Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) δηλώνει απερίφραστα την αντίθεσή του στην όποια επιδίωξη καταστρατήγησης των προστατευτικών διατάξεων γύρω από την ενιαία τιμή βιβλίου.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΚΕΒΙ

Προστασία της ενιαίας τιμής για το ελληνικό βιβλίο

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) δηλώνει απερίφραστα την αντίθεσή του στην όποια επιδίωξη καταστρατήγησης των προστατευτικών διατάξεων γύρω από την ενιαία τιμή βιβλίου. Ο συγκεκριμένος νόμος 2557/1997 έχει εφαρμοστεί ευεργετικά όλα τα προηγούμενα χρόνια, σ’ ό,τι αφορά την εύρυθμη προώθηση του ελληνικού βιβλίου στην εκδοτική αγορά. Διασφαλίζει δε την ισορροπία μεταξύ των επαγγελματιών του χώρου και βοηθάει στην αποφυγή συμπίεσης του βιβλίου, ως πολιτιστικού αγαθού, στο ασφυκτικό εμπορικό καθεστώς. Αφορά και προστατεύει τις εκδόσεις βιβλίων με διάστημα κυκλοφορίας την τελευταία διετία.

Τόσο οι εκδότες και οι συγγραφείς όσο και το αναγνωστικό κοινό αναγνωρίζουν τη σημασία που έχει αποκτήσει ετούτη η πρακτική στην ελληνική βιβλιαγορά (εφαρμοσμένη, εξάλλου, στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες με ανάλογη επιτυχία: Ισπανία, Ιταλία, Δανία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία και Λουξεμβούργο κ.ά.). Στις πλείστες περιπτώσεις, οι τιμές του ελληνικού βιβλίου έχουν μειωθεί ή τουλάχιστον παρέμειναν σταθερές, ειδικά κατά την περίοδο της οικονομικής ύφεσης και ένθεν.

Το ΕΚΕΒΙ, διά του Διοικητικού Συμβουλίου του, εφιστά την προσοχή προτείνοντας την απαλλαγή –με σχετική νομοθετική παρέμβαση από το Υπουργείο Ανάπτυξης– του βιβλίου από το σκεπτικό και τις πρακτικές που ευαγγελίζεται η πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ για άρση των περιορισμών σχετικά με την τιμολόγηση και τον τρόπο προώθησης των προϊόντων στην αγορά.

Το Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) με ομόφωνη απόφαση, στη συνεδρίαση της 26ης Νοεμβρίου 2013, εκφράζει την απόλυτη αντίθεσή του ως προς την κατάργηση ή τροποποίηση του Νόμου «Περί Ενιαίας Τιμής Βιβλίου». Θεωρεί ότι θα αποτελέσει την χαριστική βολή για το βιβλίο.

 

Αθήνα 29 Νοεμβρίου 2013

                                                                                               Αρ. Πρωτ.: 26318

Κύριο

Πάνο Παναγιωτόπουλο

Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού

Κοινοποίηση:

-Κύριο Ιωάννη Στουρνάρα, Υπουργό Οικονομικών 

-Κύριο Χρήστο Σταϊκούρα, Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομικών             

-Κύριο Κωνσταντίνο Χατζηδάκη, Υπουργό Ανάπτυξης & Ανταγωνιστικότητας             

-Κύριο Αθανάσιο Σκορδά, Υφυπουργό Ανάπτυξης & Ανταγωνιστικότητας

                      

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ, 

Μετά τη δημοσιοποίηση της μελέτης του ΟΟΣΑ που αναφέρεται στην άρση των περιορισμών σχετικά με την τιμολόγηση και τον τρόπο προώθησης των προϊόντων στην αγορά, τη δήλωση του Υπουργού Ανάπτυξης κυρίου Χατζηδάκη ότι το Υπουργείο θα κάνει νομοθετική παρέμβαση για 329 προϊόντα και την αναφορά των Μ.Μ.Ε. για την πιθανή κατάργηση του νόμου 2557/1997 «Περί Ενιαίας Τιμής Βιβλίου», που αφορά μόνο τα βιβλία που εκδόθηκαν την τελευταία διετία, το Δ.Σ. του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) με ομόφωνη απόφαση, στη συνεδρίαση της 26ης Νοεμβρίου 2013, εκφράζει την απόλυτη αντίθεσή του ως προς την κατάργηση ή τροποποίηση του Νόμου. Θεωρεί ότι θα αποτελέσει την χαριστική βολή για το βιβλίο καθώς και για αυτούς που το υπηρετούν, πνευματικούς δημιουργούς – εκδότες – βιβλιοπώλες κ.λπ.

 

Το βιβλίο, ως ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά αγαθά, δεν πρέπει να συμπιέζεται στο ασφυκτικό καθεστώς της αγοράς. 

Εξάλλου, από το 1997 που εφαρμόζεται ο Νόμος περί Ενιαίας Τιμής του Βιβλίου, οι τιμές στο βιβλίο μειώθηκαν ή τουλάχιστον έμειναν σταθερές.  

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ, 

Όπως γνωρίζετε, η ενιαία τιμή ισχύει σήμερα στις εξής χώρες της Ε.Ε.: Ισπανία, Ιταλία, Δανία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Γερμανία και Λουξεμβούργο. Επίσης, με συμφωνία εκδοτών – βιβλιοπωλών και στη Νορβηγία, Ουγγαρία και Σλοβενία.     

Για όλους τους ανωτέρω λόγους παρακαλούμε για τις επί του προκειμένου εντολές σας.

