεύοντα. Τίποτα δεν είναι για πέταμα, αν βρεις τον ρόλο του, αν ξετρυπώσεις το “όνειρό” του. Σαν τους ανθρώπους ένα πράμα».

πηγή: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Μια εκτέλεση που ήταν δολοφονία ... με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε, με τον τρόπο που έγινε, δείχνει πως τούτος ο τόπος είναι καταδικασμένος σε θάνατο…

του Βασίλη Ραφαηλίδη

Μια εκτέλεση που ήταν δολοφονία

Οι Κυριακές είναι για τον Κύριο, όχι για τον Χάρο. Τις Κυριακές δε γίνονται εκτελέσεις. Τις Κυριακές, και τα μέλη του στρατοδικείου που καταδικάζουν σε θάνατο, και τα μέλη του εκτελεστικού αποσπάσματος που εκτελεί τις θανατικές αποφάσεις των δικαστηρίων και λέγεται εκτελεστικό γι’ αυτό το λόγο, παν στην εκκλησία. Μια εκτέλεση που γίνεται νύχτα θεωρείται δολοφονία. Οι εκτελέσεις γίνονται ευθύς μετά την ανατολή του ηλίου, ώστε να μπορέσει ο μελλοθάνατος να δει το φως της μέρας για τελευταία φορά. Για τους μελλοθάνατους κομμουνιστές είναι έθιμο, ας το πούμε έτσι, να γυρνούν και να κοιτούν τον ανατέλλοντα ήλιο, πριν σταθούν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα: Ο ήλιος θα ανατέλλει πάντα σε πείσμα όλων των σκοταδιστών. Το κράτος σε ρόλου δολοφόνου φροντίζει να ακολουθείται ένα τυπικό στις εκτελέσεις, ώστε να φανεί πως αυτές είναι κάτι το πάρα πολύ σοβαρό και επίσημο. Φροντίζει επίσης να γεμίζει με σφαίρες τα μισά μόνο όπλα των ανδρών του εκτελεστικού αποσπάσματος. Τα άλλα μισά έχουν άσφαιρα πυρά. Καθώς δεν ξέρεις αν το δικό σου όπλο ήταν γεμάτο θάνατο, διατηρείς την ελπίδα πως εσύ δεν σκότωσες, κι έτσι μειώνει τις τύψεις σου κατά 50%. Και ποτέ ένας εκτελεστής δεν μετέχει δυο φορές σε εκτελεστικό απόσπασμα. Δεν πρέπει να αυξήσει τις πιθανότητες να είναι αυτός ο δολοφόνος. Όλο αυτό το λειτουργικό το υπαγορεύει η θρησκεία της αγάπης! Η οποία τόσο ενδιαφέρεται για το θύμα, που στέλνει παπά στον τόπο της εκτέλεσης, να φροντίσει για την ψυχή αυτού που σε λίγο θα πάει στην κόλαση. Γιατί, βέβαια, κανείς εκτελεσμένος δεν πάει στον παράδεισο. Ω, γελοίοι ταρτούφοι!

Είναι Κυριακή, 30 Μαρτίου 1952. Στις 3 και 20 μετά τα μεσάνυχτα ξεκινάει απ’ τις φυλακές της Καλλιθέας η πομπή του Θανάτου. Μπελογιάννης, Μπάτσης, Αργυριάδης, Καλούμενος. Τέσσερις «εχθροί της πατρίδας» πρέπει να πεθάνουν γιατί πολύ αγάπησαν την πατρίδα. Σε λιγότερο από μια ώρα, στις 4 και 10, όλα έχουν τελειώσει για τους «προδότες». Ο ήλιος θέλει κάπου δυο ώρες ακόμα για να βγει. Η εκτέλεση θα γίνει υπό το φως των προβολέων των στρατιωτικών αυτοκινήτων.
Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελείται από άνδρες της ΕΣΑ. Πυρ! Κι ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Δημήτρης Μπάτσης, ο Ηλίας Αργυριάδης, και ο Νίκος Καλούμενος, ημέρα Κυριακή, χωρίς να δουν το φως του ήλιου για τελευταία φορά, ξεκινούν για τον άλλο κόσμο από μια αλάνα κοντά στη μάντρα του νοσοκομείου «Σωτηρία», σχεδόν δίπλα στο πεντάγωνο.
Θα μαζέψουν βιαστικά τα πτώματα, θα τα θάψουν στα γρήγορα, θα πλύνουν τα χέρια τους και θα παν στην εκκλησία να κάνουν τον σταυρό τους σαν καλοί χριστιανοί που εκτέλεσαν το ελληνικό και το χριστιανικό καθήκον τους.
Χιλιάδες κομμουνιστές έπαψαν να κάνουν κακό στην πατρίδα με τον ίδιο τρόπο. Αλλά αυτό που με συντρίβει στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι η εκτέλεση καθεαυτή, είναι που δεν επέτρεψαν σε τέσσερις ανθρώπου που πολύ αγάπησαν την Ελλάδα να δουν το ελληνικό φως για τελευταία φορά. Κτήνη! Αυτή η εκτέλεση και μόνο, με τον τρόπο που μεθοδεύτηκε, με τον τρόπο που έγινε, δείχνει πως τούτος ο τόπος είναι καταδικασμένος σε θάνατο…