Με τιμή, 

Νικόλαος Ζωρογιαννίδης

Πρόεδρος Δ.Σ. Εθνικού Κέντρου Βιβλίου

Η ενιαία τιμή στο βιβλίο προάγει τον πολιτισμό, την παιδεία, τη δημοκρατία. Η ανοιχτή επιστολή της Ένωσης Ελληνικού βιβλίου προς τα πολιτικά κόμματα και άλλους φορείς για την υπεράσπισή της

 

 

 

 

"Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο". Ο Στέφανος Ροζάνης συζητά με τη δημοσιογράφο Πόλυ Κρημνιώτη με άξονα τη νέα μας έκδοση με τις διαλέξεις του για τον Γνωστικισμό στο βιβλιοπωλείο

Στέφανος Ροζάνης: "Αυτή η δημοκρατία είναι κοινωνία ομοιωμάτων"

Πάντα απορούσα πού βρίσκει τον χρόνο να κάνει τόσα πράγματα. Διδάσκει ασταμάτητα. Γράφει το ένα βιβλίο μετά το άλλο. Συναντάει τους φοιτητές του, δραστηριοποιείται έντονα στο Nosotros, τον γνωστό κοινωνικό χώρο, παρακολουθεί παραστάσεις, είναι ενημερωμένος για την τέχνη, τα καινούρια βιβλία, τις ατάκες των πολιτικών... Και πάντα αφήνει ελεύθερο χώρο για ένα ποτήρι κρασί και κουβέντα με φίλους. Φαίνεται πως οι φιλόσοφοι έχουν βρει την απάντηση για τον χρόνο. Ο Στέφανος Ροζάνης, πάντως, μπορεί να τα χωρέσει όλα σε ένα 24ωρο κι ένα χαμόγελο...

Ακόμη και τις προτροπές του να τ' αλλάξουμε όλα, "να επιχειρήσουμε μια καινούρια ριζοσπαστική επαναμύθευση του κόσμου", τις απευθύνει με τέτοια νηφαλιότητα, που σκέφτεσαι πως έχει βρει το μυστικό. Ίσως και να το έχει βρει, για να μιλά τόσο επίμονα για "την ανάγκη της επιστροφής σε μια ηθική άνευ όρων". Καπνίζει το ένα τσιγάρο πάνω στο άλλο καθώς μιλά για τα προτάγματα που αναδεικνύει η εποχή της κρίσης για τον δυτικό πολιτισμό. Και αφήνει με το βλέμμα να φανεί η ένταση των λόγων του όταν διαγνώνει την κατάρρευση του διαφωτιστικού - πραγματιστικού μοντέλου. Ακόμη περισσότερο όταν θέτει μια σαφή κάθετη γραμμή στο "ομοίωμα δημοκρατίας" που βιώνουμε και δείχνει ευθέως προς την "αυτοδιαχειριζόμενη δημοκρατία".

Ανάμεσα στο εκδοθέν "Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο" (εκδ. Σύγχρονη Έκφραση) και το υπό έκδοση "Ομοίωμα δημοκρατίας" (εκδ. Εξάρχεια), ο Στέφανος Ροζάνης, καθηγητής Φιλοσοφίας, συγγραφέας, κριτικός, διανοούμενος, σε μια εποχή που ο όρος εκλείπει, μας μίλησε για όσα θέτει στην κρίση μας μέσα από τα βιβλία του και όσα θέτει υπό κρίσιν η εποχή μας.

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

* Διαβάζοντας τις διαλέξεις σας για τον Γνωστικισμό στο βιβλίο σας "Μύθος και αφήγηση στον σύγχρονο κόσμο", ο αναγνώστης διαπιστώνει σαφή κριτική στα εργαλεία του διαφωτιστικού πνεύματος. Ήρθε η ώρα να επανεφεύρουμε τον Διαφωτισμό, να συνθέσουμε τον Διαφωτισμό της εποχής μας;

Ζούμε σε έναν κόσμο όπου ο άνθρωπος, δηλαδή το ανθρώπινο υποκείμενο της φιλοσοφικής μας γλώσσας, έχει πλήρως αποξηρανθεί ψυχικά, συναισθηματικά, ιδεολογικά και κοινωνικά. Ζούμε σε έναν κόσμο όπου η προφητεία του Μαξ Βέμπερ για έναν κόσμο απομυθευμένο, με ειδικούς χωρίς πνεύμα και ηδονοθήρες χωρίς καρδιά, έχει σχεδόν πλήρως επαληθευτεί. Είναι λοιπόν ανάγκη σήμερα, περισσότερο από ποτέ, να επιχειρήσουμε, σε αντίθεση με το διαφωτιστικό - πραγματιστικό πρόταγμα της εποχής μας, μια καινούρια ριζοσπαστική επαναμύθευση του κόσμου, προκειμένου ο κόσμος να μην είναι πλέον άκαρδος, κατά τη διατύπωση του Καρλ Μαρξ, αλλά να ανασυγκροτήσει την καρδιά του και να εμψυχώσει τη δράση του. Υπό την έννοια αυτή, το βιβλίο μου είναι μάλλον μια αναζήτηση στις ρίζες αυτή της επαναμύθευσης μέσω μιας πανίσχυρης εικόνας που μας παρέχει ο Γνωστικισμός, μιας εικόνας η οποία επιβιώνει στον σύγχρονο κόσμο μας μέσα από τη σύγχρονη επιστήμη, τη φιλοσοφία, την ψυχανάλυση και τη λογοτεχνία.

* Να επαναφέρουμε, πάει να πει, την ηθική στον πυρήνα των γνωστικών πεδίων, στην καθημερινότητά μας, αλλά και στην πολιτική μας έκφραση;

Το πρόταγμα της ηθικής ως θεμελίου του ανθρώπινου πράττειν, δηλαδή της δράσης του ανθρωπίνου υποκειμένου προκειμένου να μεταβάλει το περιβάλλον του και να μην επιτρέψει στην πραγματιστική καθημερινότητά του να το συνθλίψει, κατά την αντίληψή μου έχει την καταγωγική του περιοχή μέσα σε αυτό που ονόμασα "μύθευση του κόσμου". Ο Διαφωτισμός δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να ακυρώσει αυτήν την καταγωγική περιοχή της ηθικής και να παραδώσει το ανθρώπινο υποκείμενο στις γνωστικές του διαδικασίες και δυνατότητες, αφαιρώντας ουσιαστικά τον ίδιο τον πυρήνα της ηθικής. Μια περιπλάνηση αίφνης μέσα στο έργο του κατ' εξοχήν δυτικού φιλοσόφου Ιμάνουελ Καντ θα μπορούσε να μας δείξει την ανάγκη της επιστροφής σε μια ηθική άνευ όρων, μια ηθική που υποκινεί το ανθρώπινο υποκείμενο να δρα βασιζόμενο πάνω σε αξιακές κλίμακες, οι οποίες, κυρίως σήμερα και κάτω από το καθεστώς αυτού που αποκαλούν κρίση, έχουν καταρρεύσει παντελώς.

* Τι είδους επαναμύθευση επιδιώκουμε υπό το καθεστώς των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της ραγδαίας εξέλιξης της τεχνολογίας την οποία βιώνει ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός;

Ο Άντονι Γκίντενς, όταν μιλά για την αξία της παράδοσης, λέει πως "η παράδοση αποτελεί τον πολιορκητικό κριό ενάντια στην αυταρέσκεια της νεωτερικότητας, αρκεί την παράδοση να μην τη μεταχειριζόμαστε με παραδοσιακά μέσα". Αλλά η παράδοση είναι ισοσθενής με τη μύθευση του κόσμου, αρκεί να μην τη θεωρούμε με παραδοσιακά μέσα. Αυτό το οποίο έχει "κατορθώσει" το νεοφιλελεύθερο πρόταγμα είναι να οδηγήσει τον σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό σε αυτό που ο Μάρτιν Χάιντεγκερ ονόμαζε "υπολογιστική σκέψη". Κατά συνέπεια αυτό που επιδιώκουμε είναι η άρση της υπολογιστικής σκέψης ώστε να αποφύγουμε τον κίνδυνο τον οποίο επεσήμανε ο Μαξ Χορκχάιμερ, η σκέψη να γίνει μηχανή η οποία αναπαράγει διαρκώς τον εαυτό της, χωρίς την απαραίτητη προϋπόθεση της δράσης των ανθρώπινων υποκειμένων.

Ως επίκουρος αυτής της υπολογιστικής σκέψης εμφανίζεται η ραγδαία άνοδος της τεχνολογίας, η οποία κατ' αρχάς δεν έχει κανένα ηθικό πρόταγμα, σε αντίθεση με την ίδια την επιστήμη, η οποία εδράζεται πάνω στα όρια της ανθρώπινης σκέψης ως όρια της ηθικής του ανθρώπου. Η υψηλή τεχνολογία δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να κατατάσσει και να ταξινομεί ψυχρά γνωστικά πεδία και έτσι να επιβεβαιώνει πλήρως τη ρήση του Χάιντεγκερ: "Ποτέ ο άνθρωπος δεν είχε συσσωρεύσει τόσες πολλές γνώσεις όσο σήμερα. Ποτέ ο άνθρωπος δεν μπορούσε να διαδώσει αυτές τις γνώσεις με τόση ταχύτητα όσο σήμερα. Και ποτέ ο άνθρωπος δεν ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα για τον εαυτό του όσο είναι σήμερα".

* Είναι σε θέση, λοιπόν, ο σύγχρονος άνθρωπος να επανεγκαθιδρύσει τον μύθο;

Το βιβλίο μου έχει ως αντικείμενό του τον Γνωστικισμό. Για τον Γνωστικισμό στην Ελλάδα υπάρχει βαθιά άγνοια. Όμως, αν επιχειρήσουμε να ερμηνεύσουμε το έργο σπουδαίων επιστημόνων και φιλοσόφων του καιρού μας, θα διαπιστώσουμε ότι π.χ. πίσω από την αρχή της απροσδιοριστίας του Χάιζεμπεργκ, πίσω από τις ψυχαναλυτικές ενοράσεις του Φρόιντ, πίσω από τις φιλοσοφικές εναισθήσεις του Χάιντεγκερ, βρίσκεται αναμφισβήτητα η μύθευση του κόσμου την οποία έχει εγκαθιδρύσει από τον 2ο μ.Χ. αιώνα ο Γνωστικισμός. Να, λοιπόν, μια πανίσχυρη επαναμύθευση του κόσμου, η οποία ποτέ δεν έπαψε να λειτουργεί, αλλά η οποία ενταφιάστηκε μέσα από τα διαφωτιστικά προτάγματα, παλαιά και νέα, στον βαθμό ώστε, ενώ υπάρχει ως επιστήμη και φιλοσοφία, έχει αποκρυβεί, έχει λησμονηθεί και τελικά κινδυνεύει να αφανιστεί. Παρ' όλα αυτά η σύγχρονη επιστήμη και η σύγχρονη φιλοσοφία όχι μόνο εδράζονται στη μύθευση του κόσμου, αλλά και αξιώνουν την επανεγκαθίδρυση αυτής της μύθευσης με άλλα μέσα. Δηλαδή μέσω αυτού που εμείς, εθελοτυφλώντας, δεν ανακαλύπτουμε στις ρίζες της σύγχρονης επιστήμης και της σύγχρονης φιλοσοφίας, αλλά εν τέλει και του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού.

* Μας αρκεί η ηθική γι' αυτή την επαναμύθευση ή χρειαζόμαστε κι άλλα συστατικά;

Ο λόγος για την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία υπήρξε και είναι ένας κατ' εξοχήν ηθικός λόγος. Διαχωρίζοντας την επιστήμη από τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία, έχει ήδη απαξιωθεί η ηθικότητα του ανθρώπου. Στόχος είναι αυτή η ηθικότητα, η οποία είναι μια διευρυμένη ηθική, να επαναπροσδιοριστεί έτσι ώστε να επανασυνδέσει αυτό που η υπολογιστική σκέψη του αιώνα μας έχει διαχωρίσει. Άρα εκείνο το οποίο είναι το κατ' εξοχήν πρόταγμά μας είναι η επανασύσταση της ενότητας ανάμεσα στην επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη λογοτεχνία.