απόσπασμα από το βιβλίο του Βασίλη Ραφαηλίδη

IΣΤΟΡΙΑ (Κωμικοτραγική) ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 1830-1974 

Βούλγαροι κι Αρβανίτες, Αρμένιοι και Ρωμιοί, αράπηδες και άσπροι, με μια κοινή ορμή για την Ελευθερίαν να ζώσωμεν σπαθί ... Ο ΘΟΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΡΗΓΑ

ΤΟ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΛΟΡΚΑ για τον γιορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης με εικόνες

Την Κυριακή 20 Μαρτίου όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, μαζί με τους φίλους μας Αγραφιώτη Γιώργο, Θεοχάρη Γιώργο, Κατσικογιάννη Βάσω, το ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ και το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ γιορτάσαμε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. 

Μετά τα αφιερώματα στους Γιάννη Ρίτσο, Τάσο Λειβαδίτη, Μιχάλη Γκανά, Μάνο Ελευθερίου, Κώστα Βάρναλη, Μανόλη Αναγνωστάκη, ήρθε η σειρά του Ισπανού Φ. Γκ. 

Λόρκα 80 χρόνια μετά τη δολοφονία του.
Τραγούδησαν συναρπάζοντας το κοινό οι μαθητές της τάξης μονωδίας και σύγχρονου τραγουδιού: 

Αποστόλου Χρήστος, Γιαχρίτσης Λουκάς, Ρένια Ζούλφου, Ηώ Κουτσοθόδωρου, Νιαβής Ορέστης, Μάρκος Γιώργος, Τόλια Ήλια
Διδασκαλία : Μαρία Δούκα, Άννα Μουζάκη
Πιάνο : Μαρία Δούκα, Κατερίνα Μπότση
Φλάουτο: Μαρία Κουτσοθόδωρου
Κιθάρα : Κων/νος Ζώτας

Ματωμένος Γάμος- Μονόλογος του Φεγγαριού

Είμ` ένας κύκνος στρογγυλός μες το ποτάμι, είμ` ένα μάτι στα ψηλά καμπαναριά,

και μες στις φυλλωσιές φαντάζω ψεύτικο φως της χαραυγής.

Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!

Ποιος κρύβεται; Ποιανού το κλάμα γροικιέται μες στο χέρσο κάμπο;

Ένα μαχαίρι έχω κρεμάσει μες στον ανταριασμένο αγέρα,

που λαχταράει, μολύβι τώρα, πόνος να γίνει μες στο αίμα.

Αφήστε με να μπω! Παγώνω στους τοίχους και στα παραθύρια.

Μια στέγη ανοίχτε, μια καρδιά, να μπω να ζεσταθώ λιγάκι!

Αχ, πως κρυώνω! Οι στάχτες μου – μέταλλα κοιμισμένα –

ψάχνουν σε κάμπους και βουνά της φλόγας την κορφή να βρούνε.

Όμως το χιόνι με κουβαλάει στις χαλαζένιες πλάτες του,

και με βυθίζει όλο παγωνιά στα χαλκοπράσινα βαλτονέρια.

Μα τούτη τη νύχτα θα βαφτούν τα μάγουλα μου κόκκινο αίμα,

και τ` άγρια βούρλα θα ζαρώσουν κάτου απ` τα πέλματα του αγέρα.

Ίσκιο δε θα `βρουν και φυλλωσιά για να γλιτώσουν από μένα!

Θέλω μονάχα μια καρδιά! Ζεστή!

Το αίμα της να βάψει τα κρύα βουνά τα στήθια μου.

Αφήστε με να μπω, αχ, αφήστε!

Ίσκιους δε θέλω. Οι αχτίδες μου πρέπει να μπουν, και μέσα

στα κατασκότεινα κλαριά το φως μου πρέπει να κυλήσει,

για να βαφτούν τη νύχτα τούτη τα μάγουλα μου αίμα γλυκό,

και τα άγρια βούρλα να ζαρώσουν κάτου απ` τα πέλματα του αγέρα.

Ποιος κρύβεται; Να `βγει έξω είπα!

 

Κανείς δε μου γλυτώνει εμένα!

Θε να τα` αστράψω τα` άλογο με διαμαντένιο πυρετό.

...

Ο αγέρας γίνεται κοφτερός σα δίκοπο μαχαίρι.