* Πώς στήνουμε τη νέα αφήγηση; Το υπό αφανισμόν Πανεπιστήμιο, και κατ' επέκταση η γνώση, μήπως δεν είναι μόνον επιδίωξη νεοφιλελεύθερων προταγμάτων, αλλά και μια αδυναμία και του ίδιου του Πανεπιστημίου, όπως το γνωρίζουμε ώς τώρα, να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που πλέον τίθενται;

Κατά τη γνώμη μου, η ρίζα του κακού μέσα στο Πανεπιστήμιο έχει τις απαρχές της στο Διαφωτιστικό Πανεπιστήμιο. Το Πανεπιστήμιο, από χώρος διακίνησης ιδεών, απόψεων, πολιτικών προταγμάτων, κριτικής σκέψης και κοινωνικής δραστηριότητας, έχει καταστεί ένας αποστεωμένος θεσμός, ο οποίος κατακλύζεται από τη σύγχρονη τεχνολογική αντίληψη για τον άνθρωπο και την πολιτική του ανθρώπου. Κατά συνέπεια αυτό που ονομάζετε αφανισμό του Πανεπιστημίου είναι αναγγελία ενός προσχεδιασμένου θανάτου.

Το Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να ανταποκριθεί πια στη σύγχρονη εποχή μας, για τον λόγο ότι έχει γίνει ένας στείρος καταμερισμός γνώσεων, χωρίς ηθικό και πολιτικό υπόβαθρο. Έτσι, λοιπόν, το Πανεπιστήμιο έχει αποξηρανθεί από τον κατ' εξοχήν προορισμό του, που δεν είναι άλλος παρά η ενδυνάμωση της κριτικής σκέψης, της κοινωνικής δράσης και του επανακαθορισμού, μέσω της ακαδημαϊκής κοινότητας, εννοιών, κοινωνικών προταγμάτων, πολιτικών ανορθοδοξίας, αυτοδιαχείρισης και εν τέλει πρακτικών που προωθούν τον πολίτη προκειμένου να εδραιώσει τη θέση του ως πολίτη μέσα στη σύγχρονη α-πολιτική κοινωνία.

* Να γκρεμίσουμε δηλαδή το "Ομοίωμα Δημοκρατίας" που βιώνουμε και με το οποίο ασχολείστε στο ομώνυμο βιβλίο σας, που θα κυκλοφορήσει την επόμενη εβδομάδα;

Η δημοκρατία την οποία βιώνουμε είναι η δημοκρατία του "δημοσίου πράγματος" (res publica). Αυτή η δημοκρατία είναι η κοινωνία των ομοιωμάτων, όπως θα έλεγε ο Ιταλός φιλόσοφος Περνόλα, και η κοινωνία του θεάματος, όπως την είχε προβλέψει ο Γκι Ντεμπόρ. Μέσα από τους όρους αυτούς η δημοκρατία έχει απολέσει την ουσία της ως δημοκρατίας. Έχει καταστεί ένας κενός λόγος, ένα κενό σημαίνον και εν τέλει έχει διαστραφεί σε κομματοκρατία. Αυτό σημαίνει ότι η δημοκρατία είναι πλέον ένας θερμός όρος, ο οποίος πρέπει να ανατραπεί μέσω της επαναφοράς της δημοκρατίας στην ουσία της, που δεν είναι άλλη από την αυτοδιαχειριζόμενη δημοκρατία, τη δημοκρατία εκείνη στην οποία κάθε φωνή ατομική είναι ακουστή και δεν υποτάσσεται στο διαφωτιστικό πρόταγμα της πλειοψηφίας. Ίσα - ίσα η δημοκρατία οφείλει να εδράζεται πάνω στις αξιώσεις της μειοψηφίας και όχι πάνω στη διαφωτιστική αυταπάτη της γενικής βούλησης. Άρα πρέπει να γίνουμε συνδημιουργοί της δημοκρατίας και όχι να υποτασσόμαστε στη "δημοκρατία".

πηγή ΑΥΓΗ 24-11-2013

Οι ανασκαφικές έρευνες στη βραχοσκεπή Σεϊντί της Αλιάρτου και ο προϊστορικός πολιτισμός της Βοιωτίας το επίκεντρο μελέτης στο νέο βιβλίο του Πάρι Βαρβαρούση

Πάρις Βαρβαρούσης, 

Σεϊντί – Παλαιολιθική κατοίκηση στη Βοιωτία, 

εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2013, 166 σελ.

ISBN: 978-960-02-2784-0

Στο βιβλίο παρουσιάζονται οι ανασκαφικές έρευνες των Γερμανών αρχαιολόγων Rudolf Stampfuss και Elisabeth Schmid που πραγματοποιήθηκαν στα μέσα περίπου του περασμένου αιώνα στη βραχοσκεπή Σεϊντί της Αλιάρτου και βεβαίωσαν κατοίκηση από την Ανώτερη Παλαιολιθική.

Η αποκάλυψη αυτή αποδείχθηκε θεμελιώδους σημασίας, γιατί άλλαξε ουσιαστικά τον χάρτη της Ελλάδας που εμφανιζόταν μέχρι τότε χωρίς αποτύπωση παλαιολιθικών θέσεων. Το εγχείρημα Σεϊντί δεν ήταν, όμως, εύκολο να αναγνωριστεί, αφενός λόγω του ότι η πρώτη ανασκαφή πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Κατοχής και αφετέρου εξαιτίας της δύναμης και του μεγαλείου του κλασικού ελληνισμού που περιόριζε το ενδιαφέρον της αρχαιολογικής κοινότητας για τόσο απομακρυσμένες χρονικά περιόδους. Νεότεροι ερευνητές υπογραμμίζουν, ωστόσο, την πρωτογενή γνώση που πρόσφεραν τα ευρήματα του Σεϊντί στην Προϊστορική Αρχαιολογία.

Παράλληλα γίνεται μια γενικότερη επισκόπηση του προϊστορικού πολιτισμού της Βοιωτίας κατά την Εποχή του Λίθου και παρουσιάζονται τα σημαντικότερα ευρήματα, τα οποία προσφέρουν και μια εικόνα για τον τρόπο ζωής και τις συνθήκες διαβίωσης των προϊστορικών κατοίκων.

Το βιβλίο προλογίζουν οι Βασίλειος Χ. Πετράκος (Γενικός Γραμματεύς της Αρχαιολογικής Εταιρείας και της Ακαδημίας Αθηνών), και Αλεξάνδρα Χαραμή (Προϊσταμένη Θ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων Βοιωτίας).

Ο Πάρις Βαρβαρούσης δίδαξε μαθήματα Διεθνών Σχέσεων στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Μονάχου. Τα τελευταία χρόνια επικεντρώθηκε σε θέματα ελληνικού πολιτισμού και δημοσίευσε μελέτες με έμφαση στο χώρο της προϊστορικής και κλασικής Βοιωτίας.

ΖΕΙ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ;

«Εδώ Πολυτεχνείο! «Εδώ Πολυτεχνείο!

Ελληνικέ λαέ, το Πολυτεχνείο θα μείνει το προπύργιο και η εστία του αγώνα… 

Το Πολυτεχνείο είναι οχυρωμένο με τα στήθη των φοιτητών… 

Ο αγώνας μας είναι κοινός:

• Είναι αγώνας αντιχουντικός.
• Είναι αγώνας αντιδικτατορικός.
• Είναι αγώνας αντιιμπεριαλιστικός.
• Κάτω η δικτατορία.
• Ζήτω η δημοκρατία.

Το Πολυτεχνείο ΖΕΙ και θα ΖΕΙ στις καρδιές των άδολων αγωνιστών και της ανώνυμης μάζας που τους συνέδραμε με κάθε τρόπο.

Το Πολυτεχνείο ΕΚΕΙΝΟ όμως ΔΕΝ ΖΕΙ και πολύ περισσότερο ούτε ΕΚΕΙΝΟΣ "ο αγώνας συνεχίζεται" στα πανηγύρια που στήθηκαν μεταπολιτευτικά.

Το Πολυτεχνείο ΕΚΕΙΝΟ ΔΕΝ ΖΕΙ στις σημερινές εκδηλώσεις μνήμης γιατί φρόντισαν πολύ γρήγορα να το απογυμνώσουν από τις πραγματικές του διαστάσεις, τους συμβολισμούς και τη δυναμική του όλοι αυτοί που απέτυχαν να το χαλιναγωγήσουν όταν εξερράγει, αλλά θέλησαν να πατρονάρουν κατ’ αποκλειστικότητα μετά.

Το Πολυτεχνείο ΕΚΕΙΝΟ ΔΕΝ ΖΕΙ γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των αγωνιστών έκανε σιωπηλά και ταπεινά στην άκρη όταν έπεσε ο κουρνιαχτός κι αρχίσανε στη διαπασών να παίζουν τα όργανα των μικροπολιτικών συμφερόντων και ο διαγωνισμός των πολιτικών νεολαιών για την ιδιοποίησή του.

Να πώς, τους παραπάνω ισχυρισμούς συνέλαβε η ευαίσθητη κεραία δυό ποιητών μας.

Των παρόντων καιρών ΙΙ

(ή επίγραμμα για το Πολυτεχνείο)

Εδώ παλαίψανε οι φοιτητές με το μεγάλο δράκο.

Τα χρόνια πέρασαν κι οι πρώτοι τη βολέψανε.

Άλλος στο βουλευτήριο,

άλλος στη δημαρχία,

άλλος κλειδούχος στο κοινό ταμείο

κι άλλος παρατρεχάμενος στου αρχηγού τη βίλλα.

Οι δεύτεροι, παρέμειναν ανώνυμοι,

σαν τους λοιπούς οπλίτες.

Της επταετίας αγωνιστές,

κορόιδα της μεταπολίτευσης,

σαν τα σφαχτάρια κρέμονται

απ’ το τσιγκέλι των ιδανικών τους.

Γιώργος Χ. Θεοχάρης

Από τη συλλογή Αμειψισπορά 1996

Εν Έτει 2000

Όταν μεγάλωσε, έμαθε


πως ο πατέρας του


ήταν κι αυτός,


«τη νύχτα εκείνη»,


στο Πολυτεχνείο.


Η θεία του η Λιλή,


ο θείος του ο Μιχάλης,


ήταν κι αυτοί,


«τη νύχτα εκείνη»,


στο Πολυτεχνείο.


Όλοι οι γνωστοί του μπαμπά,


όλες οι γνωστές της μαμάς,


ήταν κι αυτοί,


«τη νύχτα εκείνη»,


στο Πολυτεχνείο…


Τώρα, κάθε πρωί,


καθώς κατηφορίζει την οδό Πατησίων


κι αντικρύζει την καγκελλόπορτα


την κλεισμένη «εις μνήμην»,


στριφογυρίζει στο νου του 
η ίδια απορία:


«Πώς διάβολο χώρεσαν 
όλοι αυτοί εδώ μέσα;…»

Φαίδρος Μπαρλάς

Από τη συλλογή "το μελάνι φωνάζει” εκδ. Μεταίχμιο

«Η σημασία του μύθου στην εποχή της κρίσης» η διάλεξη του Στ. Ροζάνη τη Δευτέρα 11 Νοεμβρίου και ώρα 8.00 μμ στο βιβλιοπωλείο μας με αφορμή το βιβλίο του ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ - ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟ

Τη Δευτέρα  11 Νοεμβρίου και ώρα 8.00 μμ

ο Στέφανος Ροζάνης στο βιβλιοπωλείο μας

παρουσιάζει το νέο του βιβλίο

ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟ

και εισηγείται το θέμα

«Η σημασία του μύθου στην εποχή της κρίσης»

ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ
ΔΙΑΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟ
του Στέφανου Ροζάνη.
Εκδόσεις : βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ
Τιμή πώλησης 10.00 €

Μια περιήγηση στο σημαντικό αυτό φιλοσοφικό ρεύμα από τις απαρχές έως την επιρροή του στη σύγχρονη αντίληψη της ζωής.

Μετά το θάνατο του Χριστού, αναπτύχθηκε ένα ισχυρότατο φιλοσοφικό ρεύμα. Το ρεύμα αυτό έμεινε στην ιστορία της φιλοσοφίας με το όνομα Γνωστικισμός, από την Ελληνική λέξη ΓΝΩΣΙΣ. Εδώ, σε αυτό το ρεύμα, δεν θα δούμε να εμφανίζονται πρόσωπα όπως του Χριστού ή των Αποστόλων, ούτε καν του Παύλου. Δεν θα δούμε να εμφανίζεται μια τριαδική ουσία του Θεού, πολύ περισσότερο ομοούσια. Ο Γνωστικισμός αγνοεί την ύπαρξη του Χριστού ως θεού, κι όμως είναι το πρώτο και το σημαντικότερο οικοδόμημα, πάνω στο οποίο στηρίχθηκαν όλοι οι πατέρες της Εκκλησίας, άλλοτε εξορκίζοντάς το και άλλοτε τολμώντας, που και που, να αναγνωρίσουν τον Μυστικισμό, τουλάχιστον σε μερικά θεμελιώδη στοιχεία του.