[απόδοση: Ν. Γκάτσος]

Kιθάρα

Αρχίζει ο θρήνος της κιθάρας
σπάζουν οι κούπες της αυγής.
Αρχίζει ο θρήνος της κιθάρας.
Δεν ωφελεί κι αν πεις να πάψει.
Δεν το μπορείς να πεις να πάψει.
Κλαίει, κλαίει μονότονα
όπως κλαίει το νερό
όπως κλαίει ο άνεμος
πάνω απ’ το χιόνι.
Άϊ κιθάρα, άϊ καρδιά
πληγωμένη,
πληγωμένη από πέντε λόγχες.

[απόδοση: Β. Πετρή]

..........................................................................

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;

φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό

στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω

κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

*****

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι

κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά

σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι

μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά.

Το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ, το ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ και οι Φίλοι τους γιορτάζουν όπως κάθε χρόνο την Παγκόσμια ημέρα ποίησης με αφιέρωμα στον Φ. Γκ. Λόρκα. Την Κυριακή 20 Μαρτίου 2016

Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος, μαζί με τους φίλους μας Καναβούρη Κώστα, Αγραφιώτη Γιώργο, Θεοχάρη Γιώργο, Κατσικογιάννη Βάσω, το ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ και το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ θα γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. 

Μετά τα αφιερώματα στους Γιάννη Ρίτσο, Τάσο Λειβαδίτη, Μιχάλη Γκανά, Μάνο Ελευθερίου, Κώστα Βάρναλη, Μανόλη Αναγνωστάκη, έρχεται η σειρά του Ισπανού Φ. Γκ. Λόρκα 80 χρόνια μετά τη δολοφονία του. 

Είστε όλοι καλεσμένοι.

Με αφιέρωμα στον ποιητή Φ. ΓΚ. ΛΟΡΚΑ το ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ, το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ, οι φίλοι τους γιορτάζουν από κοινού όπως κάθε χρόνο την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ την Κυριακή 20 Μαρτίου 2016

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ”

 το ΤΡΟΦΩΝΙΟ ΩΔΕΙΟ

το Βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ

οι φίλοι τους

γιορτάζουν και φέτος την παγκόσμια ημέρα ποίησης

ΜΕ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΙΣΠΑΝΟ ΠΟΙΗΤΗ

ΦΕΔΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ

την Κυριακή 20 Μαρτίου 2016 στις 8.00 μ.μ. 

στο βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ, 

Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 49, τηλ. 2261023136, Λιβαδειά 

ROMANCERO GITANO (LORCA)

Ποίηση: LORCA - ελεύθερη απόδοση Οδυσσέα Ελύτη

Σύνθεση: Μάρτιος - Απρίλιος του 1967. Ή τελευταία σύνθεση πριν τη Δικτατορία.

Ηχογραφήσεις: 1970, Παρίσι, Μαρία Φαραντούρη Polydor France

1971, Μαρία Φαραντούρη, John Williams CBS London

1971, Μαρία Φαραντούρη, Polydor

1975, Μαρία Φαραντούρη, Polygram

1978, Αρλέτα Τσάπρα, Lyra

Τραγούδια:

ΑΝΤΟΝΙTO EL CAMBORIO I

ΑΝΤΟΝΙTO EL CAMBORIO II

LA MORTE POR EL AMOR

Η ΚΑΛΟΓΡΙΑ

ΠΑΝΤΕΡΜΗ

Μαρία Φαραντούρη - Antonito El Camborio I - Μ. Θεοδωράκης

Κάτου στης ακροποταμιάς το μονοπάτι περπατάει

κρατώντας βέργα λυγαριάς και στη Σεβίλλια πάει.

Τα κατσαρά του γυαλιστά πέφτουν στα μάτια του μπροστά

στην όψη του είναι μελαμψός από του φεγγαριού το φως.

Κάποτε λίγο σταματά, κόβει λεμόνια στρογγυλά

τα ρίχνει το νερό να στρώσει και να το χρυσαφώσει.

Εκεί στης ακροποταμιάς το μονοπάτι να, τον φτάνουν

κάτω απ' τα κλώνια μιας φτελιάς χωροφυλάκοι και τον πιάνουν.

Αποβραδίς η ώρα οχτώ τον σέρνουν σε κελί μικρό

απέξω κάθονται φυλάνε πίνουν ρακί και βλαστημάνε.

Χαμός από αγάπη

-Τι είναι κείνο που φωτά, Μάνα, στα δώματα ψηλά;

-Κοιμήσου γιε μου κι είν' αργά σήμανε η ώρα έντεκα.

-Μάνα, στα μάτια μου για δες, λάμπουνε τέσσερις φωτιές.

-Δεν είναι τίποτα, έλα πια, είν' τα μπακίρια αστραφτερά.