Τα τέσσερα από τα πέντε κείμενα που συνθέτουν τον ανά χείρας τόμο αποτελούν διαλέξεις που δόθηκαν στο Βιβλιοπωλείο της Λιβαδειάς «Σύγχρονη Έκφραση», εξ αφορμής συγκεκριμένων εκδόσεων βιβλίων, τα οποία έχουν συμβάλλει σημαντικά στον εμπλουτισμό της σχετικής με το θέμα τους ελληνικής βιβλιογραφίας.

Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΟΖΑΝΗΣ γεννήθηκε το 1942 στην Κάρυστο της Εύβοιας. Είναι ποιητής και δοκιμιογράφος. Έχει συνεργασθεί με το Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης και τη New Philosophy Sociery του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου. Δίδαξε επί δέκα χρόνια φιλοσοφία στο τμήμα Επικοινωνίας, Μέσων και Πολιτισμού στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Διδάσκει φιλοσοφία και δραματουργία στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Ανήκει στην εκδοτική ομάδα του περιοδικού «Σημειώσεις». Βιβλία, άρθρα και ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί στα αγγλικά, τα γαλλικά και τα ιταλικά.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο με κλικ ΕΔΩ

Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ στη Σύγχρονη Έκφραση. Ένα συναρπαστικό βιβλίο και εξαιρετική συζήτηση για τη σύγχρονη ιστορία στο ελληνικό μυθιστόρημα.

Ο Νίκος Δαββέτας και η Ελένη Μπούρα στη ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ (Λιβαδειά 21/10/2013)

«...Δεν γράφω ιστορία, αλλά πεζογραφία. Συνεπώς έχω το δικαίωμα να διαλέξω κατά το κέφι μου αυτό που ταιριάζει περισσότερο στους χαρακτήρες και στις λεπτομέρειές μου, ώστε να μπορέσω να δημιουργήσω τη γενική εντύπωση που επιθυμώ». Αυτή η φράση είναι κάπου στο δεύτερο μισό του βιβλίου και μου ακούγεται σαν μια εξήγηση που αισθάνθηκε την ανάγκη να δώσει ο Νίκος Δαββέτας στους αναγνώστες του. Πράγματι δεν κάνει Ιστορία, πράγματι δανείζεται από την Ιστορία και από πολλούς χαρακτήρες της, πολλά και διαφορετικά στοιχεία για να φτιάξει το μυθιστορηματικό του σύμπαν.

 

Με αυτό το σκεπτικό ξεκίνησε η επιμελήτρια των εκδόσεων ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ Ελένη Μπούρα την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση με το συγγραφέα Νίκο Δαββέτα η οποία απέφερε μια πλήρη εικόνα της υπόθεσης του βιβλίου, των τεχνικών που μεταχειρίστηκε, της έρευνας που προηγήθηκε, του «νουάρ» χαρακτήρα του μυθιστορήματος, την θέσης του συγγραφέα για το χειρισμό  ιστορικών γεγονότων και αναφορών .

 

Το κοινό όμως που πήρε την σκυτάλη επιβεβαίωσε πλήρως την θέση της βιβλιοκριτικού Όλγας Σελλά ότι «ο αναγνώστης δεν μπορεί να μην κάνει προβολές σε πρόσωπα που γνωρίζει ή έχει ακούσει, σε γεγονότα που ειπώθηκαν δημόσια ή ιδιωτικά, σε ιδέες και στάσεις ζωής που έγιναν για χρόνια εμβλήματα».

Και η συζήτηση αναπόφευκτα οδηγήθηκε στον Μπελογιάννη και την Έλλη Παππά, στον αμφιλεγόμενο Βαβούδη και τους διαφυγόντες διανοούμενους του θρυλικού πλέον ΜΑΤΑΡΟΑ, στους δευτεραγωνιστές του βιβλίου που τελικά είναι αυτοί οι οποίοι  κτίζουν την υπόθεση του μυθιστορήματος και ουσιαστικά πρωταγωνιστούν.

Κι όλα αυτά με τη γνωστή ατμόσφαιρα που 3 δεκαετίες ευλαβικά καλλιεργούμε στο βιβλιοπωλείο. Της προσεκτικής παρακολούθησης των εισηγήσεων, της κατάθεσης του αντίλογου αλλά και του σεβασμού στην άλλη άποψη, της ελεγχόμενης έντασης ... (από τον καθένα προσωπικά).

Μια βραδιά με πολλαπλά κέρδη για τους λάτρεις του καλού βιβλίου, για τους εραστές του λόγου και του αντίλογου.

"Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη" και συζήτηση με θέμα "Η σύγχρονη ιστορία στο ελληνικό μυθιστόρημα" τη Δευτέρα 21 Οκτωβρίου στη Σύγχρονη Έκφραση

Ένας Έλληνας συγγραφέας, που έχει στην κατοχή του τα προσχέδια του Πάμπλο Πικάσο από το γνωστό πορτρέτο του Νίκου Μπελογιάννη, βρίσκεται δολοφονημένος στο Παρίσι.
Ένα μυθιστόρημα νουάρ, με πλοκή αστυνομική και λύση πολιτική!

 Παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος του Νίκου Δαββέτα

Ο ζωγράφος του Μπελογιάννη

Το βιβλιοπωλείο ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΚΦΡΑΣΗ και οι εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
σας προσκαλούν 
στην παρουσίαση του νέου μυθιστορήματος
του Νίκου Δαββέτα

Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

τη Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2013, στις 8 μ.μ.,
στον χώρο του βιβλιοπωλείου
(Δημάρχου Ι. Ανδρεαδάκη 47, πρώην Πεσ. Μαχητών, Λιβαδειά).

Το βιβλίο θα παρουσιάσει η επιμελήτρια του βιβλίου Ελένη Μπούρα. 

Ο συγγραφέας θα συζητήσει με το κοινό
για τη σύγχρονη ιστορία στο ελληνικό μυθιστόρημα.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
Ένας Έλληνας συγγραφέας, που έχει στην κατοχή του τα προσχέδια του Πάμπλο Πικάσο από το γνωστό πορτρέτο του Νίκου Μπελογιάννη, βρίσκεται δολοφονημένος στο Παρίσι. Οι γαλλικές αρχές αναζητούν τον δολοφόνο, και η νεαρή κληρονόμος του τον τρόπο να τα πουλήσει στη μαύρη αγορά, παρά τις υπόνοιές της πως είναι όλα πλαστά. Ο Γάλλος αστυνόμος για να λύσει τον γρίφο θα αναγκαστεί να πάει πίσω στην Ιστορία. Το ίδιο κι ο σχολαστικός ερευνητής απ’ την Αθήνα. Στον Μάρτη του ’52 και στην πολύκροτη δίκη Μπελογιάννη. Στον Αραγκόν, στον Πικάσο και στο πορτρέτο του «ο άνθρωπος με το γαρίφαλο». Στον Μάη του ’68, στους έλληνες πολιτικούς εξόριστους και στα ιδεολογικά τους πάθη. Σε οδυνηρές μνήμες και άγνωστα ιστορικά γεγονότα. Μια ιστορία νουάρ, που ξεκινά στις μέρες μας, στην Αθήνα και κυρίως στο Παρίσι, με πλοκή αστυνομική και λύση πολιτική!

Στην έκδοση περιλαμβάνεται επίμετρο της ιστορικού Ελένης Πασχαλούδη για τα γεγονότα πίσω από τον μύθο.

ΤΙ ΕΓΡΑΨΕ Ο ΤΥΠΟΣ
Ο Δαββέτας έδωσε ένα ολιγοσέλιδο μυθιστόρημα κρατώντας θαυμάσια τις ισορροπίες μεταξύ της μυθιστορηματικής πλοκής και των ιστορικών γεγονότων. Γεγονότα φορτισμένα από το βάρος του χρόνου και τον μύθο των ονομάτων του Μπελογιάννη, του Πικάσο, της Παππά, του Αραγκόν. Η αναγνωρισμένη δεινότητα του Δαββέτα στη μελέτη της Ιστορίας και η έρευνα που έκανε στις πηγές υπηρέτησαν, σε όλη την έκταση του βιβλίου, την ιστορία του και φώτισαν πολύπλευρα την προσωπικότητα του κάθε ήρωα. Η οικονομία στις ιστορικές αναφορές καταδεικνύει μελέτη σε βάθος και ισχυρή πεζογραφική αίσθηση. […] Το αποτέλεσμα είναι ένα υποδειγματικό μυθιστόρημα για τον τρόπο που μπορεί κανείς να διαχειριστεί το ρομαντικό του ψεύδος και τη μυθιστορηματική του αλήθεια.
Κώστας Αγοραστός, www.bookpress.gr

Ο Δαββέτας δεν κάνει Ιστορία, δανείζεται από την Ιστορία και από πολλούς χαρακτήρες της, πολλά και διαφορετικά στοιχεία για να φτιάξει το μυθιστορηματικό του σύμπαν. Ο αναγνώστης όμως δεν μπορεί να μην κάνει προβολές σε πρόσωπα που γνωρίζει ή έχει ακούσει, σε γεγονότα που ειπώθηκαν δημόσια ή ιδιωτικά, σε ιδέες και στάσεις ζωής που έγιναν για χρόνια εμβλήματα. Κι αυτό πιστώνεται στην επιτυχία του βιβλίου, αφού καταφέρνει να αφηγηθεί ψηφίδες της Ιστορίας, φτιάχνοντας μιαν άλλη αφήγηση.
Όλγα Σελλά, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο Δαββέτας παντρεύει δίχως δυσκολία το αστυνομικό με το ιστορικό μυθιστόρημα, περνάει με ευχέρεια από το ένα χρονικό επίπεδο αφήγησης στο άλλο, διαθέτει σφιχτοδεμένη πλοκή, που δεν διασπάται εν τέλει από το υπεράριθμο των προσώπων, και έχει δουλέψει με προσοχή τους χαρακτήρες του.
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, ΤΟ ΒΗΜΑ της Κυριακής

Διαβάστε ΕΔΩ περισσότερες κριτικές για το βιβλίο.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
O Νίκος Δαββέτας, συγγραφέας και κριτικός (Αθήνα, 1960), πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα από τις σελίδες του περιοδικού Διαγώνιος το 1981. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει έξι ποιητικά βιβλία (Οι εραστές της Όστριας, Λευκή Φούγκα, Η μυστική ταφή της Ελεονόρας Τίλσεν, Τα μήλα της Εδέμ, Το κίτρινο σκοτάδι του Βαν Γκογκ, 15 Οκτωβρίου 1960), μια συλλογή διηγημάτων (Ιστορίες μιας ανάσας) και τρία μυθιστορήματα (Το θήραμα, Λευκή πετσέτα στο ρινγκ, Η εβραία νύφη). Το 2010 το βιβλίο του Η εβραία νύφη τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος της Ακαδημίας Αθηνών και δύο χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε στην Ολλανδία σε μετάφραση του Hero Hokwerda. Επίσης, ποιήματα και διηγήματά του μεταφράστηκαν στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες. Το 2003 κυκλοφόρησε στη Μ. Βρετανία μια επιλογή του ποιητικού του έργου σε απόδοση Tomas Nairn. Έχει συνεργαστεί με τα περιοδικά Partisan Review, Agenda, Waves, Modern Poetry in Translation, Erythia. Υπό έκδοση βρίσκεται ο τόμος Η λογοτεχνία υπό κρίση, στον οποίο ο συγγραφέας έχει συγκεντρώσει τα κριτικά του κείμενα που δημοσίευσε κατά καιρούς σε περιοδικά κι εφημερίδες (Το Βήμα, Η Καθημερινή, Το Τέταρτο, Νέα Εστία, Εντευκτήριο κ.ά.)

ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2013 ΣΤΗΝ ΑΛΙΣ ΜΟΝΡΟ

ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2013 ΣΤΗΝ ΑΛΙΣ ΜΟΝΡΟ

Μία από τις πιο γνωστές και σημαντικές διηγηματογράφους παγκοσμίως η καναδέζα Άλις Μονρό κερδίζει το Νόμπελ. Τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. 

ΣΤΗΝ ΑΛΙΣ ΜΟΝΡΟ ΤΟ ΝΟΜΠΕΛ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ 2013
Η καλύτερη ιστορία της ζωής της γράφεται τώρα 
για την 82χρονη καναδή συγγραφέα Άλις Μονρό,
μία από τις πιο γνωστές και σημαντικές διηγηματογράφους παγκοσμίως.

«Μαμά, κέρδισες!». Έτσι έμαθε πριν από λίγα λεπτά η Άλις Μονρό ότι της απονεμήθηκε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Η σουηδική Ακαδημία είχε επικοινωνήσει μαζί της τηλεφωνικά, αλλά δεν τη βρήκε και άφησε μήνυμα στον τηλεφωνητή της. Είναι η 13η γυναίκα που κερδίζει το βραβείο (ανάμεσα σε 110 συνολικά νικητές) και η 27η που γράφει στην αγγλική γλώσσα. Η αίθουσα όπου έγινε η ανακοίνωση χειροκρότησε θερμά στο άκουσμα του ονόματός της. 
Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν το 2009 η Μονρό τιμήθηκε με το Man Booker International, η κριτική επιτροπή του βραβείου σημείωνε: «Με κάθε διήγημά της η Μονρό καταφέρνει να φτάσει το βάθος και την ακρίβεια που οι περισσότεροι μυθιστοριογράφοι πετυχαίνουν με το σύνολο του έργου τους. Διαβάζοντας τη Μονρό μαθαίνεις πάντα κάτι που δεν είχες ποτέ σκεφτεί».
Στα ελληνικά τα βιβλία της κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. Μέχρι στιγμής κυκλοφορούν τα αριστουργήματά της Μ’ αγαπάει δεν μ’ αγαπάει και Πάρα πολλή ευτυχία.
Η Άλις Μονρό γεννήθηκε το 1931 και μεγάλωσε στο Οντάριο του Καναδά. Έχει εκδώσει κυρίως συλλογές διηγημάτων. Έχει διακριθεί τρεις φορές με την υψηλότερη λογοτεχνική διάκριση στον Καναδά, το Governor General’s Literature Award. Έχει επίσης βραβευτεί από την Ένωση Κριτικών ΗΠΑ κι έχει λάβει το βραβείο Rea για τη συνολική προσφορά της στο διήγημα. Το 2009 της απονεμήθηκε το Βραβείο Man Booker International για το οποίο ήταν ξανά υποψήφια το 2007. Έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΗΣ   

Μ’ αγαπάει δεν μ’ αγαπάει
Εννιά ανθρώπινες ιστορίες ξετυλίγονται από την πένα της κορυφαίας διηγηματογράφου Άλις Μούνρο. Η μοίρα μιας γεροντοκόρης οικονόμου αλλάζει απροσδόκητα από μια φάρσα. Μια φοιτήτρια ανακαλύπτει κατά την επίσκεψή της σε μια θεία της ένα μυστικό του παρελθόντος. Μια γυναίκα αναπολεί τη σύντομη ερωτική της συνάντηση με έναν άγνωστο και πώς αυτή η ανάμνηση την έχει στηρίξει σε όλη της τη ζωή. Η συγγραφέας μάς μεταφέρει σ’ έναν κόσμο όπου ένα απροσδόκητο γεγονός ή μια ξανακερδισμένη ανάμνηση μπορεί να φωτίσει την πορεία μιας ολόκληρης ζωής.
Στη συλλογή περιλαμβάνεται το διήγημα «Πέρασε η αρκούδα το βουνό» στο οποίο βασίστηκε η υποψήφια για δύο Όσκαρ ταινία Υστερόγραφο μιας σχέσης με την Τζούλι Κρίστι στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

 

Πάρα πολλή ευτυχία
Μια μητέρα λυτρώνεται με τον πλέον απρόσμενο τρόπο από τον αβάσταχτο πόνο που της προκάλεσε η απώλεια των τριών παιδιών της• μια νέα γυναίκα αντιδρά με έξυπνο, αν και όχι ακριβώς αξιοθαύμαστο τρόπο, στην ασυνήθιστη και ταπεινωτική αποπλάνηση που υπέστη• οι «βαθιές-τρύπες» ενός γάμου. Και στην ιστορία που έδωσε στο βιβλίο τον τίτλο του, συνοδεύουμε τη Σοφία Κοβαλέφσκι —μια ρωσίδα εμιγκρέ και μαθηματικό του τέλους του 19ου αιώνα— σ’ ένα ταξίδι στο καταχείμωνο από τη Ριβιέρα, όπου επισκέπτεται τον εραστή της, στο Παρίσι, τη Γερμανία, τη Δανία, όπου έχει μια μοιραία συνάντηση με έναν ντόπιο γιατρό, και τέλος στη Σουηδία, όπου διδάσκει στο μοναδικό πανεπιστήμιο της Ευρώπης που δέχτηκε να προσλάβει γυναίκα μαθηματικό.
Με σαφήνεια και άνεση, η Άλις Μονρό μετατρέπει σύνθετα γεγονότα και συναισθήματα σε ιστορίες που ρίχνουν φως στους απρόβλεπτους τρόπους με τους οποίους οι άνθρωποι προσαρμόζουν τη ζωή τους και συχνά καταφέρνουν να ξεπεράσουν ακόμα και τραγικά γεγονότα.

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΝΡΟ
«Τα διηγήματά της μπορούν να συγκριθούν μόνο με του Τολστόι και του Τσέχοφ».
Τζον Απντάικ

«Ανάμεσα στις σπουδαιότερες λογοτεχνικές φωνές της εποχής μας».
Μάργκαρετ Άτγουντ

«Η Άλις Μονρό θέτει σοβαρότατη υποψηφιότητα για τον τίτλο του καλύτερου εν ζωή συγγραφέα της Βόρειας Αμερικής». 
Τζόναθαν Φράνζεν