Μέσα στη νύχτα και στη ζέστη φέγγαν οι τοίχοι απ' τον ασβέστη.

Τη φυσαρμόνικα γλυκά παίζανε Σεραφείμ γλυκά.

Μέσα στη νύχτα και στη ζέστη φέγγαν οι τοίχοι απ' τον ασβέστη.

-Μάνα μου, ευθύς που ξεψυχήσω μηνύσετέ το στους ανθρώπους

σ' όλη τη γη, σ' όλους τους τόπους

κατά Βοριά κατά Νοτιά μαντάτα στείλετε πικρά.

Μέσα στη νύχτα και στη ζέστη φέγγαν οι τοίχοι απ' τον ασβέστη.

Κι οι πόρτες τ' ουρανού χτυπούσαν κι όλα τα δάση αχολογούσαν

ψηλά δεν έβλεπες κανέναν κι οι φλόγες φούντωναν ολοένα.

Μαρία Φαραντούρη - Antonito El Camborio 2 - Μ. Θεοδωράκης

Ξάφνου στον ποταμό από πέρα φωνές ξεσκίσαν τον αγέρα.

Έμπηγε κάπρου δαγκωνιές μες στα ψηλά ποδήματα

χίμαγε κι έκανε βουτιές σαν δελφινιού πηδήματα.

Η τραχηλιά του η κρεμεζιά μούσκεψε μες στα αίματα

μα οι κάμες ήταν - ήταν έξι και δεν εμπόραε πια ν' αντέξει.

Αχ, Αντονίτο Ελ Καμπορίο, φεγγαρομελαμψέ μου

κι ασπρογαρούφαλέ μου.

Αχ, Αντονίτο Ελ Καμπορίο, π' άξιζες μια βασίλισσα

μνημόνεψε την Παναγιά τι τώρα θα σε φάει το κρύο

τι τώρα θα πεθάνεις πια.

Στην άκρη εκεί του ποταμού τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του

τρεις γλώσσες βγήκε το αίμα του στην άκρη εκεί του ποταμού

κι ανάγειρε την κεφαλή με τα σφιγμένα χείλη

και τότε πια καμμιά φωνή μόνο εφωτίστη ο ουρανός

κι άγγελος βεργολυγερός ήρθε και τ' άναψε καντήλι.

Η ΚΑΛΟΓΡΙΑ

Βουνά και σύγνεφα μακριά σ' όλα τριγύρω σιγαλιά

τα λιόφυτα γαληνεμένα και τα σπιτάκια ασβεστωμένα.

Σ' ένα αχερόχρωμο πανί κεντά η καλόγρια η μικρή

άχου, τι όμορφα κεντάει το χεράκι της πως πάει.

Βάνει πουλιά, βάνει δεντριά, βάνει και τ' άστρα τα χρυσά

βάνει στις τέσσερις τις κόχες τέσσερις αγριομολόχες.

Σ' ένα αχερόχρωμο πανί κεντά η καλόγρια η μικρή

μα κάθε τόσο αναστενάζει και κάτι με το νου της βάζει.

Λίγο το χέρι σταματά μες στον αέρα και κοιτά

στα μάτια της π' ανοιγοκλειούν δυο καβαλάρηδες περνούν.

Κι ύστερα πάλι στο πανί ξεσπάει ή καλόγρια ή μικρή

τι ποτάμια, τι χορτάρια, τι λιοτρόπια, τι φεγγάρια

πλάσματα της αρεσιάς της, της ονειροφαντασιάς της.

Παντέρμη

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί

σκάβουν ζητώντας την αυγή

την ώρα που στα σκοτεινά

βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα είν' η ψυχή της

κι ωχρό μπακίρι το πετσί της

τα στήθια της ωσάν τ' αμόνια

που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια.

-Παντέρμη, τι ζητάς εδώ

μόνη σου δίχως σύντροφο;

-Κι αν είναι κάτι που ζητώ

πε μου, σε γνοιάζει εσένανε;

Ζητάω εκείνο που ζητώ

ζητάω την ίδια εμένανε.

-Παντέρμη, πες ποιος ο καημός σου

ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου;

-Ποιός ο καημός μου;

Μαύρη πίσσα εγίνη η λινή μου η πουκαμίσα

και μες στο σπίτι σαν τρελλή

σούρνω το ξέπλεκο μαλλί.

-Παντέρμη, λούσε το κορμί σου

λουσ' το χελιδονόνερο

κι άσε κυρά μου την ψυχή σου

άσ τη να βρει αναπαμό.

Άχου, τσιγγάνικες ψυχές

κι ολόκρυφες νεροσυρμές

πίκρες μαζί και θάματα

στα μακρινά χαράματα.

Αυτή η ανάρτηση (εκτός της πρόσκλησης)  είναι αντιγραφή από το blog ΓΗΤΕΥΤΡΙΑ της φίλης Μαριάννας